Kazimierz Kalinowski

Kazimierz Kalinowski (ur. 3 marca 1906 w Pabianicach, zm. 24 maja 1977 w Olsztynie) – polski naukowiec, farmaceuta i fizykochemik, profesor zwyczajny, dr habilitowany, dr filozofii, dr nauk farmaceutycznych.

Życiorys Urodził się jako piąte dziecko w wielodzietnej (siedmioro dzieci) rodzinie Franciszka i Marii z Warszawskich. Jego ojciec, inżynier mechanik, posiadał w centrum Pabianic dobrze prosperującą wytwórnię precyzyjnych części i maszyn do przemysłu włókienniczego wraz z odlewnią żeliwa. Gimnazjum ukończył w Pabianicach.

thumb|dr Kazimierz Kalinowski – docent Uniwersytetu Poznańskiego, 1933 r. W latach 1926–1930 studiował na Oddziale Farmaceutycznym Wydziału Matematyczno-Przyrodniczego Uniwersytetu Poznańskiego w Poznaniu. W 1930 r. uzyskał dyplom magistra farmacji. W 1931 r. w Poznaniu ożenił się z Zofią Elżbietą Frydlewicz, która także studiowała na Uniwersytecie Poznańskim. W latach 1930–1935 pracował jako starszy asystent w Zakładzie Chemii Farmaceutycznej Oddziału Farmaceutycznego. W 1932 r. otrzymał dwa doktoraty na tamtejszym uniwersytecie: nauk farmaceutycznych i filozofii. W latach 1935–1939 był najpierw organizatorem, a następnie kierownikiem Zakładu Farmakodynamiki i Badań Środków Spożywczych., a latach 1933–1939 także wykładowcą na Wydziale Matematyczno-Przyrodniczym. W 1935 r. był habilitowany na docenta chemii farmaceutycznej na wydziale Matematyczno-Przyrodniczym U.P. w Poznaniu. W 1935 r. uzyskał tytuł aptekarza aprobowanego, co uprawniało go do prowadzenia aptek na terenie całego kraju. W 1936 r. otrzymał stypendium naukowe z Fundacji im. Br. Koskowskiego i wyjechał na 2-letni staż i pracę do Zakładu Chemii Biologicznej Wydziału Farmaceutycznego Uniwersytetu Paryskiego (Uniwersytet Paryski). W 1937 r. przyjęty został w poczet doktorów farmacji Uniwersytetów Francuskich. W latach 1936–1939 był naukowym współpracownikiem Encyklopedii Farmaceutycznej, której wydano 10 tomów z 30 planowanych, a której edycję przerwał wybuch II wojny światowej.

W 1939 r. został wraz z rodziną wysiedlony z Poznania przez Niemców.

Podczas II wojny światowej był żołnierzem AK, organizował i prowadził tajne nauczanie na terenie Rzeszowszczyzny. W 1944 r. założył i był dyrektorem gimnazjum w Błażowej k. Rzeszowa. W 1944 r, utworzył pierwszą Izbę Farmaceutyczną w Rzeszowie.

W latach 1944–1945 organizował służbę farmaceutyczną na terenie Polski. W 1944 r. otrzymał tytuł profesora akademickiego i współorganizował Uniwersytet Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie, a w 1945 utworzył na tym uniwersytecie, zorganizował i był kierownikiem 4-ech pierwszych jego zakładów. Był pierwszym dziekanem tego Wydziału (1945–1950). Kierował katedrą Chemii Farmaceutycznej i Zakładem Farmakodynamiki i Organopreparatów najpierw w ramach Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej (1945–1950), a następnie (do 1952) w ramach nowo utworzonej Akademii Medycznej w Lublinie.

W latach 1952–1965 był kierownikiem katedry Chemii Farmaceutycznej Akademii Medycznej w Łodzi. Stworzył tzw. łódzką szkołę analizy instrumentalnej środków leczniczych metodami elektrochemicznymi.

Był profesorem i kierownikiem zakładu Chemii Analitycznej Instytutu Leków w Warszawie (1965–1967).

Współorganizował (1966 r.) Wydział Weterynaryjny Wyższej Szkoły Rolniczej w Olsztynie (później Akademii Rolniczo-Technicznej), a następnie przekształconej w Uniwersytet Warmińsko-Mazurski w Olsztynie. W latach 1966–1967 był kierownikiem Zakładu Farmakologii na tym wydziale i w latach 1968–1972 był dyrektorem Instytutu Biologii Stosowanej Akademii Rolniczo-Technicznej w Olsztynie.

Nie należał nigdy do żadnej politycznej partii czy organizacji.

Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Olsztynie (kwatera 15-14-3/4)..

