Nine Inch Nails (znany również pod skrótem NIN lub NIИ) – amerykański zespół muzyczny grający rock industrialny, założony w 1988 przez Trenta Reznora w Cleveland w stanie Ohio. Jako główny producent, wokalista, autor tekstów i multiinstrumentalista, Reznor kieruje zespołem; jest także jego jedynym stałym członkiem.

Muzyka NIN łączy w sobie wiele gatunków muzycznych, zachowując jednocześnie charakterystyczne brzmienie dzięki użyciu instrumentów elektronicznych i odpowiedniemu przetworzeniu.

Po nagraniu nowego albumu, Reznor zazwyczaj zbiera grupę muzyków, którzy będą z nim występować podczas koncertów. Nine Inch Nails występujące na żywo niekiedy jest traktowane jako zupełnie oddzielny byt. Na scenie często pojawiają się spektakularne efekty wizualne, które współgrają z dźwiękiem. W kulminacyjnym momencie muzycy zazwyczaj niszczą swoje instrumenty.

Fani muzyki alternatywnej ciepło przyjęli pierwsze nagrania Nine Inch Nails. W latach dziewięćdziesiątych XX wieku zespół nagrał kilka ważnych albumów, które zdobyły popularność na całym świecie. Wiele utworów stało się hitami radiowymi, trzy nagrania zostały nagrodzone nagrodą Grammy, zespół sprzedał ponad 20 milionów płyt na całym świecie, a w samych Stanach Zjednoczonych aż 10,5 mln (stan na 2003 rok). W 2004 roku magazyn Rolling Stone zamieścił Nine Inch Nails na 94. miejscu listy 100 największych artystów rockowych wszech czasów. W 2007 roku Trent Reznor ogłosił, że od tej pory Nine Inch Nails będzie niezależne od jakiejkolwiek wytwórni płytowej.

W przeszłości NIN wydawało swoje kolejne albumy w dużych odstępach czasowych. Luki te wypełniały płyty z remiksami lub nagraniami koncertowymi. Reznor tłumaczy te przestoje problemami osobistymi. Dlatego też pisane przez niego piosenki często dotykają jego mrocznej strony. Longplay Year Zero stanowi wyjątek w introspektywnej twórczości Reznora, a płyta ukazała się już po dwóch latach od premiery poprzedniczki.

Historia Wczesne lata mały|150px|Logo zaprojektowane przez Trenta Reznora i Gary’ego Talpasa W roku 1987 Reznor grał na keyboardzie w również pochodzącej z Cleveland grupie Exotic Birds, którą kierował John Malm Jr. Reznor i Malm szybko zostali przyjaciółmi i kiedy pierwszy opuścił zespół, aby pracować na własny rachunek, drugi został jego nieformalnym menedżerem. Reznor był wtedy zatrudniony jako konserwator i woźny w studiu nagraniowym Right Track Studios. Pewnego dnia poprosił właściciela, Barta Kostera, o pozwolenie na nagranie kilku utworów demo, gdy studio będzie nieużywane. Ten zgodził się, stwierdzając, że „minimalne zużycie urządzeń to dla niego żaden koszt”.

Nagrywając te utwory, Reznor nie był w stanie znaleźć zespołu, który zagrałby jego kompozycje dokładnie tak, jak to sobie wyobrażał. Skutkiem tego, zainspirowany dokonaniami Prince’a, nagrał wszystkie piosenki sam, grając na każdym instrumencie, oprócz perkusji. W rolę multiinstrumentalisty lider NIN wcielał się przy okazji tworzenia każdej kolejnej płyty, czasami tylko korzystał z pomocy innych muzyków i asystentów.

W 1988, po pierwszych występach na żywo jako support zespołu Skinny Puppy, Trent Reznor postanowił wydać jeden, 12-calowy singel dla jakiejś małej europejskiej wytwórni. Kilka z nich odpowiedziało pozytywnie na przesłany materiał demo. Nine Inch Nails zdecydowało się podpisać kontrakt z TVT Records. Później, w roku 1994, dziewięć utworów ze wspomnianego dema znalazło się na nieoficjalnym wydawnictwie Purest Feeling, a część, z drobnymi zmianami, ukazała się na pierwszym studyjnym albumie grupy, Pretty Hate Machine.

