Horace M. Rice (ur. 5 września 1872 w Sydney, zm. 1950 w Sydney) – australijski tenisista, zwycięzca Australasian Championships w grze pojedynczej, podwójnej i mieszanej, reprezentant w Pucharze Davisa.
Kariera tenisowa Rice był zawodnikiem leworęcznym, występującym na korcie w charakterystycznych długich białych spodenkach i czarnych skarpetach. Angażował się przede wszystkim w grę z głębi kortu i przebijanie wszystkich możliwych piłek, a czynił to w sposób nietypowy – bekhend i forhend grał tą samą stroną rakiety. Z podstawowych uderzeń bekhend był jego silniejszą bronią, natomiast serwisu używał podcinanego.
Znany był również z długowieczności sportowej. Między jego debiutem i ostatnim meczem w charakterze reprezentanta Nowej Południowej Walii upłynęło 31 lat (1894–1925). Zaliczył także szereg występów w Australasian Championships (Australian Open). W inauguracyjnej edycji w 1905 roku odpadł w 1 rundzie z późniejszym zwycięzcą Rodneyem Heathem, ale dwa lata później okazał się najlepszy, w decydującym meczu pokonując Harry’ego Parkera. W latach poprzedzających wybuch I wojny światowej jeszcze kilkakrotnie pokazywał się z dobrej strony, osiągając finały gry pojedynczej w 1910, 1911 i 1915 roku (ostatnia edycja przedwojenna). W latach 1916–1918 turniej nie był rozgrywany, a z frontu nie powróciło m.in. trzech dawnych mistrzów imprezy; Rice, mimo ukończonych 45 lat, pozostał w czołówce i jeszcze w 1920 oraz w 1923 roku dochodził do półfinałów.
W 1913 roku zagrał na Wimbledonie, przegrywając w 2 rundzie. W tym samym wystąpił we wspólnej reprezentacji Australii i Nowej Zelandii w Pucharze Davisa, ulegając Amerykanom Maurice'owi McLoughlinowi w trzech i Richardowi Williamsowi w pięciu setach.
W Australasian Championships Rice skutecznie startował także w grach podwójnych. W 1910 i 1915 roku wygrywał grę podwójną mężczyzn, w tej samej konkurencji był w finale w latach 1907, 1920 i 1923. W 1923 roku wygrał też jedną z pierwszych edycji gry mieszanej, mając za partnerkę Sylvię Lance Harper.
Wysoko cenił Rice'a jeden z jego współczesnych rywali, nowozelandzki mistrz Wimbledonu Anthony Wilding, który określał go jako gracza niepowtarzalnego, o tenisie będącym niezwykłym połączeniem brzydoty i skuteczności.
Finały w turniejach wielkoszlemowych Gra pojedyncza (1–3)
Gra podwójna (2–3)
Gra mieszana (1–0)
Bibliografia
Bud Collins, Tennis encyclopedia, Visible Ink Press, Detroit 1997, s. 539 (tu data urodzenia: 5 września 1873)
Kategoria:Australijscy tenisiści Kategoria:Urodzeni w 1872 Kategoria:Zmarli w 1950 Kategoria:Triumfatorzy Australian Open Kategoria:Ludzie urodzeni w Sydney