thumb|240px thumb|240px 11 Batalion Łączności – oddział łączności Polskich Sił Zbrojnych.
W lipcu 1943 przemianowany na 11 Batalion Łączności KorpusuRozkaz L. dz. 109/TjlSS/SD/43; skład według angielskiego etatu W.E.808/l Nr 70653.. zapewniał łączność korpusu w kampanii włoskiej: nad rzeką Sangro, pod Monte Cassino, Pescara, Loreto, Arezzo, i Bolonią. Stracił 7 poległych i 18 rannychW Iraku zginął w wypadku samochodowym sierż. Stefan Rączkowski z 11 plutonu radio spec.(podsłuchowego).. Rozformowany w Wielkiej Brytanii 7 lipca 1947.
Formowanie i zmiany organizacyjne 27 października 1941 w Polskich Siłach Zbrojnych w ZSRR rozpoczęto formowanie sztabowej kompanii łączności. Jej zadaniem było zapewnienie łączności pomiędzy dowództwem armii a jednostkami podległymi. Ponadto utrzymywać miała łączność z ambasadą w Kujbyszewie, Londynem i Teheranem. 26 lutego 1942 zdecydowano sformować, a 19 marca 1942 roku dowódca Armii podpisał rozkaz o utworzeniu 1 pułku łączności o planowanych trzech batalionach liniowych i czasowo jednym batalionie szkolnym. Dowódcą pułku został mjr Roman Banaszak. Miejscem organizacji pułku była miejscowość Wieliko Aleksiejewskaja. W pierwszej fazie sformowano tylko dwie kompanie – sztabową i kablową. Rozpoczęto szkolenie i zorganizowano pierwsze kursy w ramach równolegle organizowanego w ramach pułku batalionu szkolnego.
1 pułk łączności nigdy planowanego stanu nie osiągnął. Do chwili wyjazdu w ramach pułku funkcjonowały trzy kompanie, a w ramach batalionu szkolnego dwie kompanie i kierownictwa czterech kursów. W ramach drugiej ewakuacji 19 sierpnia 1942 pułk na statku „Żdanow” przypłynął z Krasnowodzka do irańskiego portu Pahlevi. Tam otrzymał nowe umundurowanie i po krótkim odpoczynku transportem samochodowym przegrupował się do Qizil Ribat w Iraku. Pułk liczył wówczas 9 oficerów i 450 szeregowych. Braki etatowe wymusiły reorganizację pułku. 26 października 1942 rozkazem L.dz. 544/I/Tjn/42. dowódcy Armii Polskiej na Wschodzie 1 pułk łączności został rozformowany, a na jego bazie zorganizowano batalion łączności armii i 12 etapową kompanię łączności. W skład nowo formowanych pododdziałów, oprócz 1 p łączn., weszli też żołnierze batalionu łączności II Korpusu Strzelców oraz uzupełnienia z batalionów łączności 5., 6. i 7. Dywizji Piechoty, a także 3 Karpackiego batalionu łączności. 9 marca 1943 batalion łączności armii przeformowano na 11 batalion łączności. Stan etatowy batalionu wynosił 29 oficerów i 616 szeregowych.
15 maja 1943 batalion zmienił miejsce postoju z Qizil Ribat na Kirkuk. Przeniesienie odbyło się własnymi środkami transportowymi w trzech rzutach. 20 lipca 1943 przemianowano batalion na 11 batalion łączności korpusu. Na mocy tego rozkazu rozwiązano 3 kompanię łączności artylerii, podzielono ją na dwa odrębne plutony dla dowódcy artylerii 2 Korpusu i Dowództwa 2 Grupy Artylerii. W sierpniu 1943 roku skład batalionu wypoczywał w okolicach przełęczy Rawanduz. W sierpniu i w pierwszych dniach września batalion w trzech rzutach przeszedł do Palestyny. Ostatni rzut batalionu przybył do obozu „Kilo 89” po zlikwidowaniu ośrodka łączności w Kirkuku.
