Świadkowie Jehowy w Indonezji – społeczność wyznaniowa w Indonezji, należąca do ogólnoświatowej wspólnoty Świadków Jehowy, licząca w 2023 roku 31 023 głosicieli, należących do 491 zborówZbory i grupy indonezyjskojęzyczne działają również w Holandii, Hongkongu, Japonii, Korei Południowej, Malezji, Niemczech, Stanach Zjednoczonych i na Tajwanie.W związku z pandemią COVID-19 od 14 marca 2020 do 31 sierpnia 2022 roku działalność od domu do domu była zawieszona (prowadzona była listownie, telefonicznie, w formie elektronicznej, od 31 maja 2022 roku wznowiono publiczną działalność ewangelizacyjną). Od 1 kwietnia 2022 roku program uroczystości Pamiątki śmierci Jezusa Chrystusa oraz zebrań zborowych przeprowadzany jest w formie hybrydowej: w Sali Królestwa i poprzez wideokonferencje. Do 31 grudnia 2022 roku wstrzymano organizowanie kongresów regionalnych i zgromadzeń obwodowych z osobistym udziałem obecnych. Ich program został zamieszczony w oficjalnym serwisie internetowym jw.org.. Na dorocznej uroczystości Wieczerzy Pańskiej w 2023 roku zgromadziło się 61 059 osób. Działalność miejscowych głosicieli nadzoruje Biuro Oddziału w Dżakarcie.
Historia Początki W roku 1931 Frank Rice (zm. 1986), Świadek Jehowy z Australii skierowany przez Alexandra MacGillivraya, sługę australijskiego oddziału, rozpoczął działalność kaznodziejską w Batavii (od 1942 roku Dżakarta) w Holenderskich Indiach Wschodnich (od roku 1949 Indonezja). W miejscu swojego zamieszkania utworzył on skład literatury biblijnej. Wkrótce dzięki pomocy nauczyciela, który zainteresował się wierzeniami Świadków Jehowy, przetłumaczono na język indonezyjski broszurę „Gdzie są umarli?”. W listopadzie 1931 roku dołączyli do niego dwaj kolejni pionierzy z Australii, Clem Deschamp (ur. 1906) i Bill Hunter (ur. 1912). Przywieźli ze sobą samochód mieszkalny i rozpoczęli działalność w głównych miastach Jawy. Deschamp został nadzorcą składu literatury Towarzystwa Strażnica w Batavii.
W 1933 roku pierwszym miejscowym Świadkiem Jehowy został Theodorus (Theo) Ratu, który pomagał w składzie literatury w Batavii. Później wraz z Billem Hunterem wyruszył w podróż ewangelizacyjną po Jawie. W roku 1933 stacja radiowa w Dżakarcie zaczęła nadawanie w języku angielskim nagranych przemówień Josepha F. Rutherforda. Wykłady te były także odczytywane w języku holenderskim. Nagrania wykładów do rozgłośni dostarczał De Schumaker. Po wyemitowaniu dobitnego wykładu „Wpływ roku świętego na pokój i dobrobyt” został on przez miejscowych duchownych oskarżony o „zniesławianie, wyszydzanie i wrogość” i choć odparł te zarzuty, nakazano mu zapłacić grzywnę w wysokości 25 guldenów.
15 lipca 1935 roku po sześciomiesięcznej podróży dotarła do Batavii łódź Lightbearer (Nosiciel światła), należąca do Towarzystwa Strażnica, z siedmioma pionierami gotowymi głosić na terenie dzisiejszej Indonezji, Singapuru i Malezji (wtedy Malajów)Byli to: William Hunter, Charles Harris, Alan Bucknell, Alfred Rowe, Frank Dewar, Eric Ewins i Richard Nutley.. W roku 1935 na Jawie działalność prowadził pionier z Australii – Charles Harris (członek załogi jachtu Lightbearer), rozpowszechniając duże ilości publikacji biblijnych. Do załogi jachtu na pewien czas dołączył Theo Ratu. Wpływali oni do niewielkich portów i przez głośniki odtwarzali jedno z przemówień J.F. Rutherforda. Działalność tę prowadzono przez jakieś dwa lata, po czym w grudniu 1937 roku jacht Lightbearer powrócił do Australii.
