Laryngoskop – inaczej wziernik krtaniowy, to instrument umożliwiający dokładne obejrzenie krtani w celach diagnostycznych oraz w celu założenia rurki intubacyjnej. Laryngoskop składa się z rękojeści zawierającej baterie oraz łopatki (łyżki), prostej lub zakrzywionej, ze światłowodem. Po raz pierwszy laryngoskop zastosował Manuel García w 1854 roku.
Budowa
Laryngoskop składa się z dwóch części: łopatki (łyżki) wyposażonej w źródło światła uchwytu, w którym dodatkowo umieszczone są baterie
Laryngoskopy wyróżnia się na podstawie rodzaju łopatki: Macintosh – standardowy laryngoskop z zakrzywioną łopatką Miller – z łopatką prostą o lekko wygiętym końcu Jackson-Wisconsin – z całkowicie prostą łopatką McCoy – łopatka z ruchomym końcem sterowanym dźwignią przy rękojeści Magill – z prostą łopatką Soper – z prostą łopatką Bullard – laryngoskop fiberoskopowy ze sztywną łopatką dopasowaną do anatomii dróg oddechowych Polio – pierwotnie zaprojektowana do intubacji pacjentów w żelaznych płucach oraz pacjentów otyłych lub kobiet z dużym biustem na oddziałach położniczych, obecnie wyparta przez zastosowanie krótkiej rękojeści, lub nasadki klinowej do łopatki Macintosha zwiększającej kąt jaki tworzy łopatka z uchwytem z 90° do około 120°
W uchwycie laryngoskopu znajdują się baterie, które zasilają żarówkę znajdującą się na łopatce. Obwód elektryczny jest automatycznie zamykany przez wyłącznik uruchamiany przez otwarcie łopatki.
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Zobacz też
Laryngoskopia
Kategoria:Endoskopy