W dalszym ciągu prowadzono szkolenie w batalionie i organizowano łączność podczas ćwiczeń i manewrów obu rzutów dowództwa korpusu i jednostek artylerii korpusu. Szkolono specjalistów łączności z wszystkich jednostek korpusu. 20 października 1943 r. 11 pluton radio spec. i 12 pluton informacyjny spec. zostały dyslokowane na Cypr, gdzie pracowały do 13 grudnia 1943. Od 1 do 4 grudnia batalion wraz dowództwem 2 KP przemieścił się do Egiptu do obozu wojskowego w Quassasin. Tu nastąpiło pełne uzupełnienie broni, sprzętu i wyposażenia bojowego. Prowadzono szkolenie radio i jednocześnie partiami ze szkieletową obsługą wysyłano do Włoch sprzęt, pojazdy i wyposażenie w okresie od 10 grudnia 1943 do 15 stycznia 1944. 17 stycznia batalion został dyslokowany do obozu Almirya, a 20 stycznia z Aleksandrii wypłynął do Włoch statkiem „Ranchi”. Działania bojowe
Przerzut batalionu do Włoch i udział w walkach nad Sangro Dnia 25 stycznia 1944 roku większość 11 batalionu łączności wylądowała w Taranto. Już 26 stycznia 2 kompania uruchomiła ośrodek łączności dowództwa korpusu w Motola oraz budowała linie telefoniczne dla kwatermistrzostwa korpusu. Natomiast 2 lutego część 1 kompanii rozwijała ośrodek łączności I rzutu korpusu w miejscowości Vinchiaturo. Pozostałe pododdziały batalionu wraz ze sprzętem sukcesywnie dołączały do połowy marca 1944 roku. 18 lutego dowództwo batalionu wraz 1 kompanią zajęły miejscowość San Giuliano, tam przystąpiono pomiędzy 26 lutego do 9 marca do odtworzenia 3 kompanii łączności. 27 lutego II rzut dowództwa korpusu wraz z 2 kompanią przemieścił się do Campobasso, a do dowództwa batalionu dołączyła kompania dowodzenia. Od 1 marca 1944 roku plutony budowlane 1 i 2 kompanii rozpoczęły remont stałej linii telefonicznej na zapleczu obrony 2 KP o długości 126 kilometrów, co trwało do 22 marca z uwagi na brak środków materiałowych. I rzut dowództwa korpusu przesunął się do Cantalupo, a II rzut do Bajano – spowodowało to konieczność zwijania i rozwijania ośrodków łączności i sieci telefonicznych przez 1 i 2 kompanie. Za zmianą miejsca pracy 1 i 2 kompanii przesunęło się w pobliże do wsi Roccamandolfi dowództwo batalionu wraz z kompanią dowodzenia i poza kompanijnymi pododdziałami batalionu. Zbudowano ponadto wysunięty ośrodek łączności korpusu w m. Isernia i włączono go do sieci łączności korpusu, a następnie zbudowano i podłączono do sieci korpuśnej, pułk artylerii pomiarowej i pułk ułanów karpackich. Batalion następnie od 14 kwietnia przekazał zbudowaną sieć telefoniczną dla jednostek łączności 10 Korpusu Brytyjskiego. Od 11 lutego do 14 kwietnia pododdziały batalionu wybudowały i wyremontowały 630 kilometrów dwuprzewodowej linii telefonicznej. Od 14 -15 kwietnia 11 batalion został wycofany na tyły wraz z 2 KP. 3 kompania w okresie od 23 lutego do 15 kwietnia budowała sieć łączności i obsługiwała ośrodek łączności dla dowódcy artylerii korpusu do sztabów artylerii dywizyjnych 3 i 5 dywizji i 2 grupy artylerii, a pluton przy dowódcy 2 GA do podległych mu pułków. Ponadto 11 pluton prowadził stały nasłuch stacji nieprzyjaciela.
W trakcie tego etapu działań korpusu, dzienna praca obsługiwanych przez batalion ośrodka łączności I rzutu (operacyjno-bojowego) dowództwa korpusu to w zakresie: poczty służbowej 820 listów rejestrowanych, 1150 nierejestrowanych listów, rozmów i połączeń telefonicznych 1700, 220 telegramów odebranych i nadanych. ośrodek łączności II rzutu korpusu (kwatermistrzowskiego): poczty służbowej 600 listów rejestrowanych, 850 nierejestrowanych, telefonicznych rozmów i połączeń 1350, odebranych i nadanych telegramów 190.Gońcy motocyklowi obu ośrodków dziennie pokonywali co najmniej 440 kilometrów.
Ponadto dzienna wewnętrzna korespondencja batalionu i jednostek przydzielonych administracyjnie, przekraczała 100 pism dziennie. Przeciętny stan ewidencyjny batalionu to 47 oficerów i 930 szeregowych. Nadmienić należy, iż 11 batalion łączności korpusu odpowiedzialny był za budowę łączności z obydwu rzutów dowództwa korpusu do podległych jednostek (dywizji, samodzielnych brygad i grupy artylerii) oraz pomiędzy dywizjami, samodzielnymi brygadami i grupami oraz podległymi bezpośrednio jednostkami niższego szczebla tj. pułkami i batalionami korpusu. Samodzielnie był też samowystarczalny w zakresie napraw sprzętu łączności, pojazdów batalionu i ładowania akumulatorów oraz zabezpieczenia gospodarczo-kwatermistrzowskiego w znacznym oddaleniu na ogół w terenie górskim poszczególnych członów batalionu (cały obszar zajmowany przez korpus).
