Otto-Ernst Remer (ur. 18 sierpnia 1912 w Neubrandenburgu, zm. 4 października 1997 w Marbelli) – niemiecki oficer Wehrmachtu w stopniu generała majora, który odegrał decydującą rolę w zatrzymaniu zamachowców po zamachu na Adolfa Hitlera (20 lipca).
Życiorys Otto-Ernst Remer urodził się 18 sierpnia 1912 roku w Neubrandenburgu. Od 1933 roku służył w stopniu Fahnenjunker w 4. (Pruskim) Pułku Piechoty w Kołobrzegu Reichswehry.
Uczestniczył w II wojnie światowej, dowodząc od 1942 roku batalionem grenadierów pancernych Dywizji Großdeutschland. W 1943 roku uzyskał stopień majora, a od maja 1944 roku dowodził batalionem w Berlinie (Berliner Wachbatalion).
Brał udział w spisku 20 lipca i był odpowiedzialny za zamknięcie dzielnicy rządowej i aresztowanie Goebbelsa. Jednak wobec niepowodzenia zamachu na Hitlera i po rozmowie z Goebbelsem zaangażował się w stłumienie puczu. Odegrał decydującą rolę w zatrzymaniu zamachowców i zdławieniu próby zamachu stanu.
Następnie pełnił funkcję dowódcy (Kampfkommandant) w kwaterze głównej Hitlera i brał udział w ofensywie w Ardenach. Pod koniec stycznia 1945 roku został awansowany przez Hitlera na generała majora i objął dowództwo Führer-Begleit-Bataillon.
Internowany po wojnie, po uwolnieniu osiadł w 1947 roku w Varel. Wyszkolił się na murarza.
W 1949 roku występował na spotkaniach organizacji Gemeinschaft unabhängiger Deutscher, która była prekursorem ekstremistycznej partii Socjalistycznej Partii Rzeszy (niem. Sozialistische Reichspartei, SRP). Remer był współzałożycielem SRP i jej drugim przewodniczącym. Neonazistowska SRP uzyskała 360 tys. głosów poparcia w wyborach w Dolnej Saksonii w 1951 roku (11% głosów). W swoich agresywnych wypowiedziach występował przeciwko integracji z Zachodem i planowi remilitaryzacji Adenauera; dopuszczał się zniesławienia przeciwników politycznych. Za swe wypowiedzi był wielokrotnie skazywany na kary grzywny i więzienia, a w 1959 roku odebrano mu emeryturę.
Remer nazywał spiskowców 20 lipca mianem zdrajców narodowych, za co wytoczono mu proces przy wsparciu ministra spraw wewnętrznych Roberta Lehra (1883–1956). Sąd w Brunszwiku skazał Remera w marcu 1952 roku na karę trzech miesięcy pozbawienia wolności, lecz Remerowi udało się zbiec do Egiptu. W Egipcie nawoływał do budowy silnej armii arabskiej, by walczyć z opresją żydowską, potępiał reparacje dla Izraela i zarzucał Izraelowi nieludzkie okrucieństwa wobec Palestyńczyków.
W październiku 1952 roku SRP została zdelegalizowana, a Remer wycofał się z polityki na 13 lat. Pozostawał w konflikcie z prawem, trudniąc się handlem bronią i dokonując fałszerstw i oszustw.
W 1983 roku został współzałożycielem organizacji „Deutsche Freiheitsbewegung” i pozostawal w kontakcie z ekstremistycznymi ruchami prawicowymi. Był propagatorem kłamstwa oświęcimskiego. W 1985 roku został ponownie skazany za zniesławienie spiskowców 20 lipca i ponownie odebrano mu emeryturę (przywróconą mu w 1974 roku). W 1992 roku został skazany za podżeganie do buntu i szerzenie nienawiści rasowej na karę pozbawienia wolności przez 22 miesiące, lecz w 1994 roku udało mu się zbiec do Hiszpanii, gdzie przebywał do końca życia. Zmarł 4 października 1997 roku w Marbelli.
Odznaczenia Odznaczenia: Krzyż Żelazny II klasy (20 maja 1940) Krzyż Żelazny I klasy (12 czerwca 1940) Złoty Krzyż Niemiecki (29 sierpnia 1942) Krzyż Rycerski Krzyża Żelaznego (18 maja 1943) Liście Dębu (12 listopada 1943) Złota Odznaka za Rany Srebrna Odznaka za Waleczność Medal za Kampanię Zimową na Wschodzie 1941/1942 Medal Sił Zbrojnych Za Długoletnią Służbę Order Waleczności (Bułgaria) I klasy
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Generałowie Wehrmachtu Kategoria:Oficerowie Reichswehry Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Rycerskim Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Żelaznym Kategoria:Uczestnicy II wojny światowej Kategoria:Niemcy negujący Zagładę Żydów Kategoria:Urodzeni w 1912 Kategoria:Zmarli w 1997 Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Niemieckim Kategoria:Ludzie urodzeni w Neubrandenburgu