King of the Ring – jednoosobowy eliminacyjny turniej profesjonalnego wrestlingu organizowany przez federację WWE. Turniej był prowadzony corocznie od 1985 do 2002 (prócz 1990 i 1992 roku), a od 1993 do 2002 turniej był organizowany na osobnej gali pay-per-view.
Po 2002, turniej został wycofany i przywrócono go w 2006 jako ekskluzywny event dla brandu SmackDown. Turniej powrócił dla wszystkich członków głównego rosteru w 2008, 2010, 2015 i 2019.
Wersja dla kobiet o nazwie Queen of the Ring (pierwotnie Queen’s Crown) została wprowadzona wraz z turniejem King of the Ring w 2021 roku i od tego czasu oba turnieje odbywają się razem.
Nagrodą za zwycięstwo w turnieju jest koronacja na „króla ringu”; niektórzy wrestlerzy włączyli to do swojego gimmicku, na przykład ozdabiając strój króla oraz zachowując się i przemawiając z królewską postawą. Turniej dwukrotnie przyznał dodatkową nagrodę w postaci walki o mistrzostwo świata na tegorocznej edycji SummerSlam (najpierw w 2002 roku, a następnie w 2024 roku). Zwycięzca z 1995 roku otrzymał także walkę o mistrzostwo świata na SummerSlam, choć nie było to postanowienie przed walką. Turniej jest również znany z tego, że zapoczątkował drogę Stone Colda Steve’a Austina do sławy po zwycięstwie w turnieju w 1996 roku.
Historia Wczesne turnieje Pierwszy turniej King of the Ring odbył się 8 lipca 1985 roku na stadionie Sullivan w Foxborough w stanie Massachusetts przez World Wrestling Federation (WWF). Inauguracyjny turniej wygrał Don Muraco, pokonując w finale The Iron Sheika. Oprócz turnieju odbył się tylko jedna walka tej nocy, w której Hulk Hogan pokonał Nikolaia Volkoffa i obronił tytuł WWF World Heavyweight Championship. Kolejne turnieje King of the Ring odbywały się w latach 1986–1989 oraz w 1991 roku. Te wczesne turnieje odbywały się jako specjalne, nie transmitowane w telewizji house showy, aby zwiększyć frekwencję na tych wydarzeniach. Nagrodą za zwycięstwo w turnieju był tytuł „króla ringu”, chociaż zwycięzca Harley Race z 1986 roku był jedynym, który pokazał ten gimmick w telewizji we wczesnych latach turnieju.
Pay-per-view King of the Ring było galą, na której odbywał się najczęściej szesnastoosobowy turniej eliminacyjny. Kiedy wrestler wygrywał walkę, przechodził do kolejnej rundy i walczył z następnym wrestlerem. Kilka ostatnich walk z turnieju (najczęściej półfinały i finał) odbywały się na gali pay-per-view. Zwycięzca finałowej walki jest oficjalnie tytułowany mianem „króla ringu”. Prócz tego, w karcie walk na pay-per-view pojawiały się również walki niezwiązane z turniejem.
Przywrócenia Po czterech latach przerwy, turniej powrócił w 2006; zwyciężył go Booker T, który pokonał Bobby’ego Lashleya w finale na Judgment Day. Po kolejnej, dwuletniej przerwie, turniej powrócił 23 kwietnia 2008 na Raw, a jego zwycięzcą został William Regal – pokonał CM Punka w finale. 29 listopada 2010 na Raw kolejnym „królem ringu” stał się Sheamus; w finale pokonał Johna Morrisona. Po pięciu kolejnych latach przerwy, turniej wrócił w 2015 na Raw 27 kwietnia. Jego finały odbyły się następnej nocy na oddzielnej gali na WWE Network. Bad News Barrett pokonał Neville’a w finale. Po czterech latach, turniej powrócił w 2019 gdzie walki odbywały się na Raw i SmackDown a finałowa walka odbyła się na Raw, turniej wygrał Baron Corbin pokonując Chada Gable'a.
Po dwóch latach przerwy turniej powrócił 8 października 2021 na SmackDown gdzie walki także będą się odbywały się na tygodniówkach Raw i SmackDown, a finał był częścią gali PPV Crown Jewel. Dodatkowo wprowadzono kobiecą wersję turnieju, zwaną Queen’s Crown, która odbywała się równolegle z turniejem mężczyzn. Xavier Woods pokonał w finale Finna Bálora.