Osiągnięcia naukowe Był członkiem wielu towarzystw naukowych. Od 1932 r. był członkiem rzeczywistym Polskiego Towarzystwa Chemicznego, wieloletnim członkiem zarządu i wiceprezesem przez jedną kadencję. Od 1947 r. był członkiem rady naukowej Polskiej Akademii Umiejętności (z siedzibą w Krakowie). W latach 1957–1969 przewodniczył Komisji Farmakopei Polskiej IV. W latach 1954–1977 był członkiem komitetu redakcyjnego „Akta Poloniae Pharmaceutica”. Był przewodniczącym Rady naukowej Instytutu Leków w Warszawie (1964–1967).

Był autorem ponad 100 oryginalnych eksperymentalnych prac naukowych, licznych publikacji dotyczących leków. M.in. opublikował prace: „Leki stosowane w geriatrii”, „Odżywianie jako podstawowy czynnik w działaniu leków geriatrycznych” (1955 r.), „Sulfonamidy” (1956 r.), „Postępy w chemii leków” (1962 r.), „Analiza farmaceutyczna” (1964 r.) Wprowadził nowe metody badań leków z zastosowaniem manganobromometrii, kulometrii, prądów wysokiej częstotliwości. Oznaczał przenikalność elektryczną i momenty dipolowe substancji leczniczych (1931 r.). Był konstruktorem nowej aparatury do badań substancji leczniczych, oznaczał m.in. za pomocą prądów wysokiej częstotliwości stężenie glukozy i atropiny w ampułkach. Badał działanie przeciwrobaczne i przeciwbakteryjne nowych pochodnych sulfonamidów. Podał metodę kulometryczną otrzymywania tych pochodnych (chloro-, bromo-, diazosulfonamidów).

Był twórcą nowoczesnego programu studiów farmaceutycznych (1946 r.). Referował swoje prace na wielu posiedzenia towarzystw naukowych, konferencjach takich jak: Zjazd Lekarzy i Przyrodników Polskich w Poznaniu w 1933 r. i Lwowie w 1937 r., na Zjazdach Chemików Polskich (III we Lwowie w 1933 r., IV w Wilnie w 1938 r.), Zjeździe Fizyków Polskich w Krakowie (1934 r.), na Międzynarodowej Konferencji Farmacji w Brukseli w 1935 r., na posiedzeniu naukowym Societe de Pharmacie de Paris w 1937 r.

Prace powojenne publikowały takie czasopisma fachowe jak: Farmacja Polska, Przegląd Zielarski, Przemysł Chemiczny, Acta Poloniae Pharmaceutica, Roczniki Chemii, Chemia Analityczna, Informator PAN.

W 1964 r. otrzymał nagrodę indywidualną I stopnia Ministerstwa Zdrowia i Opieki Społecznej.

Ordery i odznaczenia Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (1974) Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1956) Złoty Krzyż Zasługi (8 sierpnia 1946) „w uznaniu zasług położonych na polu naukowym oraz przy organizacji Uniwersytetu M. Curie-Skłodowskiej w Lublinie”. Medal 30-lecia Polski Ludowej (1974) Medal 10-lecia Polski Ludowej (13 stycznia 1955) - Uchwała Rady Państwa z 13 stycznia 1955 r. nr 0/114 - na wniosek Ministra Zdrowia. Złota Odznaka honorowa „Zasłużony dla Warmii i Mazur” (1975) Srebrny Medal im. H. Święcickiego (1933) nadany przez Uniwersytet Poznański za prace naukowe Medal „Zasłużony dla Akademii Medycznej w Lublinie” (pośmiertnie, 1995), przyznany przez Rektora i Senat Akademii Medycznej w Lublinie Medal im. I. Łukasiewicza (24 sierpnia 1967) za wybitne zasługi dla Farmacji Polskiej nadany w dniu otwarcia VIII Naukowego Zjazdu Polskiego Towarzystwa Farmaceutycznego w Lublinie Medal „Nauka w służbie ludu” (1974) Medal Pamiątkowy z okazji 25-lecia Akademii Rolniczo-Technicznej w Olsztynie (1975) Honorowa Odznaka Akademii Medycznej w Lublinie (1975)

Upamiętnienie W 1977 jednej z ulic Olsztyna nazwano imieniem prof. dr Kazimierza Kalinowskiego.

Przypisy

Kategoria:Ludzie urodzeni w Pabianicach Kategoria:Ludzie związani z Błażową Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Medalem 10-lecia Polski Ludowej Kategoria:Odznaczeni Medalem 30-lecia Polski Ludowej Kategoria:Odznaczeni odznaką honorową „Zasłużony dla Warmii i Mazur” Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa) Kategoria:Pochowani na cmentarzu komunalnym w Olsztynie Kategoria:Polacy wysiedleni z Wielkopolski 1939–1941 Kategoria:Polscy chemicy Kategoria:Polscy farmaceuci Kategoria:Urodzeni w 1906 Kategoria:Zmarli w 1997