Gilles Panizzi (ur. 19 września 1965 w Roquebrune-Cap-Martin) – francuski kierowca rajdowy. Był fabrycznym kierowcą zespołów Peugeota i Mitsubishi. Przez jego całą karierę pilotem był brat Hervé Panizzi.
Swoją karierę rajdową Panizzi rozpoczął 1987 roku, a jego pierwszym samochodem był Opel Manta GTE. W styczniu 1997 roku zadebiutował w Rajdowych Mistrzostwach Świata jadąc samochodem Lancia Delta HF Integrale. W debiutanckim Rajdzie Monte Carlo zajął 16. miejsce. W latach 1996 i 1997 wywalczył dwa tytuły mistrza Francji. W kwietniu 1997 roku podczas Rajdu Katalonii 1997 po raz pierwszy w karierze stanął na podium w rajdzie mistrzostw świata – zajął trzecią pozycję. Z kolei w 2000 roku wygrał swój pierwszy rajd w mistrzostwach świata, Rajd Korsyki. W swojej karierze był członkiem dwóch fabrycznych teamów: Peugeota (1999-2003) i Mitsubishi (2004-2005). W okresie startów w mistrzostwach świata Panizzi był uważany za specjalistę od jazdy na nawierzchniach asfaltowych.
W swojej karierze Panizzi wygrał łącznie siedem rajdów w mistrzostwach świata, wszystkie rozgrywane na nawierzchniach asfaltowych. 14 razy w swojej karierze stawał na podium w rajdach mistrzostw świata. Zdobył w nich 134 punktów. Wygrał 91 odcinków specjalnych.
Kariera Początki Panizzi urodził się w mieście Roquebrune-Cap-Martin, leżącym w regionie Prowansja-Alpy-Lazurowe Wybrzeże. Jako młody chłopiec oglądał zmagania rajdowców w odbywających się niedaleko Rajdzie Monte Carlo i Rajdzie Antibes. W 1987 roku kupił A-grupowego Opla Mantę 400 i wystartował nim w Rajdzie Nice, w którym zajął dwudzieste trzecie miejsce. W 1988 roku jego pilotem został młodszy brat Hervé. W tym samym roku bracia Panizzi zajęli 2. miejsce w lidze rajdowej Cote d'Azur. Przez kolejne dwa sezony jeździł samochodem Renault 5 GT Turbo w rajdach francuskich i włoskich. W 1989 roku został wybrany „Debiutantem Roku” przez czasopismo Echappement.
W styczniu 1990 roku Panizzi wypożyczył samochód Lancia Delta HF Integrale i wystartował nią w styczniowym Rajdzie Monte Carlo. Zajął w nim szesnaste miejsce w klasyfikacji generalnej oraz czwarte w grupie N. W tym samym roku uległ wypadkowi i złamał obojczyk, w efekcie czego przez pół roku nie brał udziału w żadnych zawodach. Po powrocie w 1991 roku wziął udział w serii Volant Peugeot Shell. Wystartował w niej N-grupowym Peugeotem 309 GTi 16 i wygrał dwa spośród siedmiu rajdów. W 1992 roku wygrał ten Puchar Shella. W całej serii odniósł sześć zwycięstw. Zajął też siódme miejsce w mistrzostwach Francji. Te wyniki spowodowały, iż w 1993 roku Panizzi podpisał kontrakt z zespołem Peugeot Talbot Sport. W sezonie 1993 startował samochodem Peugeot 106 XSi. W Rajdzie Antibes zajął pierwsze miejsce w swojej grupie A6, podobnie jak w kolejnym rajdzie, Rajdzie Ronde Cevenole. Do końca sezonu wygrał wszystkie sześć eliminacji mistrzostw Francji w swojej grupie, w których brał udział. W maju 1993 wystartował też w swoim drugim w karierze rajdzie mistrzostw świata, Rajdzie Francji. Nie ukończył go jednak na skutek wypadku na pierwszym odcinku specjalnym. W sezonie 1994 ponownie startował Peugeotem 106, a w drugiej połowie roku przesiadł się do Peugeota 306 S16.
