Władysław Bejnar (ur. 2 stycznia 1868 w majątku Smołwy na Wileńszczyźnie, zm. 23 kwietnia 1934 w Wilnie) – pułkownik piechoty armii Imperium Rosyjskiego, tytularny generał dywizji Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Syn Aleksandra i Weroniki z domu Wojtkiewicz. Od 1887 zawodowy oficer piechoty armii rosyjskiej. Walczył w wojnie rosyjsko-japońskiej 1904-1905 jako dowódca batalionu. W czasie I wojny światowej dowódca pułku i brygady piechoty na froncie niemieckim. Tam też dostał się do niewoli, gdzie przebywał od 1916.
Po uwodnieniu z niewoli niemieckiej, 9 stycznia 1919 wstąpił do Wojska Polskiego. 4 kwietnia 1919 mianowany został dowódcą 24 pułku piechoty. Od 1 listopada 1919 dowódca I Brygady Litewsko-Białoruskiej. Walczył w wojnie polsko-bolszewickiej. 31 stycznia 1921 objął dowództwo 1 Dywizji Litewsko-Białoruskiej. 24 marca 1922 otrzymał order „Virtuti Militari” V klasy, a we wniosku o odznaczenie czytamy m.in.:Od listopad 1922 zastępca dowódcy Okręgu Korpusu Nr II w Lublinie. 26 listopada 1923 – 28 maja 1926 dowódca 26 Dywizji Piechoty. W czasie przewrotu majowego opowiedział się po stronie legalnych władz RP, a przeciwko Józefowi Piłsudskiemu.