Reznor powiedział w 1994 roku, że wymyślił nazwę „Nine Inch Nails”, ponieważ „łatwo się ją skraca”, a nie z powodu „jakiegokolwiek znaczenia dosłownego”. Popularne są również tezy, że muzyk chciał w ten sposób nawiązać do ukrzyżowania Chrystusa, który rzekomo został przybity do krzyża dziewięciocalowymi gwoźdźmi lub że jest to nawiązanie dziewięciocalowych paznokci Freddy’ego Kruegera. Logo Nine Inch Nails zostało zaprojektowane przez Trenta Reznora i Gary’ego Talpasa. Składają się na nie litery „NIN” umieszczone w ramce, z tym, że druga litera „N” jest lustrzanym obiciem pierwszej. Było ono zainspirowane typografią Tibora Kalmana z okładki albumu Remain in Light zespołu Talking Heads. Logo po raz pierwszy pojawiło się na debiutanckim wydawnictwie grupy, Down in It. Pochodzący z Cleveland Talpas projektował grafiki dla NIN aż do 1997 roku.

Pretty Hate Machine

mały|200px|Reznor w czasie festiwalu Lollapalooza (1991)

Napisany, zaaranżowany i wykonany przez Trenta Reznora album Pretty Hate Machine zadebiutował w 1989 roku. Był to wynik współpracy z Adrianem Sherwoodem, który wyprodukował pierwszy singel NIN Down in It (zrobił to w swoim studiu w Londynie, nie spotykając się wcześniej z Reznorem w cztery oczy), a także Markiem Flood Elisem. Flood pojawiał się na każdej większej produkcji Nine Inch Nails aż do 1994 roku natomiast Sherwooda można było ostatni raz usłyszeć na wydawnictwie Things Falling Apart. Reznor i współproducenci rozwinęli Demo które zostało nagrane w studiu „Right Track” dodając do niego single Head Like a Hole oraz Sin. Krytyk magazynu Rolling Stone’s Michael Azerrad określił album jako „silny hałaśliwy industrial mieszczący się w ramce popu” oraz „wstrząsającą, ale wpadającą w ucho muzykę”; Reznor ogłosił to zestawienie słów jako „szczery opis” tego „co siedziało w jego głowie w tamtym czasie”. Po spędzeniu 113 tygodni na liście Billboard 200, Pretty Hate Machine stała się jednym z pierwszych niezależnie wydanych albumów który uzyskał certyfikat platyny w Stanach Zjednoczonych. MTV emitowało teledyski do singli Head Like a Hole oraz Down in It, lecz już kontrowersyjny klip do Sin został odrzucony przez stację. Pierwszy raz został opublikowany na kasecie zestawu Closure

W 1990 roku Nine Inch Nails rozpoczęło serię koncertów po Ameryce Północnej jako support dla alternatywnych zespołów takich jak Jesus and Marry Chain czy Peter Murphy. W pewnym momencie występy Nine Inch Nails zaczęły przybierać coraz to bardziej agresywną formę (było to np. niszczenie sprzętu na scenie). Mike Gitter z Rockbeat stwierdził w jednym z wywiadów, że taka postawa Reznora podoba się publiczności. Następnie Nine Inch Nails rozpoczęło światowe tournée, które trwało do pierwszego festiwalu Lollapalooza w 1991 roku. Po słabym przyjęciu przed europejskimi występami Guns N’ Roses, NIN wrócił do Ameryki w warunkach ciśnienia z TVT Records aby przystąpić do produkcji następcy Pretty Hate Machine. Steve Gottlieb, właściciel wytwórni, domagał się od Reznora aby kolejny album NIN nie odbiegał za bardzo od swojego poprzednika i naciskał na to aby był bardziej chwytliwy i łatwiejszy w odbiorze – co Reznor uznał za ingerencję w jego własność intelektualną oraz sprzeczność z jego kolejną ideą muzyki. Dlatego też potajemnie zaczął tworzyć pod różnymi pseudonimami w celu uniknięcia niepotrzebnych spięć z wytwórnią. Owocowało to nagraniem minialbumu Broken który nie uzyskał żadnego wsparcia finansowego ze jej strony (z tego też powodu nie odbyła się żadna trasa promująca).

Broken

W trakcie trwania konfliktu z TVT Records, Reznor przeniósł swoje studio nagraniowe do 10050 Cielo Drive, Benedict Canyon, Los Angeles, gdzie po wielu prawnych perturbacjach na ratunek przyszedł Jimmi Iovine, właściciel wytwórni Interscope Records. Dzięki kontraktowi pomiędzy Interscope a Reznorem, ten drugi otrzymał szanse założenia własnego studio Nothing Records, co pozwoliło mu na dużą niezależność artystyczną. Nakładem Nothing został wydany pierwszy mini album NIN pt. Broken w 1992 roku. Reznor podpisał także kontrakt z kapelą Marilyn Manson, gdzie Nothing było wydawcą jego pierwszych dwóch albumów: Portrait of an American Family oraz Smells Like Children. Reznor został również ich producentem. W niedalekiej przyszłości pokryły się one złotem oraz platyną w Stanach Zjednoczonych.

