Rozpoczęto szkolenie i zorganizowano pierwsze kursy w ramach równolegle organizowanego w ramach pułku batalionu szkolnego.
1 pułk łączności nigdy planowanego stanu nie osiągnął. Do chwili wyjazdu w ramach pułku funkcjonowały trzy kompanie, a w ramach batalionu szkolnego dwie kompanie i kierownictwa czterech kursów. W ramach drugiej ewakuacji 19 sierpnia 1942 pułk na statku „Żdanow” przypłynął z Krasnowodzka do irańskiego portu Pahlevi. Tam otrzymał nowe umundurowanie i po krótkim odpoczynku transportem samochodowym przegrupował się do Qizil Ribat w Iraku. Pułk liczył wówczas 9 oficerów i 450 szeregowych. Braki etatowe wymusiły reorganizację pułku. 26 października 1942 rozkazem L.dz. 544/I/Tjn/42. dowódcy Armii Polskiej na Wschodzie 1 pułk łączności został rozformowany, a na jego bazie zorganizowano batalion łączności armii i 12 etapową kompanię łączności. W skład nowo formowanych pododdziałów, oprócz 1 p łączn., weszli też żołnierze batalionu łączności II Korpusu Strzelców oraz uzupełnienia z batalionów łączności 5., 6. i 7. Dywizji Piechoty, a także 3 Karpackiego batalionu łączności. 9 marca 1943 batalion łączności armii przeformowano na 11 batalion łączności. Stan etatowy batalionu wynosił 29 oficerów i 616 szeregowych.