Pierre Mauroy (ur. 5 lipca 1928 w Cartignies, zm. 7 czerwca 2013 w Clamart) – francuski polityk, premier Francji w latach 1981–1984 (w trzech kolejnych rządach), były mer Lille, były pierwszy sekretarz Partii Socjalistycznej, senator.
Życiorys W wieku 16 lat wstąpił do Oddziału Francuskiego Międzynarodówki Robotniczej. Pracował jako nauczyciel. Zaangażował się wkrótce w działalność Partii Socjalistycznej. Na początku lat 70. wsparł François Mitterranda, stając się jednym z liderów PS.
Od 1967 pełnił funkcje w administracji terytorialnej. Był radnym departamentu Nord i jego wiceprzewodniczącym (do 1973). W 1971 został radnym i pierwszym wiceburmistrzem Lille, w okresie 1973–2001 zajmował stanowisko mera tego miasta. Przewodniczył radzie regionu Nord-Pas-de-Calais (1974–1981), ponownie zasiadał w tej radzie w okresie 1986–1988. Od 1989 do 2008 był przewodniczącym związku komunalnego metropolii Lille.
Od 1973 do 1992 z przerwami na czas pełnienia funkcji rządowych sprawował mandat deputowanego do Zgromadzenia Narodowego z jednego z okręgów w departamencie Nord. W 1979 został posłem do Parlamentu Europejskiego, był wiceprzewodniczącym Komisji ds. Kwestii Politycznych i członkiem Grupy Socjalistów. Z PE odszedł po około 7 miesiącach.
Pomiędzy 21 maja 1981 a 17 lipca 1984 był premierem trzech kolejnych gabinetów. Mianowany na to stanowisko został przez François Mitterranda, nowo wybranego prezydenta. W okresie jego urzędowania we Francji zniesiono karę śmierci, państwową kontrolę środków przekazu i ograniczenia działalności lokalnych stacji radiowych. Skrócił tydzień pracy do 39 godzin, wprowadził dodatkowy piąty tydzień płatnego urlopu i refundację zabiegów przerwania ciąży. Przeprowadził nacjonalizację licznych zakładów przemysłowych. Rosnąca niepopularność jego rządu spowodowała zastąpienie go na stanowisku premiera przez Laurenta Fabiusa.
W 1988 Pierre Mauroy został pierwszym sekretarzem (przewodniczącym) Partii Socjalistycznej. Stanowisko to zajmował przez trzy lata. W latach 1992–1999 był przewodniczącym Międzynarodówki Socjalistycznej. W 1992 po raz pierwszy zasiadł w Senacie, mandat senatora na dziewięcioletnią kadencję odnowił też w 2001.
Odznaczenia Legia Honorowa II klasy (2008) Order Narodowy Zasługi I klasy (1981)
Skład rządów Pierre’a Mauroy Pierwszy gabinet (od maja do czerwca 1981) Pierre Mauroy – premier Gaston Defferre – minister stanu, minister spraw wewnętrznych i decentralizacji Nicole Questiaux – minister stanu, minister solidarności narodowej Michel Jobert – minister stanu, minister handlu zagranicznego Michel Rocard – minister stanu, minister planowania Jean-Pierre Chevènement – minister stanu, minister badań naukowych i technologii Claude Cheysson – minister spraw zagranicznych Charles Hernu – minister obrony Jacques Delors – minister gospodarki Pierre Joxe – minister przemysłu Jean Auroux – minister pracy Maurice Faure – minister sprawiedliwości Alain Savary – minister edukacji narodowej Jean Laurain – minister ds. weteranów Jack Lang – minister kultury Édith Cresson – minister rolnictwa Michel Crépeau – minister środowiska André Henry – minister ds. wolnego czasu Louis Mermaz – minister transportu i zaopatrzenia Edmond Hervé – minister zdrowia Roger Quilliot – minister mieszkalnictwa Georges Fillioud – minister komunikacji Louis Mexandeau – minister poczty André Delelis – minister handlu i rzemiosła Louis Le Pensec – minister spraw morskich
Drugi gabinet (od czerwca 1981 do marca 1983) Do rządu dołączyli przedstawiciele Francuskiej Partii Komunistycznej. Ministrami przemysłu, sprawiedliwości, transportu i zdrowia w miejsce dotychczasowych zostali odpowiednio Pierre Dreyfus, Robert Badinter, Charles Fiterman (również jako minister stanu) i Jack Ralite. Nicole Questiaux przestała być ministrem stanu. Utworzono resorty spraw konsumenckich i szkoleń zawodowych, które powierzono Catherine Lalumière i Marcelowi Rigoutowi.
W czerwcu 1982 z rządu odeszli Jean Auroux, Nicole Questiaux i Pierre Dreyfus. Jean-Pierre Chevènement przeszedł na funkcję ministra przemysłu i badań naukowych, a ministrem solidarności narodowej i spraw społecznych został Pierre Bérégovoy.
Trzeci gabinet (od marca 1983 do lipca 1984) Pierre Mauroy – premier Claude Cheysson – minister spraw zagranicznych Charles Hernu – minister obrony Gaston Defferre – minister spraw wewnętrznych i decentralizacji Jacques Delors – minister gospodarki, finansów i budżetu Laurent Fabius – minister przemysłu i nauki Marcel Rigout – minister szkoleń zawodowych Robert Badinter – minister sprawiedliwości Alain Savary – minister edukacji narodowej Michel Rocard – minister rolnictwa Charles Fiterman – minister transportu Roger Quilliot – minister urbanizacji i mieszkalnictwa, w październiku 1983 stanowisko to objął Paul Quilès Édith Cresson – minister turystyki i handlu zagranicznego Michel Crépeau – minister handlu i rzemiosła Pierre Bérégovoy – minister solidarności narodowej i stosunków społecznych Roland Dumas – minister stosunków europejskich, od grudnia 1983
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Premierzy Francji Kategoria:Francuscy parlamentarzyści (V Republika) Kategoria:Politycy Partii Socjalistycznej (Francja) Kategoria:Odznaczeni Orderem Narodowym Zasługi (Francja) Kategoria:Wielcy Oficerowie Legii Honorowej Kategoria:Ludzie związani z Lille Kategoria:Ludzie związani z Clamart Kategoria:Urodzeni w 1928 Kategoria:Zmarli w 2013 Kategoria:Francuscy posłowie do Parlamentu Europejskiego I kadencji