Mieczysław Wiktor Duch (ur. 17 listopada 1894 w Szczawnicy, zm. 7 października 1948 we Wrocławiu) – major piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Był synem Grzegorza, wachmistrza żandarmerii austriackiej, i Józefy z Małeckich oraz bratem Kazimierza i Bronisława, także oficerów Wojska Polskiego.
W latach 1905–1913 uczył się w C. K. I Gimnazjum w Nowym Sączu. Tam, od 1909 wraz z braćmi działał w Zarzewiu i Związku Jastrzębim. Podczas I wojny światowej walczył w szeregach c. i k. 20 pułku piechoty. Od marca 1915 przebywał w rosyjskiej niewoli. Od września do października 1918 w Tarnowie służył w batalionie zapasowym 20 pułku piechoty i działał w organizacji „Wolność”.
Od 31 października 1918 w 1 pułku strzelców podhalańskich w Nowym Sączu. W szeregach tego pułku walczył z Ukraińcami i bolszewikami. Od września 1923 służył w batalionie szkolnym piechoty Nr 5 w Niepołomicach. Od września 1924 pełnił służbę w batalionie KOP „Bereźne”, a od listopada 1928 w 4 pułku strzelców podhalańskich w Cieszynie. W marcu 1932 przeniesiony został do 21 pułku piechoty w Warszawie na stanowisko dowódcy batalionu. Do mobilizacji alarmowej w sierpniu 1939 zajmował stanowisko kwatermistrza pułku.
W kampanii wrześniowej dowodził batalionem marszowym 21 pułku piechoty. Walczył w obronie Warszawy. Po kapitulacji stolicy przebywał w niemieckiej niewoli. Był jeńcem Oflagu II c w Woldenbergu. Zmarł 7 października 1948 we Wrocławiu.
Mieczysław Duch był żonaty z Heleną Chomińską, z którą miał troje dzieci: Zbigniewa, Juliana i Annę.
Awanse podporucznik – 1919 porucznik – 1921 kapitan – 1 grudnia 1924 ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924 i 453 lokatą w korpusie oficerów zawodowych piechoty (w 1928 – 433 lokata) major – 17 grudnia 1931 ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1932 i 54 lokatą w korpusie oficerów zawodowych piechoty
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 1870 (1921)Dekret Wodza Naczelnego L. 2949 z 17 maja 1921 r. Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 21, poz. 828 Krzyż Walecznych (czterokrotnie) Medal Niepodległości (9 listopada 1933) „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”. Srebrny Krzyż Zasługi (19 marca 1931) „za zasługi na polu wyszkolenia wojska”.
Przypisy
Bibliografia
Rocznik Oficerski 1924, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Oddział V Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, Warszawa 1924, s. 326, 372. Rocznik Oficerski 1928, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Warszawa 1928, s. 137, 213. Rocznik Oficerski 1932, Biuro Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1932, s. 40, 551.
Ludwik Głowacki, Obrona Warszawy i Modlina na tle kampanii wrześniowej 1939, Wydawnictwo MON, wyd. V, Warszawa 1985, , s. 20, 23, 70, 83, 150, 207, 305.
Kategoria:Jeńcy Oflagu II C Woldenberg Kategoria:Ludzie urodzeni w Szczawnicy Kategoria:Majorowie piechoty II Rzeczypospolitej Kategoria:Obrońcy Warszawy (1939) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (czterokrotnie) Kategoria:Odznaczeni Medalem Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Oficerowie piechoty Korpusu Ochrony Pogranicza Kategoria:Polacy – oficerowie armii austro-węgierskiej Kategoria:Polacy – żołnierze Cesarskiej i Królewskiej Armii w I wojnie światowej Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-ukraińskiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1894 Kategoria:Zmarli w 1948 Kategoria:Kwatermistrzowie 21 Pułku Piechoty (II RP) Kategoria:Oficerowie 4 Pułku Strzelców Podhalańskich Kategoria:Oficerowie 1 Pułku Strzelców Podhalańskich Kategoria:Oficerowie batalionu KOP „Bereźne”