Etiuda h-moll op. 25 nr 10 – etiuda na fortepian skomponowana przez Fryderyka Chopina w latach 1835–1837. Wydana została drukiem z pozostałymi Etiudami op. 25 w 1837 roku. Znana jest jako etiuda „oktawowa”.
Utwór w tempie oraz tonacji h-moll. Charakteryzuje się rytmem triolowym. W Etiudzie h-moll, podobnie jak w innych utworach Chopina, występują akordy zbieżne morfologicznie, ale odmienne funkcyjnie z akordem tristanowskim. Utwór posiada formę trzyczęściową z kontrastującą częścią środkową o cechach nokturnu w tonacji H-dur, o której James Huneker napisał, że „nigdy nie napisał Chopin milszej melodii”. Coda grana , podobnie jak w Balladzie g-moll op. 23. Etiuda rozpoczyna część cyklu skupiającą trzy utwory o charakterze monumentalnym.
Hugo Leichtentritt scharakteryzował utwór słowami: „przetaczanie pochodu oktaw w obu rękach równocześnie to najsilniejszy efekt, do jakiego fortepian w ogóle jest zdolny. Takiej huczącej masy dźwięków daremnie byłoby szukać przed Chopinem”. pisał z kolei, że jest to „prawdziwe pandemonium; na chwilę dochodzą w niej do głosu tony bliższe niebu, lecz ostatecznie piekło zwycięża”. Jerzy Żurawlew opisał wykonanie tego utworu przez Marthę Argerich podczas VII Konkursu Chopinowskiego jako „dech zapierające”.
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne
Etiuda h-moll op. 25 nr 10 na stronie Chopin.nifc.pl
Kategoria:Etiudy op. 25 Fryderyka Chopina