Michael Francis „Mick” Foley Sr (ur. 7 czerwca 1965 w Bloomington) – amerykański wrestler, pisarz i komik, znany też pod swoimi pseudonimami ringowymi jako Cactus Jack, Dude Love i Mankind.
Zasłynął głównie z wypromowania hardcore’owej odmiany w głównym nurcie wrestlingu, szczególnie dzięki swojej znamiennej walce z The Undertakerem w 1998. Swoją postać wrestlingu budował przede wszystkim na zdolności do przetrwania niebezpiecznych akcji i znoszenia bólu. Przez kilkanaście lat odgrywał tylko postać nieprzewidywalnego ekscentryka o imieniu Cactus Jack. Po dołączeniu do WWF w 1996 zamiennie wcielał się też w niezrównoważonego psychicznie Mankinda i romantycznego hipisa Dude’a Love’a. Trzy razy zdobył główne mistrzostwo WWF w 1999, a w 2009 zdobył główne mistrzostwo TNA. W 2013 został wprowadzony do galerii sławy WWE Hall of Fame.
Jest autorem kilku autobiografii (napisanych bez pomocy autora widmo), powieści i książek dla dzieci. Niektóre z jego książek były bestsellerami.
Młodość i edukacja Urodził się 7 czerwca 1965 w Bloomington w stanie Indiana jako Michael Francis Foley. Gdy był jeszcze młody przeprowadził się do Setauket na wyspie Long Island w stanie Nowy Jork.
Jego ojciec, John Foley, był dyrektorem sportowym w lokalnym okręgu szkolnym, a matka, Beverly Foley, była nauczycielką Wychowania Fizycznego. Foley twierdzi, że ojcu zawdzięcza zamiłowanie do sportu, a matce do pisarstwa.
W liceum zaczął trenować lacrosse i zapasy. Ukończył studia na stanowym uniwersytecie State University of New York College at Cortland w Cortland w stanie Nowy Jork, na wydziale komunikacji społecznej. Posiada tytuł naukowy communications degree.
Kariera wrestlerska Był trenerem Daltona Bragga.
Przed debiutem w WWF (1983–1995) mały|Mick Foley jako Cactus Jack ze swoją charakterystyczną pałką owiniętą drutem kolczastym Trenował wrestling w szkole wrestlingu Dominica DeNucciego. Jego największą inspiracją i ulubionym wrestlerem był Jimmy Snuka. Jeszcze w czasie swojego treningu występował jako jobber w WWF pod pseudonimem ringowym Jack Foley. Przegrywał z takimi zawodnikami jak The British Bulldog, The Killer Bees, Kamala i Hercules Hernandez. Jego pierwszy występ miał miejsce 26 czerwca 1983. Po zakończeniu treningu występował pod pseudonimem Cactus Jack na scenach niezależnych w Alabamie, Teksasie, Tennessee, Japonii i Afryce. W tym czasie zdobył różne mistrzostwa w organizacjach Continental Wrestling Association, World Class Wrestling Association, United States Wrestling Association i National Wrestling League. W 1989 debiutował w World Championship Wrestling (WCW). W 1991 występował w Global Wrestling Federation. Po przejęciu WCW przez Teda Turnera Cactus Jack powrócił do tej organizacji i występował w niej od 1991 do 1994. Następnie od 1994 do 1996 występował w Extreme Championship Wrestling. W 1994 walcząc z Big Van Vaderem w Monachium w Niemczech utknął między linami ringu, które ściskały jego szyję. Udało mu się uwolnić, ale w szarpaninie stracił dużą część prawego ucha. W 1995 w Japonii wygrał turniej King of the Death Matches, pokonując w kolejnych rundach Terry’ego Gordy’ego, Shojiego Nakamakiego i Terry’ego Funka.
World Wrestling Federation / Entertainment (1996–2008) mały|Mick Foley w 2007, z pacynką Mr. Socko na lewej dłoni W 1996 dołączył do organizacji World Wrestling Federation (WWF), gdzie debiutował pod pseudonimem Mankind i zasłynął z promowania odmiany wrestlingu znanej jak hardcore wrestling. Często brał udział w niebezpiecznych, widowiskowych i bolesnych akcjach. Przed 2002 organizacja WWF deklarowała, że Foley przeżył 8 wstrząśnień mózgu oraz ma złamany nos i szczękę, zwichniętą prawą i złamaną lewą obręcz kończyny górnej i 27 szwów w lewym ramieniu, a także sześć razy złamał sobie żebro. Stracił też trzy zęby w wypadku samochodowym, ale zdecydował się nie nosić protez stomatologicznych, ponieważ uznał, że szpary między zębami pasują do jego postaci w wrestlingu.
