thumb|Nekrolog Aleksandra Bernatowicza w „Kurjerze Warszawskim” thumb|Grób Aleksandra i Emilii Bernatowiczów na Cmentarzu Powązkowskim Aleksander Bernatowicz, (ur. 1858Według Piotra Staweckiego urodził się w roku 1853., zm. 11 marca 1920 w Warszawie) – generał podporucznik lekarz Wojska Polskiego, doktor wszech nauk lekarskich.
Życiorys Urodził się w 1858 w ówczesnym powiecie janowskim guberni lubelskiej, w rodzinie Feliksa. Był wnukiem Feliksa Aleksandra Bernatowicza, pisarza i autora powieści historycznych. Uczęszczał do Gimnazjum Męskiego w Lublinie, a potem studiował na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Kijowskiego. Doktoryzował się na Akademii Medycznej w Petersburgu.
Od 5 lutego 1877 roku pełnił służbę w armii rosyjskiej. 6 grudnia 1911 został mianowany rzeczywistym radcą stanu (ros. действительный статский советник), który był równorzędny randze generała majora w armii i kontradmirała w marynarce wojennej. W 1913 roku był naczelnym lekarzem VI Korpusu Armijnego w Łomży. W 1917 roku został naczelnym lekarzem I Korpusu Polskiego w Rosji oraz inspektorem sanitarnym rejonu zajętego przez Wojsko Polskie. Po likwidacji korpusu był prezesem Samopomocy i członkiem Samoobrony Polaków Wojskowych w Mińsku.
8 grudnia 1918 w Warszawie wystąpił do Departamentu Sanitarnego Ministerstwa Spraw Wojskowych z prośbą o „przyjęcie do armii polskiej w charakterze lekarza bez żadnych zastrzeżeń”. 13 grudnia 1918 został przydzielony na stanowisko szefa sanitarnego Dywizji Litewsko-Białoruskiej. 30 grudnia 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego z dniem 13 grudnia 1918 i zatwierdzony w stopniu „lekarza generała majora”Dz. Rozk. Wojsk. Nr 15 z 11 lutego 1919, poz. 523..
15 kwietnia 1919 został inspektorem sanitarnym frontu wschodniego przy Generalnym Kwatermistrzostwie. Zmarł 11 marca 1920 roku w Warszawie na grypęRaport tygodniowy za czas od 7-go do 13-go marca 1920 roku Szefostwa Sanitarnego Naczelnego Dowództwa, Instytut Józefa Piłsudskiego w Ameryce, sygn. 701/2/8, s. 287-289.. Pochowany na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 210, rząd 2, miejsce 22).
1 maja 1920 został pośmiertnie zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu generała podporucznika, w Korpusie Lekarskim, w grupie oficerów byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej.
4 maja 1921 generał podporucznik Wojciech Rogalski wystąpił z wnioskiem o odznaczenie śp. generała Aleksandra Bernatowicza Orderem Virtuti Militari.
Był żonaty z Emilią z Jaxa-Bykowskich (zm. 11 września 1936), sprawował opiekę nad pasierbem.
Przypisy
Bibliografia
Tadeusz Kryska-Karski i Stanisław Żurakowski, Generałowie Polski Niepodległej, Editions Spotkania, Warszawa 1991, wyd. II uzup. i poprawione, s. 74. Lista strat Wojska Polskiego. Polegli i zmarli w wojnach 1918-1920, Wojskowe Biuro Historyczne, Warszawa 1934, 42. Reprint: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, Kraków 1989,
Kategoria:Generałowie brygady II Rzeczypospolitej Kategoria:Oficerowie lekarze II Rzeczypospolitej przeniesieni do korpusu generałów Kategoria:Pochowani na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie Kategoria:Polacy – generałowie Imperium Rosyjskiego Kategoria:Oficerowie dowództwa I Korpusu Polskiego w Rosji Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1858 Kategoria:Zmarli w 1920