Cécile Vogt (ur. 27 marca 1875 w Annecy, zm. 4 maja 1962 w Cambridge) – francuska lekarz neurolog, żona i współpracownica Oskara Vogta.
Życiorys Urodziła się jako Augustine Marie Cécile Mugnier w Annecy we Francji. Jej ojciec zmarł, gdy miała dwa lata. Bogata i pobożna ciotka chrześcijańska opłaciła jej edukację w szkole klasztornej, ale Cécile zbuntowała się przeciwko systemowi wkrótce po pierwszej komunii. Wydziedziczona, wróciła do matki, ale kontynuowała naukę. Przygotowywała się do egzaminów wstępnych na uniwersytet z prywatnymi korepetytorami i uzyskała tytuł licencjata nauk przyrodniczych. Studiowała medycynę w Paryżu od 1893 roku, była jedną z niewielu kobiet przyjętych na wydział medyczny w Paryżu, uczyła się pod kierunkiem Pierre’a Marie.
W Paryżu, zimą 1898 roku, poznała niemieckiego neurobiologa Oskara Vogta, który około 1897 roku pracował w laboratorium Josepha Julesa Dejerine'a i jego żony Augusty Marie Dejerine-Klumke w szpitalu Salpêtrière. Również w 1898 roku urodziła się jej nieślubna córka Claire, którą oddała do domu dziecka. Cécile Mugnier i Oskar Vogt pobrali się w 1899 roku wbrew woli matki Oskara Vogta. Oskar Vogt adoptował Claire.
Wzięli ślub w 1899 roku w Berlinie. W 1900 roku obroniła pracę doktorską. Od 1902 pracowali wspólnie w Pracowni Neurobiologicznej przy Uniwersytecie Fryderyka Wilhelma w Berlinie. Od 1919 do 1937 kontynuowali pracę w ramach Instytutu Badań Mózgu Towarzystwa Cesarza Wilhelma (). Po dojściu nazistów do władzy Oskar Vogt został zmuszony do przejścia na emeryturę, wówczas wraz z żoną przeniósł się do Neustadt i założył prywatny Instytut Badań Mózgu i Biologii Ogólnej ().
Po śmierci męża w 1959 Cécile Vogt razem z córką zamieszkała w Cambridge aby zamieszkać ze starszą córką Marthe.
Miała córę Claire, którą Oskar Vogt adoptowałHelga Satzinger. Femininity and Science: The Brain Researcher Cécile Vogt (1875-1962). Translation of: Weiblichkeit und Wissenschaft. W: Bleker J. (ed.): Der Eintritt der Frauen in die Gelehrtenrepublik. Husum, 1998, s. 75-93.. Małżeństwo Vogtów miało dwie córki: Marthe Louise Vogt (1903–2003) i Marguerite Vogt (1913–2007).
Dorobek naukowy Vogtowie prowadzili wspólne badania nad neuroanatomią i w szczególności cytoarchitektoniką kory mózgu. Większość prac opublikowała wspólnie z Oskarem Vogtem. Wśród nich była m.in. monografia o chorobach prążkowia. Opisali tzw. stan marmurkowaty (choroba Vogtów).
Głównym zainteresowaniem Vogt i jej męża była identyfikacja i charakterystyka różnych obszarów kory nowej mózgu według kryteriów funkcjonalnych i strukturalnych. Vogtowie dążyli do zlokalizowania obszarów w korze mózgowej, które korelują z określonymi funkcjami mózgu. To również zmotywowało ich do eksperymentalnej pracy nad stymulacją elektryczną u 150 małp, dzięki której mapowali obszary kory mózgowej i wzgórza we współpracy z Korbinianem Brodmannem. Odkrycia z rozprawy doktorskiej Cécile Vogt skłoniły Vogtów do zakwestionowania doktryny centrów asocjacyjnych niemieckiego neurologa Paula Flechsiga. Wspólnie kontynuowali zaawansowane badania neuropatologiczne i opublikowali swoje wyniki dotyczące cyto- i mieloarchitektury ośrodkowego układu nerwowego oraz anatomii funkcjonalnej jąder podstawy. Odkrycia z rozprawy doktorskiej Cécile Vogt skłoniły Vogtów do zakwestionowania doktryny centrów asocjacyjnych niemieckiego neurologa Paula Flechsiga. W 1909 roku Vogt opublikowała dzieło "La myéloarchitecture du Thalamus du cercopithèque", w którym opisała swoje eksperymenty nad przekierowaniem włókien czuciowych do brzusznej grupy jąder wzgórza.
