– japoński film typu kaijū z 1971 roku w reżyserii Yoshimitsu Banno. Jedenasty film z serii o Godzilli.
Fabuła W porcie Tagonoura z silnie zanieczyszczonej wody wyłania się dziwny stwór. W międzyczasie w Fuji, do domu znanego biologa morskiego – doktora Yano przybywa jego znajomy, Yukio Keuchi. Zagaduje do Kena, małoletniego syna doktora, bawiącego się zabawką Godzilli i oznajmiającego, że obok Supermana to jego ulubiony bohater. U państwa Yano zjawia się też rybak z kijankopodobną rybą w miejscu stałego połowu krewetek. W trakcie kolacji doktor Yano, jego żona Toshie, Ken i Yukio słyszą w telewizji o dziwnym stworzeniu atakującym łodzie w japońskich wodach. Ken stwierdza, że to może być ta sama ryba co przyniesiona przez rybaka.
Yano z Kenem wyrusza na miejsce wskazane przez rybaka i każe synowi czekać, kiedy on będzie nurkował i szukał śladów. Wkrótce stwór wyłania się z wody i obryzguje kwasem twarz doktora powodując u niego oparzenia. Mimo ran udziela wywiadu dla telewizji. Ken wymyśla dla potwora imię Hedora. Odnotowuje się coraz więcej atakowanych przez Hedorę tankowców. Wkrótce potwór pojawia w nowej formie odżywiając się dymem z fabryk. W porę zjawia się Godzilla atakujący Hedorę swym termonuklearnym promieniem. Ta jednak jest odporna na jego działania i ucieka.
Doktor Yano w swym laboratorium przeprowadza eksperyment na kijankach Hedory, które w kontakcie z brudną wodą łączą się w jedną. Tymczasem Yukio imprezuje w klubie go-go, gdzie doświadcza halucynacji. Wyrywa się z nich, gdy szlam wydzielany przez Hedorę pokrywa klub. Szybko ewakuuje się ze swoją dziewczyną Miki i jest świadkiem walki Godzilli z Hedorą. Następnego dnia Yano zbiera próbki Hedory w miejscu, gdzie widzieli ją Miki i Yukio. W swym laboratorium zauważa, że Hedora zawiera w sobie krystaliczny węgiel, nazwany hedrium, który wchodząc w reakcję z siarką tworzy groźny kwas wydalany przez Hedorę.
Ken wraz z Yukio i Miki jest w wesołym miasteczku, lecz znów pojawia się Hedora w kolejnej formie i traktuje ludzi swym trującym gazem. Godzilla po raz kolejny przybywa, aby stoczyć walkę z potworem. Ken w przerażeniu odkrywa, że z ludzi w kontakcie z trującym gazem zostają tylko szkielety. Zaniepokojony Yano próbuje znaleźć sposób, aby zabić Hedorę. Po sugestii Kena wykorzystuje elektrody, aby wysuszyć kijankę Hedory. Po udanym eksperymencie Yano dzwoni do wojska prosząc o wykonanie gigantycznej zapory elektrycznej.
Yukio organizuje imprezę przy górze Fuji, by podnieść młodzież na duchu. Nieoczekiwanie w tych okolicach pojawiają się Godzilla i Hedora w finałowej formie. Po krótkim starciu Hedora pokonuje Godzillę i pokrywa go swym szlamem. Yukio rzuca pochodnią w potwora, inni młodzi ludzie idą za jego przykładem. Hedora wydala jednak obłok trującego dymu i zabija zgromadzonych. Przy życiu zostają tylko Ken i Miki, również obecni na imprezie. Wkrótce Godzilla mobilizuje się i kontynuuje walkę z Hedorą, tracąc przy tym oko.
Hedora zostaje zwabiona pod gigantyczne elektrody. Niestety, urządzenia nie działają, bo walczące potwory zerwały linie wysokiego napięcia. Godzilla uruchamia machinę swoim radioaktywnym płomieniem. Hedora zostaje wysuszony, a Godzilla wyciąga z jej ciała dwa kuliste obiekty. Nagle z wysuszonej skóry Hedory wylatuje ta mniejsza i ucieka z miejsca bitwy. Godzilla używa swojego ognia niczym silnik odrzutowcem i szybuje za swym oponentem. Po kolejnej bitwie Godzilla zagania Hedorę pod elektrody zabijając ją na dobre. Szczęśliwy Ken żegna odpływającego Godzillę.