Rok 1995 Panizzi rozpoczął od startów Peugeotem 306 S16 i nim też pojechał w majowym Rajdzie Korsyki. Zajął w nim dwunaste miejsce w klasyfikacji generalnej oraz trzecie w klasie F2. Następnie otrzymał z zespołu Peugeota model 306 Maxi i pojechał nim w kilku rajdach mistrzostw Francji. Zajął nim drugie miejsce w Rajdzie Rourgue, trzecie w Rajdzie Mont Blanc i czwarte w Rajdzie Cevennes. W 1996 roku Panizzi wraz z bratem wywalczyli swój pierwszy tytuł mistrza Francji. Zwyciężyli w sześciu rajdach, a czterokrotnie zajmowali drugą pozycję. Z kolei w 1997 roku obronili tytuł mistrzowski. W kwietniu 1997 Panizzi wziął udział w Rajdzie Katalonii. Pierwszy odcinek specjalny tego rajdu, La Trona 1, był pierwszym wygranym odcinkiem specjalnym w karierze Panizziego. Łącznie w Rajdzie Katalonii wygrał ich sześć i przyjechał na trzecim miejscu w klasyfikacji generalnej. Przegrał jedynie z Finem Tommim Mäkinenem oraz Włochem Piero Liattim. W maju 1997 Panizzi ponownie stanął na podium rajdu mistrzostw świata. W Rajdzie Francji był trzeci za Brytyjczykiem Colinem McRae oraz Hiszpanem Carlosem Sainzem. W 1998 roku wziął udział w większej liczbie rajdów w mistrzostwach świata. W Rajdzie Monte Carlo był dziewiąty, W Rajdzie Katalonii – szósty, a w Rajdzie Korsyki – czwarty. Z kolei w październikowym Rajdzie Włoch zajął piątą pozycję. W mistrzostwach świata startował także w Rajdzie Finlandii Peugeotem 106 Rallye (trzydzieste piąte miejsce) i w Rajdzie Wielkiej Brytanii Subaru Imprezą WRX. W sezonie 1998 zdobył łącznie 6 punktów w mistrzostwach świata i zajął w nich dwunastą pozycję.
1999-2003: Peugeot Sezon 1999 Panizzi rozpoczął od styczniowego występu w Rajdu Monte Carlo samochodem Subaru Impreza WRC. Od 4. do 7. odcinka specjalnego Panizzi był liderem. Następnie spadł na drugie miejsce w klasyfikacji generalnej rajdu, jednak na 11. odcinku specjalnym uległ wypadkowi i był zmuszony wycofać się z zawodów. Wiosną 1999 Panizzi rozpoczął testy nowym samochodem rajdowym Peugeota, Peugeotem 206 WRC. Jeden z pierwszych modeli „206” został rozbity przez Panizziego podczas tych testów, gdy Francuz uderzył w betonowy murek. Debiut Peugeota 206 WRC nastąpił w maju 1999 podczas Rajdu Korsyki. Jednak zarówno Panizzi, jak i jego partner z zespołu, François Delecour, nie ukończyli rajdu na skutek problemów technicznych samochodu. Natomiast w sierpniu bracia Panizzi wystartował w Rajdzie Finlandii i zajęli w nim trzydzieste trzecie miejsce. W październiku 1999 Panizzi po raz trzeci w karierze stanął na podium w mistrzostwach świata. Był drugi w Rajdzie San Remo i przegrał o 18 sekund z Finem Tommim Mäkinenem. W sezonie 1999 wystartował w jeszcze jednych zawodach, Rajdzie Wielkiej Brytanii, który ukończył na siódmej pozycji.