Udział w bitwie o Monte Cassino
Od 17 kwietnia dowództwo batalionu opracowało plan łączności 2 Korpusu do bitwy o Monte Cassino, przegrupowano dowództwo batalionu, 1 kompanię łączności i część kompanii dowodzenia w pobliże (1,5 kilometra na wsch.) S. Pietro. W tym dniu 1 i 2 kompanie łączności zbudowały ośrodki łączności dla I rzutu dowodzenia korpusu w S. Vitore i II rzut dowodzenia w rejonie Venafro (3 kilometry na płd.-zach.). Batalion zbudował i włączył się w sieć łączności 8 A. Bryt. i nawiązał łączność z sąsiednim 13 Korpusem Bryt. oraz zbudował łączność do dowództwa 3 DSK w rej. Carpignone, 5 KDP w rej. Prata i do przybyłej z Egiptu 2 BPanc. w rej. Villa Volturno. W okresie od 19 do 25 kwietnia rozbudowywano sieć łączności głównie telefonicznej pomiędzy dowództwami i niejednokrotnie z uwagi na zagrożenie uszkodzeniem przez ostrzał artyleryjski dublowano ją. Pilność i wielość zdań spowodowały, iż doraźnie wspierały batalion jednostki brytyjskie łączności (51 pluton budowlany), jak i z części żołnierzy batalionu i przysłanych uzupełnień z 7 kompanii łączności 7 DP (12 żołnierzy) utworzono trzeci pluton budowlany. W dniu 4 maja 1944 roku i w dniach następnych na świeżo wybudowanej linii łączności znaleziono pułapki minowe w związku z tym z 7 Dywizji Piechoty przydzielono 12 oficerów i 62 szeregowych do patrolowania i ochrony linii telefonicznych. W dniach 7–10 maja zbudowano wraz z siecią łączności (telefoniczna i radiowa) punkt obserwacyjny dowódcy korpusu oraz sieć regulacji ruchu z centralą w Villa. Całość prac odbywała się pod niemiecką obserwacją, ostrzałem artyleryjskim i 8/9 maja bombardowaniem lotniczym w wyniku którego zostało rannych 4 żołnierzy batalionu.
Ponadto żołnierze batalionu zbudowali na tyłach sieć telefoniczną wraz z centralą w polowych składach zaopatrzenia i łącznością z dowództwem oddziałów zaopatrzenia i transportu włączoną w sieć łączności II rzutu dowództwa korpusu, obsługiwaną przez przydzielony 386 etapowy pluton łączności. Nadmienić należy, że łączność do dnia „D” i godz. „H” spoczywała na łączności telefonicznej (kablowej) i łącznikach.
Od 12 do 19 maja 1944 roku wraz z natarciem wojsk działalność poszczególnych pododdziałów 11 batalionu polegała na obsłudze środków łączności oraz na naprawie zniszczonych ostrzałem artyleryjskim połączeń telefonicznych, w trakcie powyższej bitwy łącza były dwukrotnie bombardowane przez lotnictwo nieprzyjacielskie. Z dniem 20 maja rozpoczęto przenosić I rzut dowództwa korpusu do miejscowości Cervaro w związku z tym faktem rozbudowywano i podłączono ten ośrodek do istniejącej sieci, a do dowództwa 2 BPanc. w S. Vittore wybudowano nową linię. W związku z bitwą o Piedimonte z miasta Cassino wybudowano linię telefoniczną do rozwidlenia dróg w kierunku miejscowości Piedimonte oraz wspierano w dniach 20–21 maja niewielkimi siłami łączność w samej Grupie „Bob”. Od 20 maja częściowo rozpoczęto zwijanie sieci łączności telefonicznej i telegraficznej na zapleczu korpusu. Zasadnicze zwijanie stanowisk sieci łączności trwało do dnia 29 maja zarówno przez 1 i 3 kompanie łączności batalionu, natomiast 2 kompania pozostała z II rzutem dowództwa korpusu do dnia 2 czerwca.
Batalion po zejściu z linii frontu koncentrował się obok I rzutu dowództwa korpusu w miejscowości Campobasso, jednocześnie zwijano sieć łączności z rejonu Monte Cassino. Efekt wysiłku batalionu w wyżej omawianym okresie to: przy I rzucie dowództwa – 5459 telegramów (dziennie ponad 153) 20558 listów rejestrowanych, 23609 niezarejestrowanych (dziennie ponad 1 000), komórki szyfrowe odszyfrowały 188, a zaszyfrowały 231 telegramów. W II rzucie dowództwa to: dziennie ponad 195 telegramów, 650 przesyłek rejestrowanych i ponad 1000 nierejestrowanych, 2200-2800 rozmów telefonicznych dziennie, komórki szyfrowe odszyfrowały 285, a zaszyfrowały 349 telegramów. Gońcy w tym okresie przejechali ponad 23 000 km. W okresie od 17 kwietnia do 25 maja batalion utracił jednego żołnierza poległego i 8 rannych.
Kampania Adriatycka