Witold Wedecki (ur. 30 listopada 1944 w Wilnie) – polski pisarz, architekt, zajmuje się również grafiką i malarstwem. Mieszka w Gliwicach. Syn wileńskiego prawnika Leona Wedeckiego h. Leliwa i Kazimiery z Wojszwiłłów. W dzieciństwie głęboko doświadczony – najpierw zsyłką na Syberię, w rejon Ulski (w obwodzie irkuckim), a następnie przymusową ekspatriacją z Wileńszczyzny. Ukończył elitarną szkołę kadecką w Baku. Do Gliwic przyjechał pod koniec lat pięćdziesiątych XX w., gdzie też ukończył architekturę na Politechnice Śląskiej. Swoje doświadczenia zawarł w powieściach o tematyce kresowej. Jest także cenionym plakacistą i grafikiem, ilustrował m.in. książki Macieja Dęboróg-Bylczyńskiego (Pamięć, nostalgia, tożsamość. kulturowe aspekty estetyki pogranicza w twórczości Zbigniewa Żakiewicza, Bydgoszcz, 2011 i tom poezji Wiersze z głów, Gdańsk, 2012).
Debiutował w latach siedemdziesiątych. Opublikował m.in.: zbiór wierszy Uczty (1971) Pani Kazimiera (Wydawnictwo Śląsk, 2012)
powieści nurtu literatury kresowej: Bielsze od czerni (1996) Wejście i wyjście (2000) Klęski i nadzieje (2001) Wolni (2003) Czarne rondo (W.A.B., 2006) – nominowana do Nagrody Literackiej Gdynia w roku 2007 Dom pod czerwoną blachą (Wydawnictwo Bellona, 2012) Mrok. Opowieść o Kresach, których już nie ma (Wydawnictwo Bellona, 2015)
pozostałe powieści: Romanse (2007) Drewniane kule (Wydawnictwo Naukowe Śląsk, 2010) Gryps prywatnego koloru (Wydawnictwo Naukowe Śląsk, 2011) Barbarzyńcy (2012) Oprychy (2014) Wyspa – miejsca specjalne. Studenterskie balangi (2015)
Przypisy
Linki zewnętrzne Książki Wedeckiego w bazie NUKat
Kategoria:Ludzie urodzeni w Wilnie Kategoria:Pisarze związani z Wilnem Kategoria:Pisarze związani z Gliwicami Kategoria:Polscy pisarze współcześni Kategoria:Polscy prozaicy Kategoria:Polscy zesłańcy w Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich Kategoria:Urodzeni w 1944 Kategoria:Polscy graficy Kategoria:Sybiracy Kategoria:Absolwenci Politechniki Śląskiej