W 1936 roku w okolicach jeziora Toba na Sumatrze literaturę biblijną rozpowszechniał pionier Eric Ewins (kapitan jachtu Lightbearer), rozpoczynając w ten sposób działalność wśród Bataków. Gdy zmienił lokalizację i opuścił ten teren pod koniec lat 30. XX wieku, kilku nauczycieli posiadających publikacje Towarzystwa Strażnica samorzutnie utworzyło tam ruch religijny Bibelkring (). Grupa ta, licząca w szczytowym okresie setki lub może nawet tysiące osób, odmawiała pozdrawiania flagi, nie obchodziła Bożego Narodzenia czy urodzin, a niektórzy także głosili „od domu do domu”. Jednak pozbawieni łączności ze zborami wprowadzili własne zasady, a w końcu podzieleni na kilka odłamów zaczęli zanikać. Gdy jednak w latach 70. XX wieku Świadkowie Jehowy wznowili działalność na tym terenie, wielu byłych członków Bibelkring przyłączyło się do zborów. W 2010 roku Batakowie tworzyli około 30 zborów Świadków Jehowy.
Pod koniec lat 30. XX wieku w Bandungu powstała grupa Świadków Jehowy, która wkrótce przekształciła się w drugi zbór w kraju. W 1937 roku w całej Indonezji działało 25 Świadków Jehowy.
Okres II wojny światowej Gdy w kraju wzmogły się nastroje wojenne, władze kolonialne, wcześniej tolerujące działalność Świadków Jehowy, zakazały rozpowszechniania kilku publikacji biblijnych. W styczniu 1939 roku ukazał się pierwszy numer czasopisma „Pociecha” (obecnie „Przebudźcie się!”) w języku indonezyjskim, wydrukowany w Batavii przez firmę komercyjną. W krótki czas później ukazał się pierwszy indonezyjski numer „Strażnicy”. W maju 1940 roku ustały dostawy literatury biblijnej z Holandii okupowanej przez Niemcy. Zakupiono małą prasę, na której samodzielnie drukowano literaturę, a w roku 1940 dotarła duża maszyna płaska, na której drukowano broszury i czasopisma w językach indonezyjskim i holenderskim.
28 lipca 1941 roku wszystkie publikacje Świadków Jehowy zostały objęte zakazem przez władze kolonialne. Ze względu na zbliżającą się wojnę pionierom zagranicznym polecono wrócić do Australii; w kraju pozostała niewielka grupa głosicieli. Na początku 1942 roku Indonezja znalazła się pod okupacją cesarskiej Japonii. Ponieważ Świadkowie Jehowy zachowywali neutralność, niektórych zmuszono do ciężkiej pracy przy budowie dróg lub czyszczeniu rowów, a innych wtrącono do obozów i torturowano – trzy osoby zmarły.
W trakcie okupacji pochodząca z Holandii Johanna Harp tłumaczyła kolejne wydania „Strażnicy” oraz książkę „Zbawienie” z języka angielskiego na holenderski. Publikacje te były następnie powielane i dostarczane głosicielom na Jawie. Świadkowie Jehowy spotykali się w małych grupach i podejmowali ostrożną działalność kaznodziejską. W czasie wojny 6 osób zostało ochrzczonych.
Okres powojenny Po zakończeniu wojny do Indonezji zaczęła docierać literatura biblijna. Wkrótce dziesięcioosobowa grupa głosicieli w Dżakarcie wznowiła tłumaczenie publikacji na język indonezyjski. W 1945 roku przywódcy ruchu narodowowyzwoleńczego ogłosili niepodległość, co wywołało trwający cztery lata okres walk zbrojnych przeciw holenderskim rządom kolonialnym. W sumie przez blisko 10 lat do 1950 roku działalność kaznodziejska Świadków Jehowy napotykała na trudności powodowane różnymi konfliktami.
W 1951 roku do Dżakarty przybył Peter Vanderhaegen, pierwszy w Indonezji misjonarz, który ukończył Szkołę Gilead. Do końca roku przybyło 13 kolejnych misjonarzy pochodzących z Australii, Niemiec i Holandii. Przybycie misjonarzy sprawiło, że liczba głosicieli w kraju niemal się podwoiła. Dzięki ich gorliwej działalności w ciągu roku liczba głosicieli wzrosła z 34 do 91 osób. 1 września 1951 roku w centrum Dżakarty otwarto Biuro Oddziału, a Ronald Jacka (ur. 1928) został sługą oddziału. Usługiwał w tym charakterze ponad 25 lat.
Grupę głosicieli działających w Manado (dzisiejsza prowincja Celebes Północny), którą założył Theo Ratu z żoną, w listopadzie 1951 roku odwiedził Peter Vanderhaegen. W roku 1953 Peter Vanderhaegen został nadzorcą obwodu, który obejmował cały kraj. W roku 1952 utworzono dom misjonarski w Surabai na Jawie Wschodniej, gdzie zamieszkało ośmioro misjonarzy. Po trzech latach zbór w tym mieście liczył 75 głosicieli. Na kilku innych wyspach pojawili się pierwsi zainteresowani.