W WWF odgrywał postać o trzech różnych osobowościach. Każdej z tych osobowości odpowiadały unikatowe gimmicki, w które Foley wcielał się zamiennie. Były to: znany z nieprzewidywalności Cactus Jack, obłąkany hipis Dude Love i pacjent zakładu psychiatrycznego Mankind (z ang. Ludzkość) noszący koszulę, krawat i maskę podobną do tej, którą nosił Hannibal Lecter w filmie Milczenie Owiec. Jego atrybutem była pałka owinięta drutem kolczastym. W późniejszym okresie swojej kariery znacznie rzadziej brał udział w niebezpiecznych akcjach i w większym stopniu kreował osobowość komiczną. Jego nowym atrybutem stała się pacynka o imieniu Mr. Socko, zrobiona ze skarpetki.
Debiut i rywalizacja z The Undertakerem (1996) Mankind debiutował 1 kwietnia 1996, w pierwszym odcinku Raw po gali WrestleMania XII. Został zapowiedziany przez Vince McMahona i wszedł na ring w brązowym stroju oraz brązowej skórzanej masce. W tle grała muzyka na melodię Adagio for Strings Samuela Barbera. Komentator Jerry Lawler skomentował jego wygląd słowami „Podobno gdy chciał wystąpić w konkursie brzydoty powiedzieli mu „Przykro nam, to nie dla profesjonalistów”. Tej nocy Mankind pokonał Boba Holly wkładając mu środkowy palec do ust i zmuszając go do poddania się. Ostatnią walką w tym odcinku był pojedynek The Undertakera z Justinem Hawkiem Bradshawem. Ta walka została przerwana, ponieważ Mankind zaatakował Undertakera, powalił go i zaczął torturować przez włożenie środkowego palca do ust. Tak zaczęła się ich rywalizacja. 18 sierpnia na gali SummerSlam Mankind pokonał Undertakera w pierwszej walce typu Boiler Room Brawl. Z czasem ten rodzaj pojedynków stał się szczególnie charakterystyczny dla Mankinda. Do jego wygranej przyczynił się manager Undertakera, Paul Bearer, który zwrócił się przeciwko swojemu klientowi odmawiając mu pomocy i atakując go fizycznie. Bearer szybko został nowym managerem Mankinda. 17 listopada na gali Survivor Series rywale ponownie się ze sobą zmierzyli. Tym razem była to standardowa walka, z którą związany był zakład – Paul Bearer został zamknięty w klatce i zawieszony nad ringiem, a zwycięzca mógł zrobić z nim co zechce. Walkę wygrał The Undertaker, ale zanim zdążył zrobić krzywdę Bearerowi, został zaatakowany przez The Executionera, co umożliwiło managerowi ucieczkę.
Początki Dude’a Love’a i Cactus Jacka w WWF (1997–1998) 14 lipca 1997 mistrzostwo WWF World Tag Team Championship zostało tymczasowo zawieszone z powodu poważnej kontuzji Shawna Michaelsa. Tego dnia miała się odbyć walka o mistrzostwo między dotychczasowymi głównymi pretendentami, czyli British Bulldogiem i Owenem Hartem, a dotychczasowym mistrzem Stone Cold Steve’em Austinem i jego nowym partnerem. Austin jednak nikogo nie wyznaczył i początkowo sam walczył przeciwko dwóm zawodnikom. Gdy jego przeciwnicy zdobyli wyraźną przewagę, na TitanTronie pojawił się Mick Foley w swoim nowym wcieleniu. Teraz był uwielbianym przez kobiety hipisem o imieniu Dude Love. Nowa postać Foleya była oparta na bohaterze amatorskich filmów, które Foley kręcił w młodości. Dude Love zaoferował Austinowi pomoc i wkrótce dołączył do niego w ringu. Komentator Vince McMahon zwrócił uwagę na to, że rzekomo nowy zawodnik do niedawna był Mankindem. Austin początkowo okazywał zażenowanie zachowaniem Dude’a Love’a, ale ostatecznie pozwolił sobie pomóc i obaj wspólnie wygrali walkę. Gdy sędzia wręczył zwycięzcom pasy mistrzowskie, Dude Love podał swój Austinowi, nie chcąc się narzucać jako jego nowy współposiadacz tytułu. Austin jednak nie wziął pasa i zgodził się aby Dude Love został jego nowym partnerem oraz drugim mistrzem. Ich panowanie zakończyło się 7 września, kiedy zwakowali swoje tytuły z powodu kontuzji szyi Austina. 22 września Dude Love miał się zmierzyć z Hunterem Hearstem Helmsley w walce typu Street Fight. Gdy Helmsley zajął pozycję, Dude Love pojawił się na TitanTronie i oświadczył, że taki typ walki nie jest w jego stylu i zamiast niego pojedynek stoczy ktoś inny. Do Dude’a Love’a dołączył Mankind. Obaj rozmawiali o innej osobie, która jeszcze lepiej od Mankinda nadałaby się do Street Fightu. Wreszcie ogłosili, że Cactus Jack powrócił i Mick Foley wszedł na arenę jako Cactus Jack. Publiczność w trakcie walki skandowała ECW. Starcie miało miejsce w ringu, przy ringu, a także na zapleczu. W walce zostały wykorzystane między innymi metalowe kosze na śmieci, drewniany stół, barierka ringu i szufla. Helmsleyowi w walce pomagała Chyna. Pojedynek wygrał Cactus Jack.