W 1911 roku Vogt ponownie odkryła tzw. stan marmurkowy ciała prążkowanego (corpus striatus), charakteryzujący się powolnymi, wijącymi się, bezcelowymi ruchami, głównie dłoni i twarzy. Zespół ten został już opisany przez Gabriela Antona w 1896 roku, ale jego praca spotkała się z niewielkim zainteresowaniem, podczas gdy raport Vogta wysunął ją na czoło badań nad patologią jąder podstawy. Vogt kontynuowała pionierskie prace w neuroanatomii wzgórza i, wraz z Hermannem Oppenheimem, opublikowała swoje odkrycia dotyczące porażenia dziedzicznego i podwójnej atetozy, w których zwróciła uwagę na plamisty wygląd prążkowia. W 1922 roku, dzięki badaniom nad owadami i ludzką korą mózgową, Vogtowie zdefiniowali pojęcie patoklizji. W styczniu 1923 roku udali się do Moskwy, aby wziąć udział w I Wszechrosyjskim Kongresie Psychoneurologii. Tam wygłosili wykład na temat patoarchitektoniki i patoklizy, opowiadając o swoich 25-letnich doświadczeniach w badaniach nad strukturami kory mózgowej. W dalszej części swojej kariery Vogtowie skupili się na genetyce i eksperymentowali z owadami zebranymi podczas wakacji na Kaukazie, Bałkanach, w Afryce Północnej i na Balearach. Ich młodsza córka, Marguerite, kontynuowała te badania przez około dziesięć lat, zanim przeniosła się do Kalifornii. Wyniki prac naukowych Cécile i Oskara Vogtów nad anatomią mózgu są do dziś przechowywane w Instytucie Badań Mózgu im. Cécile i Oskara Vogtów na Uniwersytecie Heinricha Heinego w Düsseldorfie. Kolekcja przekrojów mózgu zebrana przez Cécile i Oskara Vogtów jest przechowywana w tamtejszym archiwum o powierzchni 500 m². Od 1964 roku zbiorem zarządza Instytut Badań Mózgu im. Cécile i Oskara Vogtów w Szpitalu Uniwersyteckim Uniwersytetu Heinricha Heinego w Düsseldorfie.
Literatura Helga Satzinger: Cécile Vogt (1875–1962). In: Encyclopedia of Life Sciences. Wiley, 15. August 2014, doi:10.1002/9780470015902.a0025071 (ausführliche Biografie – kostenpflichtig).
Helga Satzinger: Vogt, Cécile. In: Neue Deutsche Biographie. (NDB). Band 25. Duncker & Humblot, Berlin 2013, ISBN 978-3-428-11206-7, S. 43–46 (deutsche-biographie.de).
Birgit Kofler-Bettschart: Cécile Vogt - Pionierin der Hirnforschung. Carl Ueberreuter Verlag, Wien 2022, ISBN 978-3-8000-7786-1.
Kurt Kolle: Große Nervenärzte. 3 Bände. Thieme, Stuttgart 1956–1963, hier: Band 2 (1959).
Przypisy
Kategoria:Francuscy neurolodzy Kategoria:Ludzie urodzeni w Annecy Kategoria:Niemieccy neurolodzy Kategoria:Urodzeni w 1875 Kategoria:Zmarli w 1962