Unione Sportiva Sassuolo Calcio – włoski klub piłkarski założony w roku 1920 z siedzibą w mieście Sassuolo. Obecnie rozgrywa swoje mecze w Serie A.
Drużyna swoje mecze aktualnie rozgrywa na stadionie Mapei Stadium - Citta del Tricolore w Reggio Emilia.
Historia Od początku do lat 70. Klub został ufundowany 17 lipca 1920. W początkowej fazie rozwoju klubu używane barwy były takie same jak barwy miejskiego herbu - a więc żółty i czerwony. Drużyna na początkach swojego istnienia występowała głównie w amatorskich turniejach piłkarskich w swoim regionie Emilia-Romania. Już na początkach istnienia klubu drużyna zaczęła silną rywalizację z drużynami z innych miast – Carpi, Roteglia, Vignola, Guastalla, Mirandolese, Baracca Lugo.
Pierwsze poważne sukcesy sportowe klub odnotował w sezonie 1968-69 kiedy to brał udział w rozgrywkach grupie B Serie D, z drużynami z Lombardii oraz Emilii-Romani: (Carpi oraz Mirandolese). W debiutanckim sezonie w tej klasie rozgrywkowej drużyna utrzymała się. W następnym roku drużyna w tej samej lidze (rywalizując z niej z zespołem Parmense, czyli aktualnej drużyny Serie A Parma F.C., Cremonese a także Gallaratese, drużyna ulokowała się w środku tabeli z 33 punktami zdobytymi. Od sezonu 1970–1971 w którym to w dalszym ciągu drużyna występowała w rozgrywkach Serie D postanowiono zmienić barwy klubu na czarno-zielone, oraz nazwę na F.C. Sassuolo. Siedziba klubu ulokowana była na via Mazzini, niedaleko miejskiego boiska, w okresie tym stanowiącego jedną trybunę drewnianą. Prezydentem w tym okresie był Primo Costi zaś trenerem Angelo Ottani, który z wielkim trudem wywalczył z drużyną utrzymanie; z jedynie dwoma punktami przewagi nad lokalnym rywalem z Carpi, który to spadł do niższej klasy rozgrywkowej. W sezonie 1971–1972 klub ponownie zmienił nazwę, stając się teraz F.C. Sassuolo Sportiva (utrzymując za to czarno-zieloną kolorystykę) cały czas z Costim jako prezydentem. W sezonie tym Angelo Ottani utrzymał swoją posadę tylko na pięć spotkań, po czym został zmieniony przez Augusto Vaccari. W sezonie 1972–1973, klub nadal grający w Serie D, rywalizowały dwie drużyny z Sassuolo - drugą było San Giorgio Sassuolo, która do tego okresu partycypowała w mniej profesjonalnych rozgrywkach piłkarskich. Ku zaskoczeniu większości mieszkańców regionu, drużyna ta utrzymała się w lidze. Spadło zaś Sassuolo dzieląc los razem z drużynami Cisanese oraz Guastalla.
W lecie roku 1973, pod kierownictwem Prezydenta Cantelli, postanowiły połączyć siły. Powstała wtedy nowa drużyna – Sassolese, która przybrała barwy czerwono-niebiesko-białe, prawdopodobnie chcąc upodobnić się do piłkarzy bardzo popularnej wtedy Bologny, wraz ze zmianą nazwy oraz barw do drużyny przeszedł także w roli trenera Ezio Pascutti – były reprezentant kraju, a zarazem były piłkarz właśnie Bolonii. Sassolese, występująca w grupie D Serie D, uzyskała w tym sezonie 9. pozycję lokując się za zwycięzcami ligi - wiecznymi rywalami z Carpi.
W przerwie między sezonowej1974 roku, Sassolese znowu zmieniło nazwę na U.S. Sassuolo Calcio. Siedziba oraz stadion drużyny mieścił się w niedalekiej miejscowości Fiorano. Prezydentem był w tym okresie Carlo Alberto Giovanardi, podczas gdy stanowisko trenera w dalszym ciągu dzierżył były napastnik Bologni. W sezonie 1974/75 drużyna z Sassuolo ulokowała się na 7. pozycji, zdobywając razem z drużyną Maceratese 33 punkty. W następnym sezonie stanowisko trenera wróciło do dobrze znanego w klubie Angelo Ottani wraz z Igino Guazzi jako prezydentem. Sezon ten nie był zbyt udany, i drużyna z powrotem wróciła do ligi amatorskiej, po zaciętej walce o utrzymanie z Boca San Lazzaro oraz Baracca Lugo, która to utrzymała się jedynie dzięki lepszej różnicy bramek. Już po roku drużyna wróciła do Serie D. W pierwszym sezonie po powrocie do tej klasy rozgrywek szczęście odwróciło się na korzyść Sassuolo, i tym razem to właśnie ta drużyna utrzymała się w Serie D, mając jedynie jeden punkt przewagi nad strefą spadkową. Drużyna jednak spadła ponownie do niższej ligi już w drugim sezonie po powrocie.