EP’ka Broken zawierała 6 nowych utworów, a także dwa dodatkowe, które zostały ukryte na płycie pod numerami 98 i 99 (Physical (You’re So) oraz Suck). Początkowo album był sprzedawany w wersji dwu płytowej (tzn. standardowym CD i mini CD na którym znajdowały się dwa wymienione wcześniej utwory), lecz ze względu na fakt, iż niektórzy właściciele sklepów sprzedawali obydwie płyty oddzielnie, zdecydowano się wydać ją w wersji zwykłej, umieszczając kawałki z mini CD jako te które nie znalazły się na trackliście (są jednak wspomniane w notatkach płyty).

W książeczce płyty Trent zawarł informację, że inspiracją do nagrania jego kolejnego albumu był wpływ członków zespołu z którymi koncertował w 1991 roku oraz „granie starszych kawałków na żywo w bardziej brudnej i agresywnej formie niż można było to usłyszeć na płycie”. Reznor charakteryzuje Broken jako album bardziej gitarowy od swojej poprzedniczki, oparty na „riffowych podmuchach”, zniszczeniu i jako trudniejszy w odbiorze niż Pretty Hate Machine. Dwie piosenki z Broken uzyskały nagrodę Grammy - pierwszą był „Wish” który dostał laur w nominacji „Best Metal Performance” drugi zaś „Happiness in Slavery” dostał gratyfikację za występ na festiwalu Woodstock ’94 w 1995 roku. Reznor po otrzymaniu nagrody za „Wish” zażartował: „Na moim nagrobku powinni napisać: Powiedział FIST FUCK, wygrał Grammy”

Peter Christopherson z Coil i Throbbing Gristle wyreżyserował wideo dla „Wish” (drugi teledysk zaraz po „Pinion” który miał rotację na MTV), lecz najbardziej sławnym (i zarazem nie) wideoklipem było „Happiness in Slavery”. Teledysk ten był niemal powszechnie zakazany we wszystkich telewizjach muzycznych, ze względu na treść jaką ze sobą niósł (Bob Flanagan amerykański super masochista, rozebrany kładzie się na maszynie „rozkoszy” która następnie torturuje go i zabija). Teledysk do Pinion (a raczej jego urywki) był użyty jako intro do programu MTV „Alternative Nation”. Ukazywał WC w którym w jednych z sedesów spuszczono wodę, następnie wędrowała ona przez hydrauliczne instalacje by na samym końcu być wpłukaną w usta jakiejś postaci ubranej w strój BDSM opleciony i przywiązany do ścian łańcuchami.

Reznor i Christopherson zestawili wszystkie teledyski z Broken (łącznie z „Help Me I am in Hell”, a także nowa wersją teledysku do „Gave Up” która różniła się od tej umieszczonej na „Closure”) w snuff filmie zatytułowanym „Broken Movie”. Film przedstawiał zabójstwo człowieka który wcześniej został porwany i torturowany przez swojego oprawcę, zmuszony był w trakcie do oglądania wideoklipów promujących „Broken”. Obraz ten nigdy nie był oficjalnie wydany (jak się można domyślać ze względu na swoją treść), lecz Reznor wręczył go paru swoim znajomym którzy prawdopodobnie odpowiadają za jego wyciek i dalsze rozprzestrzenienie. Krążył jako rarytas wśród fanów NIN w latach 90 i na początku lat dwutysięcznych w formie kasety VHS (co przekładało się na jego jakość ze względu na ciągłe kopiowanie). Później film został jednak umieszczony w formacie DVD na portalu The Pirate Bay, co było gwiazdkową niespodzianką zrobioną prawdopodobnie przez samego lidera NIN (był to ten sam użytkownik który umieścił testową wersję DVD Closure na tym samym portalu).

W tym samym roku album został poprzedzony kolejnym wydawnictwem Nine Inch Nails na którym znajdowały się remixy z „Broken”, płyta dostała nazwę Fixed. Reznor tuż po jej zakończeniu wziął się za prace nad kolejnym długogrającym albumem Nine Inch Nails, który wstępnie planowany był na wydanie pod koniec 1993 roku.

The Downward Spiral

W 1994 roku drugi pełnowymiarowy album Nine Inch Nails, The Downward Spiral, zadebiutował na drugim miejscu listy przebojów Billboard 200. Pozostaje on nadal najlepiej sprzedającym się albumem NIN w Stanach Zjednoczonych (2023). Na płycie The Downward Spiral, zainspirowanej rockowymi albumami Low Davida Bowiego i The Wall zespołu Pink Floyd z końca lat 70., można odnaleźć wiele struktur i nastrojów, które odzwierciedlają rozwój psychiki głównego bohatera.