Brama Poboczna, także Brama Boczna, pierwotnie Brama Nowa – brama znajdująca się w zachodniej części murów obronnych Starej Warszawy, u wylotu ulicy Wąski Dunaj.
Historia Brama powstała w latach 1598–1617 (według innego źródła prace rozpoczęto przed 1598 rokiem i zakończono w 1612 roku) z przebudowanej baszty muru wewnętrznego. Powstała u wylotu ulicy Wąski Dunaj w celu ułatwienia komunikacji z przedmieściami Starej Warszawy. Jej budowa spowodowała konieczność przebicia otworu przejazdowego w murze zewnętrznym i zbudowania mostu przez fosę. Pierwotnie nosiła nazwę Bramy Nowej. Od połowy XVII wieku zaczęła być nazywana Bramą Poboczną.
Brama otrzymała renesansowy wystrój. Trzykondygnacyjna budowla miała półokrągłe łęki przejazdowe, boniowane naroża i okrągłe okienka w elewacji zewnętrznej. Była zwieńczona attyką. W połowie XVII wieku jej przedpole wzmocniono szańcem.
W XVII i XVIII wieku w rejonie Bramy Pobocznej, przy ulicach Rycerskiej i Podwale, znajdowało się skupisko domów publicznych. W latach 1743–1754 w budowli mieszkał kat (posiadający prawo utrzymywania takich domów).
Grożącą zawaleniem bramę rozebrano w 1804 roku. Jej fundamenty znajdują się pod powierzchnią ulicy.
Przypisy
Kategoria:Mury obronne Warszawy Kategoria:Umocnienia Warszawy i okolic Poboczna Kategoria:Wyburzone obiekty budowlane w Warszawie (1795–1918) Kategoria:Wyburzone bramy w Polsce