Obsada Akira Yamauchi – dr Yano Hiroyuki Kawase – Ken Yano Toshie Kimura – Toshie Yano Keiko Mari – Miki Fujiyama, piosenkarka z czołówki Toshio Shiba – Yukio Keuchi Yukihiko Gondō – generał Eisaburo Komatsu – rybak Tadashi Okabe – naukowiec Wataru Ōmae – bezradny oficer policji Susumu Okabe – wywiadowca Haruo Nakajima – Godzilla, jeden z ludzi na ekranie TV, podoficer Kenpachirō Satsuma – Hedora
Produkcja Przygotowania Dwa miesiące po premierze Rewanżu Godzilli i tydzień po śmierci Eijiego Tsuburayi, Tōhō z powodów kłopotów biznesowych zamknęło dział efektów specjalnych wytwórni filmowej. 1 kwietnia 1970 roku utworzono Toho Eizo Co., Ltd z Tomoyukim Tanaką jako jego szefem i zatrudniając wiele dawnych pracowników działu efektów specjalnych. Mimo że Rewanż Godzilli zarobił mniej niż poprzedzający go Zniszczyć wszystkie potwory Tomoyuki Tanaka był zdeterminowany, by wyprodukować kolejny film z serii. Wówczas Yoshimitsu Banno, który wcześniej pracował jako asystent reżysera przy filmach Akiry Kurosawy został poproszony o zaplanowanie projektu.
„Podczas Expo stworzyliśmy pawilon ukazujący te wszystkie technologie, które miały nas prowadzić ku lepszej przyszłości, ale w rzeczywistości sytuacja była znacznie gorsza niż prezentowały Klub Rzymski i inne think tanki w tym czasie. Nie mieliśmy pojęcia jak daleko zajdzie problem skażenia środowiska.”– Yoshimitsu Banno
Banno, który wtedy pracował z Eijim Tsuburayą przy pawilonie Mitsubishi na Expo 1970 w Osace, wracał raz w miesiącu do rodzinnych stron i widział miasta takie jak Yokkaichi (wówczas z jedno z najbardziej zanieczyszczonych japońskich miast) pokryte czarnym smogiem i ocean wypełniony pianką ze zrzuconego detergentu, zaś powietrze pachniało jak zgniłe jajo. Wyobraził, że w tych warunkach kosmiczny wirus przeistoczył się jako potwór. W późniejszym wywiadzie z Jörgem Buttgereitem Banno wspominał: „w lipcu 1970 roku słyszałem, że wiele dziewczynek mdlało w szkole z powodu zanieczyszczenia powietrza. Problemy środowiskowe w Japonii właśnie zaczęły być oczywiste. Więc dla mnie najgorszą i najbardziej złowieszczą rzeczą w tamtych czasach był problem zanieczyszczenia. Tak wpadłem na pomysł scenariusza, a także tytułową piosenkę Godzilli kontra Hedory”. Gdy rząd japoński zaczął zastanawiać nad problemem zanieczyszczenia środowiska, Tomoyuki Tanaka, będący producentem pawilonu Mitsubishi, dał zielone światło na produkcję filmu z pomysłem Banno.
Banno zamierzał zawrzeć przekaz proekologiczny: „W oryginalnym Godzilli było przesłanie. Chciałem, by walczył nie z czymś pokroju wielkiego homara, a z najbardziej notoryczną rzeczą w obecnym społeczeństwie”. Banno planować ów przekaz do dorosłych: „Godzilla był bardziej kierowany do dzieci z takimi rzeczami jak Minya i taniec Godzilli, a widownia malała.”
Scenariusz Yoshimitsu Banno został wyznaczony na reżysera. Tanaka dał mu do dyspozycji Takeshiego Kimurę, jednego etatowych scenarzystów filmów tokusatsu. Banno nie przypadł do gustu napisany przez niego scenariusz określając go „w zasadzie szmelcem” i przepisał całość, mówiąc wprost Kimurze, że ten się nie stara. Na początku nie układała się obu współpraca, z czasem wspólnie kooperowali. Większość pomysłów na film pochodziła o Banno, szczególnie kwestii związanych z ekologią. Zawarty w scenariuszu klub go-go w filmie był oparty na gejowskim barze w Chicago, który odwiedził jeden z członków ekipy. Potwór stworzony z zanieczyszczeń otrzymał imię Hedoron od słowa , jednak gdy jeden z potworów z serialu tokusatsu Spectreman P Productions tak samo się nazywał, przemianowano go Hedorę.