18 stycznia 1998 Mick Foley wziął udział w głównej bitwie na gali Royal Rumble. Wszedł pierwszy jako Cactus Jack i został wyeliminowany przez Chainsawa Charlie. Później wszedł jeszcze raz, jako szesnasty i jako Mankind. Został wyeliminowany przez Goldusta. Potem wszedł jeszcze raz, jako dwudziesty ósmy i jako Dude Love. Tym razem został wyeliminowany przez Faarooqa. Mick Foley jest jedynym wrestlerem, który został wylosowany do jednej bitwy Royal Rumble więcej niż raz. 30 marca na gali Wrestlemania 14 Cactus Jack i Terry Funk przejęli mistrzostwo drużynowe World Tag Team Championship, pokonując dotychczasowych mistrzów, New Age Outlaws. Następnego dnia stracili tytuły w walce rewanżowej.
Walka The Undertakera z Mankindem
W 1998 Dude Love zaczął rywalizować ze Stone Cold Steve’em Austinem i współpracować z Kane’em. Mick Foley i Kane wspólnie rywalizowali ze Steve’em Austinem i The Undertakerem. Na potrzeby rywalizacji z Undertakerem Foley powrócił do odgrywania roli Mankinda. 28 czerwca na gali King of The Ring Mankind zmierzył się z The Undertakerem w walce typu Hell in a Cell. Pojedynek ten wyróżniły wyczyny, które dotąd nie miały miejsca w WWE. W pewnym momencie The Undertaker zrzucił Mankinda z dachu stalowej konstrukcji na stół hiszpańskich komentatorów. W innym momencie zaatakował Mankinda na dachu konstrukcji manewrem chokeslam tak, że Mankind przebił dach i uderzył plecami o ring. W rzeczywistości drugi upadek Mankinda był wypadkiem. Dach nie miał się otworzyć. The Undertaker myślał, że niechcący zabił Micka Foleya. Mankind jednak przeżył i dokończył walkę. Kamery zarejestrowały twarz Mankinda uśmiechniętą przez zakrwawione usta i wargi oraz z jednym zębem zagnieżdżonym w nosie. Pod koniec walki Mankind rozsypał pinezki na ringu, ale to Undertakerowi udało się rzucić na nie swojego przeciwnika, a następnie przypiąć go i wygrać. W swojej autobiografii Mick Foley stwierdził, że nie pamięta pełnego przebiegu pojedynku. Walka ta została okrzyknięta Walką roku przez magazyn Pro Wrestling Illustrated. Obaj zawodnicy interweniowali w kolejnej walce tego wieczoru – Kane pokonał Steve’a Austina i wygrał główne mistrzostwo WWF.
Tag team z Kane’em i zdobycie Hardcore Championship (1998) 13 lipca 1998 Mankind i Kane pokonali tag team New Age Outlaws w walce o mistrzostwo drużynowe World Tag Team Championship. 26 lipca na gali Fully Loaded zostali pokonani przez The Undertaker i Steve’a Austina i musieli oddać zwycięzcom swoje tytuły. 10 sierpnia w odcinku Raw Is War Kane i Mankind ponownie zdobyli pasy mistrzowskie, tym razem wygrywając walkę typu Fatal 4-way Tag Team match przeciwko The New Age Outlaws, Rockowi i Owenowi Hartowi oraz Austinowi i Undertakerowi. 30 sierpnia Kane i Mankind mieli bronić tytułów na gali SummerSlam, jednak Kane postanowił zdradzić partnera i nie pojawił się. Mankind walczył sam i przegrał przeciwko The New Age Outlaws. Po tej zdradzie Kane stworzył tag team The Brothers of Destruction z Undertakerem. 2 listopada Vince McMahon wręczył Mankindowi nowo utworzony pas WWF Hardcore Championship za jego zasługi w promowaniu Hardcore wrestlingu. Mankind przegrał tytuł w walce przeciwko The Big Bossmanowi 30 listopada w odcinku Raw Is War.
Trzy panowania jako mistrz WWF (1999)