był habilitowany na docenta chemii farmaceutycznej na wydziale Matematyczno-Przyrodniczym U.P. w Poznaniu. W 1935 r. uzyskał tytuł aptekarza aprobowanego, co uprawniało go do prowadzenia aptek na terenie całego kraju. W 1936 r. otrzymał stypendium naukowe z Fundacji im. Br. Koskowskiego i wyjechał na 2-letni staż i pracę do Zakładu Chemii Biologicznej Wydziału Farmaceutycznego Uniwersytetu Paryskiego (Uniwersytet Paryski). W 1937 r. przyjęty został w poczet doktorów farmacji Uniwersytetów Francuskich. W latach 1936–1939 był naukowym współpracownikiem Encyklopedii Farmaceutycznej, której wydano 10 tomów z 30 planowanych, a której edycję przerwał wybuch II wojny światowej.

W 1939 r. został wraz z rodziną wysiedlony z Poznania przez Niemców.

Podczas II wojny światowej był żołnierzem AK, organizował i prowadził tajne nauczanie na terenie Rzeszowszczyzny. W 1944 r. założył i był dyrektorem gimnazjum w Błażowej k. Rzeszowa. W 1944 r, utworzył pierwszą Izbę Farmaceutyczną w Rzeszowie.