thumb|240px|Rodzinny grób Witolda Dobrowolskiego na cmentarzu Bródnowskim Witold Dobrowolski (ur. 13 stycznia 1939, zm. 25 stycznia 2019) – polski archeolog klasyczny, historyk sztuki, etruskolog i muzeolog.
Biografia Był synem uznanego kardiologa i lekarza wojskowego Mieczysława Kędry.
Absolwent odbywanych w latach 1956–1962 studiów archeologii śródziemnomorskiej na Wydziale Historycznym Uniwersytetu Warszawskiego, które ukończył obroną pracy magisterskiej zatytułowanej Brązy etruskie w Muzeum Narodowym w Warszawie (1962)Jerzy Żelazowski: Witold Dobrowolski (1939-2019). „Muzealnictwo” (Warszawa), nr 61, s. 90-95.. Dalsza jego działalność naukowa została w znacznym stopniu ukształtowana przez wpływ tzw. szkoły prof. Kazimierza Michałowskiego, będącego jego promotorem i tworzącego nie tylko środowisko archeologów dla prowadzenia wykopalisk w krajach śródziemnomorskich, lecz także opracowujących naukowo pozyskane już zbiory muzealne.
W swej karierze naukowej specjalizował się w zakresie historii sztuki etruskiej (szczególnie malarstwa) i greckiej (głównie zdobnictwa ceramiki). Jego poszerzone zainteresowania obejmowały również analizę wpływu sztuki antycznej na nowożytną oraz poszukiwania ich inspiracji klasycznychWspomnienie pośmiertne na stronie Muzeum Narodowego w Warszawie.. W 1974 obronił dysertację doktorską w zakresie nauk humanistycznych, a 13 stycznia 1993 uzyskał habilitację na podstawie pracy La Peinture étrusque dans les recherches du XVIIIe siècle.
Był wieloletnim wykładowcą Uniwersytetu Warszawskiego (jako profesor nadzwyczajny i zwyczajny) na Wydziale Historycznym, zatrudnionym też w tamtejszym Instytucie Archeologii oraz w Zakładzie Nauk Humanistycznych Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku. Członek Komitetu Nauk o Kulturze Antycznej PAN.
Przez cały okres działalności zawodowej pozostawał również pracownikiem (1960–2011) Galerii Sztuki Starożytnej (później Zbiorów Sztuki Starożytnej) Muzeum Narodowego w Warszawie, kolejno sprawując funkcje od muzealnego asystenta poprzez wieloletniego kustosza galerii, aż po stanowisko kuratora zbiorów w ciągu ostatnich 10 lat pracy zawodowej(finalnie na stanowisku naukowym docenta).
Jako wykładowca uniwersytecki swe obowiązki muzealne okresowo łączył z działalnością na wyższych uczelniach w Toruniu i Łodzi (także na Uniwersytecie Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie i na Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie).
Prowadził akademickie wykłady i zajęcia na Uniwersytecie Warszawskim, dążąc do popularyzowania sztuki i kultury antyku szerszemu odbiorcy, m.in. w postaci organizowania wystaw ze zbiorów stołecznego Muzeum Narodowego w muzeach krajowych, oraz publikując w czasopismach artykuły popularnonaukowe.
Pochowany został na cmentarzu Bródnowskim w Warszawie (kwatera 6I-1-18).
Wybrane publikacje Człowiek w sztuce greckiej. Przewodnik (Muzeum Archeologiczne w Poznaniu, Poznań 1971) Sztuka Etrusków (PWN, Warszawa 1971) Malarstwo etruskie (PWN, Warszawa 1971) Wazy greckie I (Muzeum Narodowe w Warszawie, Warszawa 1977) Wazy greckie II (Muzeum Narodowe w Warszawie, Warszawa 1982) Mity morskie antyku (PWN, Warszawa 1987) Zbiory Sztuki Starożytnej. Sztuka antyczna (Muzeum Narodowe w Warszawie, Warszawa 2004) Wazy greckie Stanisława Kostki Potockiego. Próba rekonstrukcji kolekcji (Muzeum Pałac w Wilanowie, Warszawa 2007)
Tłumaczenia Larissa Bonfante, Język etruski (Wyd. RTW, Warszawa 1998)
Przypisy
Bibliografia Jerzy Żelazowski: Witold Dobrowolski (1939-2019). „Muzealnictwo” (Warszawa) nr 61, s. 90-95 Wspomnienie pośmiertne na stronie Muzeum Narodowego w Warszawie
Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Warszawskiego Kategoria:Etruskolodzy Kategoria:Polscy archeolodzy Kategoria:Polscy historycy sztuki Kategoria:Urodzeni w 1939 Kategoria:Zmarli w 2019 Kategoria:Pochowani na cmentarzu Bródnowskim w Warszawie