W 1951 roku przetłumaczono na język indonezyjski książkę Niech Bóg będzie prawdziwy. Ze względu na przeprowadzoną reformę pisowni, która porzuciła elementy inspirowane ortografią holenderską, książkę przetłumaczono ponownie. Wkrótce po opublikowaniu cieszyła się ona dużym zainteresowaniem czytelników. W 1953 roku, po 12 latach przerwy, w nakładzie 250 egzemplarzy ukazało się wydanie „Strażnicy” w języku indonezyjskim odbite na powielaczu w Biurze Oddziału. Miało ono 12 stron i zawierało jedynie artykuły do studium. Trzy lata później indonezyjska „Strażnica” miała 16 stron, a była drukowana przez firmę komercyjną w nakładzie 10 tysięcy egzemplarzy. W 1957 roku zaczęto wydawać miesięczne wydanie „Przebudźcie się!” w nakładzie 10 tysięcy kopii.
Na początku lat 60. duchowni różnych wyznań na wiele sposobów próbowali ograniczyć działalność Świadków Jehowy. W dniach od 15 do 18 sierpnia 1963 roku w Bandungu zorganizowano kongres międzynarodowy pod hasłem „Wiecznotrwała dobra nowina”. Uczestniczyły w nim 752 osoby, w tym 122 delegatów z zagranicy, a 34 osoby zostały ochrzczone. Wśród delegatów byli również członkowie zarządu Towarzystwa Strażnica, Frederick W. Franz oraz Grant Suiter. 9 lipca 1964 roku zostało zarejestrowane „Stowarzyszenie Badaczy Pisma Świętego”, korporacja prawna, którą posługiwali się Świadkowie Jehowy w Indonezji. 11 maja 1968 roku Świadkowie Jehowy zostali uznani prawnie i uzyskali potwierdzenie prawa do prowadzenia działalności w Indonezji. W roku 1968 w kraju działało około 300 misjonarzy oraz pionierów specjalnych, a także przeszło 1200 głosicieli.
Zakaz działalności W 1974 roku Dyrekcja Generalna ds. Wspierania Wspólnot Chrześcijańskich wznowiła trwającą od dłuższego czasu kampanię, której celem było wprowadzenie zakazu działalności Świadków Jehowy. W połowie grudnia 1976 roku rząd wprowadził zakaz działalności Świadków Jehowy, a 24 grudnia został on opublikowany w prasie. Zapas literatury oraz poufne dokumenty zostały przeniesione do mieszkań prywatnych, a obiekty Biura Oddziału sprzedano bez rozgłosu. Samo Biuro Oddziału zorganizowano w nieznanym ogółowi miejscu. W związku z presją władz wywieraną na nadzorców, aby zaprzestali działalności głoszenia, kraj odwiedził członek Ciała Kierowniczego John C. Booth.
W 1977 roku Ministerstwo ds. Religii odmówiło przedłużenia misjonarzom Świadków Jehowy wiz, wskutek czego w kraju pozostało tylko troje misjonarzy (Peter Vanderhaegen i Len Davis pozostali ze względu na podeszły wiek, a Marian Tambunan [z domu Stoove] ponieważ wyszła za mąż za Indonezyjczyka)W Indonezji pozostał również Reiner Teichman. Jeszcze przed zakazem, a później w trakcie jego trwania usługiwał w Biurze Oddziału.. Na wielu wyspach rozpoczęła się fala aresztowań i przesłuchań. W mieście Waingapu na wyspie Sumba doszło do brutalnego znęcania się nad grupą 23 Świadków Jehowy, trwającego 11 dni. Biuro Oddziału drogą telegraficzną wystosowało protest do komendanta w Waingapu, jak również do wysokich rangą dowódców wojskowych na Timorze i na Bali, wskutek czego komendant był zmuszony zaprzestać swoich działań.
W okresie zakazu 93 osoby skazano na kary więzienia od 2 miesięcy do 4 lat. W pewnym rejonie wielu wybito przednie zęby. Jednak takie metody odnosiły przeciwny skutek. Cierpienia gruntowały postawę Świadków Jehowy, by trwać przy swoich wierzeniach. W czasie zakazu zebrania organizowano w mieszkaniach prywatnych, a zaślubiny wykorzystywano jako okazje do urządzania większych zgromadzeń. W 1983 roku pod pretekstem jednoczesnego ślubu kilku par na stadionie w Dżakarcie przedstawiono część programu zgromadzenia pod hasłem „Jedność dzięki Królestwu”. Uczestniczyło w nim blisko 4 tysiące osób, a przed programem potajemnie ochrzczono 125 osób. Gdy po pewnym czasie zakaz zelżał, urządzano jeszcze większe zgromadzenia – w największym uczestniczyło ponad 15 tysięcy osób.