Powrót do pay-per-view i transmisji na żywo W marcu 2023 roku WWE zaplanowało saudyjską galę zatytułowaną King and Queen of the Ring w Jeddah Super Dome w Dżuddzie, która ożywiłaby serię gal King of the Ring, ale ze zmianą nazwy, ale 13 kwietnia ujawniono, że plany te zostały odrzucone, a zastąpiono je galą Night of Champions. Fightful poinformowało później, że WWE nie ma planów przełożenia King i Queen of the Ring na później w tym samym roku, ale gala ta mogłaby prawdopodobnie zostać wykorzystana do przyszłej gali w Arabii Saudyjskiej. W kwietniu 2024 roku WWE ogłosiło, że w maju 2024 roku zorganizuje galę King and Queen of the Ring w Arabii Saudyjskiej, a nazwa Queen’s Crown została zmieniona na Queen of the Ring. Walki turniejowe rozpoczęły się 6 maja na Raw i są rozgrywane na odcinkach Raw, SmackDown i podczas wydarzeń WWE Live. 23 maja podczas występu w WWE Experience w Arabii Saudyjskiej, dyrektor ds. treści WWE Paul "Triple H" Levesque ogłosił, że zwycięzca turnieju otrzyma walkę o mistrzostwo świata swojego brandu na SummerSlam, co oznacza dopiero drugi raz, kiedy zwycięzca King of the Ring otrzyma nagrodę inną niż tytuł „króla ringu”. Turniej wygrał Gunther z Raw, który pokonał Randy’ego Ortona ze SmackDown i otrzymał walkę o World Heavyweight Championship.
Gimmick związany z King of the Ring W 1986 roku drugi zwycięzca King of the Ring, Harley Race, zamienił swoje zwycięstwo w arogancki gimmick King of Wrestling, wyposażony w królewską pelerynę i koronę. Ten gimmick doprowadził do kilku znaczących waśni dla Race z Junkyard Dogiem, Hulkiem Hoganem, „Hacksaw” Jimem Dugganem i innymi, nawet po ukoronowaniu nowych zwycięzców w corocznym turnieju. W 1988 roku Race doznał kontuzji brzucha i podczas jego nieobecności jego menadżer Bobby „The Brain” Heenan przyznał w lipcu koronę Haku, nadając mu ring name jako King Haku, mimo że Randy Savage wygrał turniej do tego momentu, a Ted DiBiase również to zrobił wygrać turniej w trakcie tej fabuły. Race w końcu wrócił po kontuzji i przez krótki czas feudował z Kingiem Haku, ale nie był w stanie odzyskać korony na Royal Rumble w 1989 roku. Następnie król Haku stracił koronę na rzecz „Hacksaw” Jima Duggana w maju 1989 roku. Następnie „King Hacksaw” stracił ją 30 sierpnia 1989 roku na rzecz „Macho Mana” Randy’ego Savage’a, który zmienił nazwę na „Macho King”. Savage porzucił gimmick „Macho Kinga” po przegranej w „walce kończącej karierę” z The Ultimate Warriorem na WrestleManii VII w 1991 roku, deklarując później, że „Królestwo Szaleństwa zostało podzielone na pół”. Następnie tylko wrestlerzy, którzy wygrali ostatni turniej, a także Jerry Lawler (który od początku lat 70. wykorzystywał wizerunek króla wrestlingu w rejonie Memphis) używali tego gimmicku.
Owen Hart („King of Harts”), Mabel („King Mabel”), Kurt Angle („King Kurt”), Edge („King Edge the Awesome”), Booker T („King Booker”), Sheamus („King Sheamus”), Bad News Barrett („King Barrett”), Baron Corbin („King Corbin”) i Xavier Woods („King Woods”) to wszyscy wrestlerzy, którzy również przyjęli pseudonimy „King” po wygraniu turniejów King of the Ring, z różnym stopniem pobłażania swoim gimmickom. William Regal wygrał turniej, pełniąc funkcję Generalnego Menadżera Raw i zaczął okazywać Królowi Learowi oznaki tyranii i złudzeń. Triple H nawiązał do swojego zwycięstwa w King of the Ring w ramach swojego zintegrowanego gimmicku, który rozpoczął się w 2006 roku jako „King of Kings”.
Oprócz korony królewskiej, różne zapaśniczki były przedstawiane jako królowe, gdy były sprzymierzone z Królami, w tym „Queen of the Ring” The Fabulous Moolah (w sojuszu z King Harley Racem na WrestleManii III), Sensational Queen Sherri (menedżerka „Macho King” Randy’ego Savage’a) i Queen Sharmell (menedżerka King Bookera). Mo, partner Mabela w tag teamie w Men on a Mission, został pasowany na rycerza jako sir Mo przez swojego partnera po zwycięstwie tego ostatniego w 1995 roku. Finlay i Regal zostali pasowani na rycerza jako sir Finlay i sir Regal, kiedy byli częścią dworu króla Bookera. W grudniu 2020 roku King Corbin założył frakcję ze Steve’em Cutlerem i Wesleyem Blakiem, nadając im tytuł szlachecki jako „Rycerze Samotnego Wilka” (z samotnym wilkiem nawiązaniem do jego poprzedniego pseudonimu), chociaż byłoby to krótkotrwałe, ponieważ Cutler został zwolniony przez WWE w lutym 2021 roku. Gimmick Corbina zakończył się w czerwcu 2021 roku po tym, jak stracił koronę króla ringu w walce z Shinsuke Nakamurą, który następnie przyjął osobowość króla, nazywany King Nakamura. 8 października 2021 roku, tuż przed rozpoczęciem turnieju w 2021 roku tej nocy, Nakamura z szacunkiem zrzekł się korony. Po tym, jak Xavier Woods wygrał turniej w 2021 roku i został King Woodsem, nadał swojemu partnerowi z tag teamu The New Day, Kofiemu Kingstonowi, tytuł szlachecki jako „Sir Kofi Kingston” i mianował go Namiestnikiem Króla. Po tym, jak Woods wziął przerwę z powodu kontuzji, jego gimmick króla został porzucony po jego powrocie.
