Witold Wedecki (ur. 30 listopada 1944 w Wilnie) – polski pisarz, architekt, zajmuje się również grafiką i malarstwem. Mieszka w Gliwicach. Syn wileńskiego prawnika Leona Wedeckiego h. Leliwa i Kazimiery z Wojszwiłłów. W dzieciństwie głęboko doświadczony – najpierw zsyłką na Syberię, w rejon Ulski (w obwodzie irkuckim), a następnie przymusową ekspatriacją z Wileńszczyzny. Ukończył elitarną szkołę kadecką w Baku. Do Gliwic przyjechał pod koniec lat pięćdziesiątych XX w., gdzie też ukończył architekturę na Politechnice Śląskiej. Swoje doświadczenia zawarł w powieściach o tematyce kresowej. Jest także cenionym plakacistą i grafikiem, ilustrował m.in. książki Macieja Dęboróg-Bylczyńskiego (Pamięć, nostalgia, tożsamość. kulturowe aspekty estetyki pogranicza w twórczości Zbigniewa Żakiewicza, Bydgoszcz, 2011 i tom poezji Wiersze z głów, Gdańsk, 2012).
Debiutował w latach siedemdziesiątych. Opublikował m.in.: zbiór wierszy Uczty (1971) Pani Kazimiera (Wydawnictwo Śląsk, 2012)
powieści nurtu literatury kresowej: Bielsze od czerni (1996) Wejście i wyjście (2000) Klęski i nadzieje (2001) Wolni (2003) Czarne rondo (W.A.B., 2006) – nominowana do Nagrody Literackiej Gdynia w roku 2007 Dom pod czerwoną blachą (Wydawnictwo Bellona, 2012) Mrok.