Ostateczna potrzeba – specyficzny kontratyp, występujący w wojskowym prawie karnym. Polega on na wyłączeniu ewentualnej przestępności czynu żołnierza, który stosuje środki niezbędne w celu wymuszenia posłuchu dla rozkazu, o ile: żołnierz był uprawniony do wydania rozkazu, rozkaz spotkał się z nieposłuszeństwem lub oporem, a posłuchu dla niego nie można osiągnąć w inny sposób, okoliczności wymagają natychmiastowego przeciwdziałania nieposłuszeństwu lub oporowi wobec rozkazu.
W razie przekroczenia granic ostatecznej potrzeby, sąd może zastosować wobec sprawcy nadzwyczajne złagodzenie kary.
Kontratyp ten uregulowany został w art. 319 k.k.
Linki zewnętrzne Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny ()
Kategoria:Wyłączenie odpowiedzialności karnej