Lista turniejów Od 1993 do 2002, King of the Ring było produkowane jako gala pay-per-view. W 2006, finały turnieju były częścią gali Judgment Day. W 2008 i 2010, turniej powrócił i był emitowany na żywo na Raw. W 2015, turniej został rozpoczęty na Raw i dokończony na oddzielnej gali KotR na WWE Network. W 2019, turniej odbywał się na Raw i SmackDown, a w 2021 dodatkowo finał był częścią PPV Crown Jewel. W 2024 turniej dalej odbywał się na Raw i SmackDown, ale finał był już częścią gali pay-per-view King and Queen of the Ring, co jest nową nazwą pay-per-view King of the Ring.
‡Turniej brandu SmackDown
# Rok Zwycięzca Po raz Finalista Data finału Lokalizacja finału11985Don Muraco1The Iron Sheik8 lipca 1985Foxborough, Massachusetts21986Harley Race1Pedro Morales14 lipca 198631987Randy Savage1King Kong Bundy4 września 1987Providence, Rhode Island41988Ted DiBiase1Randy Savage16 października 198851989Tito Santana1Rick Martel14 października 198961991Bret Hart1Irwin R. Schyster7 września 1991719932Bam Bam Bigelow13 czerwca 1993Dayton, Ohio81994Owen Hart1Razor Ramon19 czerwca 1994Baltimore, Maryland91995Mabel1Savio Vega25 czerwca 1995Filadelfia, Pensylwania101996Stone Cold Steve Austin1Jake Roberts23 czerwca 1996Milwaukee, Wisconsin111997Hunter Hearst Helmsley1Mankind8 czerwca 1997Providence, Rhode Island121998Ken Shamrock1The Rock28 czerwca 1998Pittsburgh, Pensylwania131999Billy Gunn1X-Pac27 czerwca 1999Greensboro, Karolina Północna142000Kurt Angle1Rikishi25 czerwca 2000Boston, Massachusetts152001Edge1Kurt Angle24 czerwca 2001East Rutherford, New Jersey162002Brock Lesnar1Rob Van Dam23 czerwca 2002Columbus, Ohio17‡2006Booker T1Bobby Lashley21 maja 2006Phoenix, Arizona182008William Regal1CM Punk21 kwietnia 2008Greenville, Karolina Południowa192010Sheamus1John Morrison29 listopada 2010Filadelfia, Pensylwania202015Bad News Barrett1Neville28 kwietnia 2015Moline, Illinois212019Baron Corbin1Chad Gable16 września 2019Knoxville, Tennessee222021Xavier Woods1Finn Bálor21 października 2021Rijad, Arabia Saudyjska232024Gunther1Randy Orton25 maja 2024Dżudda, Arabia Saudyjska242025Cody Rhodes1Randy Orton28 czerwca 2025Rijad, Arabia Saudyjska
Wyniki turniejów 1985 Turniej odbył się 8 lipca 1985 w Sullivan Stadium w Foxborough, Massachusetts.
1986 Turniej odbył się 14 lipca 1986 w Sullivan Stadium w Foxborough, Massachusetts.
1987 Turniej odbył się 4 września 1987 w Providence Civic Center w Providence, Rhode Island.
1988 Turniej odbył się 16 października 1988 w Providence Civic Center w Providence, Rhode Island.
1989 Turniej odbył się 14 października 1989 w Providence Civic Center w Providence, Rhode Island.
1991 Turniej odbył się 7 września 1991 w Providence Civic Center w Providence, Rhode Island.
1993 Turniej odbył się pomiędzy 2 maja i 13 czerwca 1993, a walka finałowa odbyła się w Nutter Center w Dayton, Ohio.
1994 Turniej odbył się pomiędzy 7 maja i 19 czerwca 1994, a walka finałowa odbyła się w Baltimore Arena w Baltimore, Maryland.
1995 Turniej odbył się pomiędzy 14 maja i 25 czerwca 1995, a walka finałowa odbyła się w The Spectrum w Filadelfia, Pensylwania.
1996 Turniej odbył się pomiędzy 27 maja i 23 czerwca 1996, a walka finałowa odbyła się w MECCA Arena w Milwaukee, Wisconsin.
1997