Podatność magnetyczna – współczynnik proporcjonalności w równaniu określającym wielkość namagnesowania jako funkcję natężenia pola magnetycznego:
gdzie: – namagnesowanie (moment magnetyczny jednostki objętości substancji), – objętościowa podatność magnetyczna, – natężenie pola magnetycznego.
Podatność magnetyczna jest w systemie SI wielkością bezwymiarową.
W zależności od właściwości substancji jej podatność magnetyczna zmienia się dość zasadniczo. Gdy: – substancja jest diamagnetykiem, co oznacza że pole magnetyczne jest „wypychane” z takiego ciała (maleje gęstość strumienia pola magnetycznego w porównaniu z próżnią), – brak podatności, np. dla próżni, – substancja jest paramagnetykiem, co oznacza że pole magnetyczne jest „wciągane” do takiego ciała (rośnie gęstość strumienia pola magnetycznego w porównaniu z próżnią), – substancja jest ferromagnetykiem.
Pomimo obowiązującego układu jednostek SI, w literaturze przy zagadnieniach zajmujących się podatnością magnetyczną, nadal często stosuje się stary układ CGS. W rozpatrywanych zagadnieniach wygodne jest stosowanie pojęć podatności określonej ilości materii. Może to być: objętościowa podatność magnetyczna – podatność przypadająca na jednostkową objętość materii; w układzie CGS jest wielkością bezwymiarową; molowa podatność magnetyczna,
gdzie: – objętość molowa.
podatność magnetyczna molowa pierwiastka, która jest jednym z częściej spotykanych; jest to podatność magnetyczną materiału, w przeliczeniu na ilość moli wybranego pierwiastka w jednym molu substancji. Zwykle przeliczenie jest na atomy pierwiastków od których pochodzi magnetyzm. Jednostką podatności w układzie CGS wówczas będzie:
gdzie mol X będzie oznaczało mol atomów pierwiastka X.
Zobacz też prawo Curie prawo Curie-Weissa temperatura Curie
Przypisy
Bibliografia Tadeusz Magiera: Wykorzystanie magnetometrii do oceny zanieczyszczenia gleb i osadów jeziornych, Instytut Podstaw Inżynierii Środowiska PAN, Zabrze 2004 (; PL ISSN 0208-4112)
Kategoria:Wielkości magnetyczne