Jacek Żakowski

mały|Żakowski na „Manifie” (2009) Jacek Wojciech Żakowski (ur. 17 sierpnia 1957 w Warszawie) – polski dziennikarz i publicysta.

W 1989 kierownik działu wyborczego „Gazety Wyborczej”, w latach 1989–1990 rzecznik prasowy Obywatelskiego Klubu Parlamentarnego, w latach 1991–1992 prezes Polskiej Agencji Informacyjnej, w 1992-1993 szef publicystyki i reportażu w „Życiu Warszawy”. W latach 1993–2024 publicysta „Gazety Wyborczej”; były komentator tygodnika „Polityka”https://www.press.pl/tresc/88818,_polityka_-bez-publicystyki-jacka-Zakowskiego_-_mam-prawo-jako-autor-pomilczec_ Press.pl]; nauczyciel akademicki, od 1999 kierownik Katedry Dziennikarstwa Collegium Civitas w Warszawie.

Kariera zawodowa Absolwent Liceum im. Dobiszewskiego w Warszawie. W 1981 r. ukończył studia na Wydziale Dziennikarstwa i Nauk Politycznych Uniwersytetu Warszawskiego. W 1982 r. odbył obowiązkową służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Wojsk Łączności w Zegrzu.

Pracę dziennikarza rozpoczął w tygodniku „Na Przełaj” (1980–1981), następnie działał w Biurze Informacji Prasowej NSZZ „Solidarność” (1981–1983). W kolejnych latach pisał do „Tygodnika Polskiego” (1983) i miesięcznika „Powściągliwość i Praca” (1984–1989). Był rzecznikiem prasowym Obywatelskiego Klubu Parlamentarnego (1989–1991), jednym z założycieli „Gazety Wyborczej” oraz pierwszym prezesem Polskiej Agencji Informacyjnej (1991–1992).

Jest publicystą i komentatorem tygodnika „Polityka”. W latach 1993–2024 był stałym komentatorem i publicystą „Gazety Wyborczej”. Był gospodarzem wielu programów publicystycznych w polskich stacjach telewizyjnych i radiowych, takich jak: Tok Szok, Gość Radia Zet, Rozmowy podsłuchiwane, Summa zdarzeń według Jacka Żakowskiego i Tydzień Jacka Żakowskiego, prowadził też programy Rozmowa dnia, Ex cathedra i REdAKCJA w Superstacji. Jest gospodarzem piątkowych wydań Poranka w Tok FM.

Życie prywatne Jest synem Wojciecha i Anny Żakowskich, wnukiem Hanny Brzezińskiej i prawnukiem Wacława Brzezińskiego. Był dwukrotnie żonaty. Z pierwszego związku ma syna Macieja (ur. 1983) i córkę Martę (ur. 1986). Z drugiego małżeństwa ma syna Stefana (ur. 2007).

Programy telewizyjne i radiowe Kawa czy herbata? w TVP1 Tok Szok (z Piotrem Najsztubem) w TVP2, później w Polsacie Tischner czyta katechizm Autograf Rozmowy podsłuchiwane w RMF FM (z Piotrem Najsztubem) Gość Radia Zet w Radiu Zet Poranek TOK FM w Tok FM Summa zdarzeń według Jacka Żakowskiego w TVP1 Tok2Szok (z Piotrem Najsztubem) w TV4 Tydzień Jacka Żakowskiego w TVP Info Rozmowa dnia w Superstacji Ex cathedra w Superstacji REdAKCJA w Superstacji

Ważniejsze publikacje mały|Żakowski na konferencji „Prawa człowieka w Europie Środkowej i Wschodniej oraz Azji Środkowej na tle standardów międzynarodowych” w Senacie RP (2013) Rozmowy o Evereście (1982, z L. Cichym i K. Wielickim), Anatomia smaku, czyli rozmowy o losach zespołu Tygodnika Powszechnego w latach 1953–1956 (1986, w drugim obiegu) Wyzwania: wypisy z lektury nauczania społecznego papieża Jana Pawła II (1987, z ks. J. Chrapkiem), Rozmowy z lekarzami (1987) Rok 1989 – Bronisław Geremek opowiada, Jacek Żakowski pyta (1990) Trzy ćwiartki wieku: rozmowy z Jerzym Turowiczem, Kraków 1990. Między Panem a Plebanem (1995, z A. Michnikiem i ks. J. Tischnerem) PRL dla początkujących (1995, z J. Kuroniem) Tischner czyta Katechizm (1996, z ks. J. Tischnerem) Co dalej, panie Mrożek? (1996) Siedmiolatka, czyli Kto ukradł Polskę? (1997, z J. Kuroniem) Pół wieku pod włos, czyli Życie codzienne „Tygodnika Powszechnego” w czasach heroicznych (1999) Mroczne wnętrza: uwięziony Prymas prywatnie w oczach współwięźniów i swojej siostry (2000) Rewanż pamięci (2002) Trwoga i nadzieja. Rozmowy o przyszłości (2003) Anty-TINA. Rozmowy o lepszym świecie, myśleniu i życiu (2005) Koniec (2006) Nauczka (2007) Zawał. Zrozumieć kryzys (2009)

Odznaczenia Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (2014, za wybitne osiągnięcia w działalności na rzecz przemian demokratycznych i wolności słowa w Polsce, za zasługi dla rozwoju wolnych mediów i niezależnego dziennikarstwa).

Nagrody i wyróżnienia Nagroda Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich (podziemnego, 1987) Nagroda Adolfa Bocheńskiego (1986) Nagroda Polskiego PEN Clubu im. Ksawerego Pruszyńskiego (1988) Dziennikarz Roku (1997) dwa Wiktory (1997). Druga nagroda w europejskim konkursie dziennikarskim „For Diversity. Against Discrimination” („Za różnorodnością. Przeciw dyskryminacji”) za artykuł „Miłuj geja swego”, w którym J. Żakowski wspólnie z E. Bendykiem stawia tezę, że wzrost gospodarczy, modernizacja społeczeństwa jest skorelowana „z odsetkiem osób o orientacji jawnie homoseksualnej”. Ten sam artykuł został przez tygodnik „Wprost” uznany za największą głupotę III RP.Inteligencja bez inteligencji. Nagroda w studenckim plebiscycie MediaTory w kategorii ProwokaTOR (listopad 2009) Nagroda im. Bolesława Prusa – „Złoty Prus” (2015)

Przypisy

Kategoria:Absolwenci Wydziału Dziennikarstwa i Nauk Politycznych Uniwersytetu Warszawskiego Kategoria:Dziennikarze Radia Zet Kategoria:Dziennikarze RMF FM Kategoria:Dziennikarze Tok FM Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (III Rzeczpospolita) Kategoria:Osobowości telewizyjne związane z TVN Kategoria:Osobowości telewizyjne związane z TVP Kategoria:Osobowości telewizyjne związane z Polsatem Kategoria:Osobowości telewizyjne związane z Superstacją Kategoria:Nauczyciele akademiccy Collegium Civitas w Warszawie Kategoria:Polscy dziennikarze prasowi Kategoria:Polscy dziennikarze telewizyjni Kategoria:Polscy publicyści Kategoria:Ludzie urodzeni w Warszawie Kategoria:Urodzeni w 1957