Muzyka Yoshimitsu Banno był zdeterminowany, by zrobić odmienny film od reszty z serii i nie zdecydował się na dotychczasowego kompozytora, Akirę Ifukube. Zrobił badania na temat kompozytorów w Japonii, zwłaszcza używających japońskich instrumentów. Pierwszym wyborem był Katsutoshi Nagasawa, który nie miał doświadczenia w pracy w filmach i po sugestii jego menedżera muzyki, że „wypróbowanie go jest bardzo niebezpieczne”. Więc drugim i ostatecznym wyborem Riichirō Manabe. Banno nie był jednak przekonany do pierwszej wersji ścieżki dźwiękowej i powiedział do niego: „Proszę, wykaż więcej odwagi i siły w tworzeniu muzyki”.
Manabe skomponował piosenkę przewodnią filmu, , dotyczącą ochrony środowiska. Piosenkę wykonała Mari Keiko, a chórki męskie wykonały zespoły Honey Knights i Moon Drops.
Casting Chcąc uniknąć kosztów, Tōhō zdecydowało się nie zatrudniać znanych aktorów. Rolę doktora Yano otrzymał Akira Yamauchi grający wcześniej w filmach Toei i Daiei. Kena zagrał znany z Dō desu ka den Hiroyuki Kawase. W rolę Yukio wcielił się debiutant Toshio Shiba, który zdobył wkrótce sławę jako główny bohater serialu tokusatsu Shirubā Kamen. Do roli Hedory zatrudniono aktora teatralnego i filmowego Kenpachira Satsumę, dla którego był to debiut jako aktora kostiumowego.
Realizacja Zdjęcia rozpoczęły się latem 1970 roku i były wykonane w Fuji. Stworzono tylko dwie scenografie – domostwo państwa Yano i klub go-go. Klub został oparty na takowym w Akasace. „Z przodu była platforma, na której dziewczyny w minispódniczkach wiły się do muzyki. (...) Czerwono-niebieskie płyny poruszające się w tle przy klub go-go zostały odtworzone przez jednego z ludzi od scenografii, który widział go w gejowskim barze w Chicago. Wlewasz trochę oleju do sałatek do miski z wodą i obracasz nią palcem w takt muzyki. Rzuć na nią kolorowe światła i wyświetlaj na ekranie, i gotowe” – wspominał Banno.
Wszystkie formy Hedory zaprojektował scenograf Yasuyuki Inoue, opierając latająca formę na latających spodkach. Udział w tworzeniu potwora miał także Yoshimitsu Banno, który zaprojektował oczy w kształcie kobiecej pochwy, żartując że pochwy są straszne.
W 2015 roku na konwencie Boston Anime 2015 Haruo Nakajima grający w filmie Godzillę powiedział, że on i reszta ekipy filmowej miała Yoshimitsu Banno za niedoświadczonego dziwaka. Nakajima uważał ten film za śmieć i tytułował go .
Banno chcąc użyć innego kierunku użył swojego doświadczenia przy Expo 1970 jak zastosowanie podzielonego ekranu czy animowanych wstawek. Efekty specjalne „Było wielu pracowników Tōhō, którzy odczuło ulgę po jego [Eijiego Tsuburayi] śmierci, ponieważ nie musieli już przestrzegać jego sztywnych standardów. Wkrótce budżety – a niektórzy twierdzą, że jakość – filmów o Godzilli spadły, ponieważ filmy były teraz znane zarówno z filmów stockowych, jak i z mniej zatłoczonych kin”– Damon Foster Reżyserem efektów specjalnych został jeden z asystentów Eijiego Tsuburayi, Teuryoshi Nakano i był to dla niego to pierwszy film z serii z tą funkcją, którą dzierżył do Powrotu Godzilli z 1984 roku.
Yoshimitsu Banno w wyniku obniżonego budżetu miał czas tylko na 35 dni zdjęciowe. Otrzymał również jedynie połowę tego, co stanowiło budżet poprzednich filmów z Godzillą. W związku tym też była jedna ekipa odpowiadająca zarówno za efekty specjalne jak i sceny z aktorami. Niski budżet wymusił przeniesienie walk potworów na jałowe tereny otwarte i puste parcele mimo umieszczenia głównej akcji w mieście.