Lata osiemdziesiąte U.S. Sassuolo calcio po reformie rozgrywek występowało w lidze regionalnej oraz o jeden stopień rozgrywkowy wyżej - w Interregionalnej. Prezydentem przez cały ten okres był Prati, zaś trenerem Franco Martinelli biorąc udział w lidze regionu Emilia-Romania, uzyskała 1981/82 6. miejsce w Lidze Regionalnej, zaś napastnik zespołu Maini zdobył puchar króla strzelców. W następnym sezonie strzelec powtórzył swój wyczyn, zaś klub wywalczył tym razem 8. miejsce. Sezon ten oznaczał dla klubu także nowego właściciela - został nim Claudio Sassi.
Sezon 1983/84 uznaje się za jeden z najważniejszych w historii klubu. Klub wygrał Grupę D swoich rozgrywek i awansował po raz pierwszy w swojej historii do Serie C2. Warto odnotować, że drużyna odniosła we wspomnianym sezonie jedynie trzy porażki. Gwiazdą zespołu był wtedy w dalszym ciągu napastnik Maini - tym razem kończąc sezon z 15 bramkami. Drużyna występująca w Serie C2 zbudowana była głównie z tych samych piłkarzy co rok wcześniej. Także sztab szkoleniowy zachował swoją pozycję. Pod wodzą Aurelio Dottiego, drużyna którą tworzyli niemal wyłącznie piłkarze z regionu zdołała wywalczyć świetną, szóstą pozycję w końcowym rozrachunku. W drużynie nadal brylował Maini, strzelając tym razem 11 bramek. W następnym sezonie, Sassuolo bez większych zmian w składzie zmuszone było do walki o utrzymanie, ostatecznie jednak wygranej.
W sezonie 1987/88 stanowisko prezydenta zajmował nadal Sassi, podczas gdy na ławce zasiadł w roli trenera Ezio Galbiati, który mógł liczyć na kilku dobrych piłkarzy występujących wtedy w drużynie w szczególności stopera Malaguti, a także pomocników Residoriego oraz Alessandro Pane, który przeszedł z drużyny z Empoli Football Club. Z drużyny Galbiati wrócił także Ezio Pascutti, który miał pomóc drużynie w utrzymaniu się w lidze.
W sezonie tym drużyna zyskała bardzo ważnego sponsora: Mapei. Firma zdecydowała się zmienić dyrektora generalnego klubu, i postawiła na byłego skrzydłowego Giorgio Mariani, podczas gdy posadę trenera otrzymał Giancarlo Magrin.
Klub opuścił także historyczną siedzibę przy via Fossetta 1, aby przenieść się na Piazza Risorgimento 47, gdzie znajduje się także stadion Ricci. Wśród gwiazd drużyny mieliśmy piłkarzy takich jak Residori, Montanini, Cosimo Francioso czy Schenardi. Dla tego ostatniego niespełna dwudziestoletniego wtedy pomocnika, sezon zakończył się pomyślnie - z 33 spotkaniami rozegranymi oraz 2 bramkami. Drużyna ulokowała się na trzeciej pozycji od końca i w konsekwencji spadła do niższej ligi razem z Suzzarą oraz Pro Patrią. I tym razem szczęście sprzyjało Sassuolo, gdyż federacja mimo spadku w walce sportowej postanowiła przywrócić drużynę do ligi. W następnym sezonie szkoleniowcem został Guido Mammi. Drużyna była oparta na piłkarzach takich jak Aloise, Paraluppi, Zuccheri w obronie, a także Schenardi, Liset, Residori i Lagrasta w pomocy, jak również dwie gwiazdy Paraluppi oraz D’Agostino w napadzie. Drużyna mimo zmiany na stanowisku szkoleniowca w trakcie sezonu na Adelmo Capelliego, zdobyła w końcowym rozrachunku 5. pozycję.
W sezonie 89-90, drużyna ta w dalszym ciągu występowała w grupie C Serie C2. Z drużyny odszedł mocny punkt Liset, który postanowił dołączyć do Solbiatese. Symbolem Sassuolo w dalszym ciągu był Schenardi (w dalszej fazie swojej kariery grający m.in. w Brescii czy Bolognii). Sezon ten dla drużyny Sassuolo nie zakończył się pozytywnie, i drużyna spadła wraz z JuveDomo oraz Orceaną do ligi Interregionale.
