Władysław Bejnar (ur. 2 stycznia 1868 w majątku Smołwy na Wileńszczyźnie, zm. 23 kwietnia 1934 w Wilnie) – pułkownik piechoty armii Imperium Rosyjskiego, tytularny generał dywizji Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Syn Aleksandra i Weroniki z domu Wojtkiewicz. Od 1887 zawodowy oficer piechoty armii rosyjskiej. Walczył w wojnie rosyjsko-japońskiej 1904-1905 jako dowódca batalionu. W czasie I wojny światowej dowódca pułku i brygady piechoty na froncie niemieckim. Tam też dostał się do niewoli, gdzie przebywał od 1916.
Po uwodnieniu z niewoli niemieckiej, 9 stycznia 1919 wstąpił do Wojska Polskiego. 4 kwietnia 1919 mianowany został dowódcą 24 pułku piechoty. Od 1 listopada 1919 dowódca I Brygady Litewsko-Białoruskiej. Walczył w wojnie polsko-bolszewickiej. 31 stycznia 1921 objął dowództwo 1 Dywizji Litewsko-Białoruskiej. 24 marca 1922 otrzymał order „Virtuti Militari” V klasy, a we wniosku o odznaczenie czytamy m.in.:Od listopad 1922 zastępca dowódcy Okręgu Korpusu Nr II w Lublinie. 26 listopada 1923 – 28 maja 1926 dowódca 26 Dywizji Piechoty. W czasie przewrotu majowego opowiedział się po stronie legalnych władz RP, a przeciwko Józefowi Piłsudskiemu. Po zamachu stanu zwolniony został ze stanowiska dowódcy dywizji i mianowany członkiem Oficerskiego Trybunału Orzekającego, a po dziewięciu miesiącach zwolniony z czynnej służby.
4 stycznia 1927 roku Prezydent RP Ignacy Mościcki nadał mu stopień generała dywizji, wyłącznie z prawem do tytułu, z dniem przeniesienia w stan spoczynku – 28 lutego 1927 rokuDziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 2 z 22 stycznia 1927 roku, s. 9, 12.. Osiadł w Wilnie, gdzie zmarł. Pochowany w Wilnie – cmentarz Antokol.
Był żonaty i miał dwoje dzieci: Janinę (ur. 1897) i Witolda (ur. 1914).
Awanse podporucznik (подпоручик) – 1889 porucznik (поручик) – 1894 sztabskapitan (штабс-капитан) - 1898 kapitan (kапитан) – 1902 podpułkownik (подполковник) – 1914 pułkownik (полковник) – 1915 generał brygady – zweryfikowany 3 maja 1922 ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 tytularny generał dywizji – 4 stycznia 1927 z dniem 28 lutego 1927
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 5284 – 24 marca 1922 Krzyż Walecznych nr 8156 czterokrotnie Krzyż Zasługi Wojsk Litwy Środkowej nr 26Rozporządzenie Ministra Spraw Wojskowych G.M.I.L. 1254 z 1926 r. (Dziennik Personalny z 1926 r. Nr 12, s. 70)
Przypisy
Bibliografia
Tadeusz Kryska-Karski i Stanisław Żurakowski, Generałowie Polski Niepodległej, Editions Spotkania, Warszawa 1991, wyd. II uzup. i poprawione. H. P. Kosk, Generalicja polska, t. 1, Oficyna wydawnicza "Ajaks", Pruszków 1998.
Kategoria:Członkowie Oficerskiego Trybunału Orzekającego Kategoria:Polacy – żołnierze Armii Imperium Rosyjskiego w I wojnie światowej Kategoria:Tytularni generałowie dywizji II Rzeczypospolitej Kategoria:Oficerowie piechoty II Rzeczypospolitej przeniesieni do korpusu generałów Kategoria:Polacy w wojnie rosyjsko-japońskiej Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-ukraińskiej (strona polska) Kategoria:Polacy – oficerowie Imperium Rosyjskiego Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (czterokrotnie) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Zasługi Wojsk Litwy Środkowej Kategoria:Ofiary represji politycznych w II Rzeczypospolitej Kategoria:Uczestnicy walk przewrotu majowego 1926 (strona rządowa) Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1868 Kategoria:Zmarli w 1934 Kategoria:Dowódcy 24 Pułku Piechoty (II RP) Kategoria:Dowódcy 26 Dywizji Piechoty (II RP)