Polski Państwowy Teatr Objazdowy w Białoruskiej SRR (), od 11 lipca 1932 Polski Państwowy Teatr Białoruskiej SRR im. 11 Lipca – jeden z dwóch teatrów polskich działających w ZSRR w dwudziestoleciu międzywojennym, istniał w latach 1929–1936, jego siedzibą był dawny kościół św. Szymona i św. Heleny w Mińsku.
Historia Placówka powstała na bazie kursów teatralnych, jakie odbywały się przy klubie robotniczym im. Róży Luksemburg w Mińsku. Zajęcia z teatrologii prowadził wówczas E. Bagiński, który został pierwszym dyrektorem Teatru. Od 1933 na czele instytucji stał J. Tonalski.
11 lipca 1932 placówka została przekształcona w Polski Państwowy Teatr Białoruskiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej im. 11 Lipca.
Wśród aktorów znaleźli się I. Bagińska, J. Gołobacz, K. Mackiewicz, W. Okołow, A. Rotter, K. Stecki, W. Tatarzycka, W. Tyszkiewicz i J. Chudnicki. Na deskach teatru zdołano wystawić "Chleb" Władimira Kirszona, "Moralność Pani Dulskiej", "W cieniu szubienicy" B. Jarockiej, "Rodzinę Worońców" W. Kowalskiego, "Zorany ugór" M. Szołochowa oraz "Upadek eskadry" Kornijczuka.
Bibliografia "Краткая энциклопедия Белорусской ССР", T. 4, Mińsk
Kategoria:Historia Mińska Kategoria:Polonia na Białorusi Kategoria:Polacy w ZSRR Kategoria:Teatry Białorusi