Lata 90. Powrót do rozgrywek amatorskich spowodował opuszczenie klubu przez dotychczasowego właściciela – Squinziego. Postanowił on się poświęcić innym sportom- w tym kolarstwu. Sprzedane zostać musiały być również najważniejsze elementy – w tym Schenardiego, który to dołączył do drużyny Bologni. W rozgrywkach regionalnych drużyna musiała rywalizować z przeciwnikami z dawnych lat – Virtus Roteglia, il Fanfulla, Reggiolo, Vogherese, Crema oraz Brescello. Pierwszy sezon po spadku nie był zbyt pozytywny – drużyna ulokowała się w środku tabeli. Także dwa kolejne sezony zakończyły się podobnymi rezultatami. W sezonie 1993/1994 drużynie udało się osiągnąć 5. miejsce. Na uwagę zasługuje dobra dyspozycja snajpera Spezia – z 16 bramkami zajął on drugie miejsce w klasyfikacji strzelców. W następnych dwóch sezonach drużyna zajmowała kolejno 7. oraz 6. miejsce. Ówczesnymi gwiazdami drużyny byli bez wątpienia napastnicy - Luconi oraz Mollica.Kolejny sezon oznaczał dla Sassuolo ciężką walkę o utrzymanie w lidze Interregionale. Z jednym punktem przewagi nad strefą spadkową udało się jednak drużynie utrzymać w tych rozgrywkach. Jak się później okazało ten ciężki sezon oznaczał zapowiedź nowej lepszej ery dla Sassuolo. Do drużyny wrócił bowiem stary patron - Squinzi, a także stary sponsor Mappei. Przez cały kolejny sezon drużyna z Sassuolo walczyła jak równy z równym z Trento o zwycięstwo w lidze i w konsekwencji o awans. W końcowym rozrachunku o awansie musiał zdecydować mecz bezpośredni - obydwie drużyny zdobyły bowiem tyle samo punktów. Mecz o awans – rozegrany w Varese, po konkursie rzutów karnych zwyciężyła drużyna z Trento, i to ona awansowała do wyższej ligi.
Sassuolo zostało jednak decyzją władz piłkarskich przesunięte do Serie C2 z powodu problemów finansowych innych drużyn. W sezonie po długo oczekiwanym awansie gwiazdami drużyny byli bramkarz Bizzari, obrońca Rosario Biondo, pomocnik Andrea Cuicchi a także napastnik Ramacciotti. Sezon nie rozpoczął się najlepiej – spowodowało to zmianę trenera Gerutiego na Roberto Busiego, który zdołał wywalczyć z drużyną 10. pozycję. W następnym sezonie główny cel jakim było utrzymanie udało się wywalczyć głównie dzięki trenerowi Gianni Baluganiemu, a także bramkarzowi Graziano Vintiemu (były piłkarz Perugii).
Nowy wiek Także w sezonie 2000/01 drużyna ta musiała zmagać się z walką o utrzymanie. W dużej mierze dzięki świetnej grze skrzydłowego – Emanuele Pennacchioniego autora 8 bramek udało się jednak ten rezultat osiągnąć (z jednym punktem przewagi nad strefą play-off). Kolejny sezon nie był już tak udany, i drużyna musiała rywalizować z Faenzą w play-offach. Sztuka ta udała się jednak, i po dwóch zaciętych spotkaniach (0-0 i 1-0) Sassuolo utrzymało się w lidze. Gwiazdami Sassuolo w tamtym okresie byli Vinti, Di Cintio (uznawany za jedną z najbardziej niespełnionych nadziei włoskiego futbolu), Battafarano oraz Dal Compare. W sezonie tym właściciel Squinzi oraz firma Mapei zbliżyła się ze swoim wsparciem finansowym. Liczono więc, iż następny sezon będzie przełomowy, jednak w konsekwencji okazał się katastrofą. Po przejściu do klubu uznawanych za dobrych piłkarzy Terrery, Lambrughiego e Leoniego, a także kilku młodych piłkarzy z lepszych drużyn, oraz zatrudnieniu na pozycji trenera Cesare Maestroniego, liczono nawet na awans. Drużyna jednak zupełnie nie funkcjonowała, i zdobywając tylko 32 punkty, i po przegranych play offach z Imolese spadła do niższej ligi. W przerwie między sezonowej okazało się jednak, iż w wyniku problemów finansowych wielu drużyn drużyna zostaje utrzymana decyzją władz w Serie C2.
Po przedsezonowych wzmocnieniach spowodowanych inwestycjami firmy Mapei, do klubu zawitali klasowi obrońcy (Ardenghi, Santunione), napastnicy (Sforzini, Semprini oraz Federici) oraz kilku młodych piłkarzy wypożyczonych z wyższych lig. I tym razem drużyna nie funkcjonowała jak należy. Świadczy o tym jedynie 12 punktowa zdobycz po pierwszej rundzie sezonu. W przerwie między-rundowej do klubu przeszedł były piłkarz S.S. Lazio – Cristiano Bergodi. I tym razem drużyna w końcowym rozrachunku (po zdobyciu jedynie 27 punktów) zmuszona była rozgrywać Playoffy o utrzymanie. Przeciwnikiem było Pro Vercelli. Pierwszy mecz u siebie Sassuolo wygrało 2-1, zaś w rewanżu padł wynik 1-1, co skutkowało utrzymaniem się zespołu w lidze.