Klemens Emilian Nowicki (ur. 24 listopada 1791 w Kożanach na Podlasiu, zm. 4 marca 1876 w Woli Pszczółeckiej pod Łaskiem) - polski chirurg i nauczyciel akademicki.
Życiorys mały|Grób Emiliana Klemensa Nowickiego w Zelowie, 2026 - fot. Ivonna Nowicka
Syn właściciela ziemskiego Mikołaja Nowickiego i Marianny Nowickiej z domu Borsz urodzony we wsi Kożany na Podlasiu. Pierwsze nauki pobierał w domu a następnie uczył się w akademickim gimnazjum w Białymstoku. Nauka szła mu bardzo dobrze i za jej wyniki otrzymał medal i opiekę króla Fryderyka Wilhelna III. Rozpoczął studia w 1810 na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Wileńskiego. Po dwóch latach uzyskał stopień kandydata nauk i w październiku 1812 przeniósł się do Akademii Medyko-Chirurgicznej Warszawskiej. W kwietniu 1815 uzyskał stopień magistra medycyny i chirurgii i w pod koniec maja tego samego roku został wysłany za granicę by kształcić się w chirurgi, okulistyce i akuszerii. Nauczanie odbywał w Wiedniu, Paryżu, Londynie, Getyndze i Berlinie.
W połowie 1817 wrócił do Warszawy i we wrześniu został powołany do Królewskiego Uniwersytetu Warszawskiego jako wykładowca okulistyki, chorób kości i jamy ustnej. Do jego obowiązków należało również wyrabianie preparatów anatomicznych, za co został dwukrotnie nagrodzony. Pełnił obowiązki profesora kliniki chirurgicznej w Szpitalu św. Ducha. W maju 1823 został stałym profesorem.
W 1826 objął katedrę chirurgii praktycznej z kliniką oftalmologiczno-chirurgiczną. Po upadku powstania listopadowego i likwidacji Uniwersytetu Warszawskiego prowadził prywatną praktykę lekarską w Warszawie. Należał do członków Komisji Egzaminacyjnej lekarskiej przy Radzie Lekarskiej Królestwa Polskiego. W 1838 został członkiem honorowym Rady. Z uwagi na swój charakter, był zarozumiały, uparty, intrygant, stroniący od kolegów i wywołujący zatargi, w czerwcu 1845 został odsunięty od egzaminów. W 1865 w uznaniu zasług naukowych został uhonorowanym dyplomem przez Szkołę Główną.
W 1866 zamieszkał na stałe w majątku Wola Pszczółecka pod Łaskiem. Spoczywa na cmentarzu ewangelicko-reformowany w Zelowie.
Życie prywatne Około 1820 poślubił Annę Helenę Gautier z którą miał co najmniej sześć córek: Ninę, Emmę, Emilię, Matyldę, Malwinę i Alinę.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Urodzeni w 1791 Kategoria:Rogalowie Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Wileńskiego Kategoria:Nauczyciele akademiccy Królewskiego Uniwersytetu Warszawskiego Kategoria:Polscy chirurdzy Kategoria:Członkowie Komisji Najwyższej Egzaminacyjnej Królestwa Kongresowego Kategoria:Zmarli w 1876