W 2000 roku Panizzi w barwach zespołu Peugeota wziął udział w większej liczbie rajdów niż w 1999 roku. Pierwszych dwóch rajdów, w których pojechał, nie ukończył. Zarówno w Rajdzie Monte Carlo, jak i w Rajdzie Safari powodem wycofania się były problemy techniczne Peugeota Panizziego. Na przełomie marca i kwietnia Panizzi pojechał w asfaltowym Rajdzie Hiszpanii i był w nim szósty. Jesienią 2000 Panizzi odniósł swoje pierwsze zwycięstwo w mistrzostwach świata w karierze. Przyjechał pierwszy na metę Rajdu Korsyki. Wygrał z François Delecourem (33,5 sekundy straty) oraz Hiszpanem Carlosem Sainzem (1 minuta i 12,6 sekund straty). Trzy tygodnie po zwycięskim Rajdzie Korsyki Panizzi ponownie wygrał rajd mistrzostw świata. Na trasach Rajdu San Remo był pierwszy przed Delecourem i Mäkinenem. Starty w sezonie 2000 Panizzi zakończył na Rajdzie Australii, którego nie ukończył i Rajdzie Wielkiej Brytanii, w którym był ósmy. w sezonie 2000 zajął siódmą lokatę w klasyfikacji mistrzostw świata. Zdobył 21 punktów.
Rok 2001 Panizzi rozpoczął od nieukończenia Rajdu Monte Carlo. Na 3. odcinku specjalnym miał wypadek i wycofał się z rajdu. W marcu 2001 pojechał Peugeotem 206 WRC z teamu HF Grifone w szutrowym Rajdzie Portugalii. Zajął w nim dwunastą pozycję. W trzecim swoim starcie w sezonie 2000 Panizzi stanął na podium. Był drugi za rodakiem Didierem Auriolem w Rajdzie Katalonii, a drugie miejsce zdobył także dzięki dwuminuotwej karze dla lidera do 14. odcinka specjalnego, Philippe’a Bugalskiego, który spadł ostatecznie z pierwszej na ósmą pozycję w klasyfikacji generalnej. W kolejnych trzech szutrowych rajdach, Rajdzie Cypru, Rajdzie Grecji i Rajdzie Finlandii, Panizzi pojechał w zespole HF Grifone, jednak ukończył tylko ten trzeci rajd (był na nim czternasty). W październiku 2001 Panizzi po raz drugi z rzędu został zwycięzcą Rajdu San Remo i była to jego trzecia wygrana w karierze w mistrzostwach świata. Na mecie rajdu wyprzedził rodaków Sébastiena Loeba i Didiera Auriola. W Rajdzie Korsyki, także odbywającym się w październiku 2001, Panizzi do ostatniego odcinka specjalnego walczył o zwycięstwo z Hiszpanem Jesúsem Purasem w Citroënie Xsarze WRC, jednak ostatecznie przegrał z nim o 17,5 sekundy i zajął drugie miejsce w klasyfikacji generalnej. W sezonie 2001 Panizzi wystartował jeszcze w dwóch rajdach w mistrzostwach świata, w szutrowych Rajdzie Australii i Rajd Wielkiej Brytanii. W pierwszym z nich był dziewiąty, a drugiego nie ukończył. W sezonie 2001 Panizzi był ósmy w klasyfikacji generalnej mistrzostw świata. Zdobył 22 punkty.
W pierwszych dwóch rajdach sezonu 2002 Panizzi nie zdobył punktów do klasyfikacji generalnej mistrzostw świata. W styczniowym Rajdzie Monte Carlo był siódmy, a w lutowym Rajdzie Szwecji – szesnasty. W marcu 2002, w Rajdzie Korsyki, Panizzi wygrał dziewięć na szesnaście odcinków specjalnych, dzięki temu odniósł swoje czwarte zwycięstwo w karierze. Wygrał o 40,5 sekundy z partnerem z zespołu Peugeota, Finem Marcusem Grönholmem i o 52,4 sekundy z innym kierowcą Peugeota, Brytyjczykiem Richardem Burnsem. W tym samym miesiącu wystartował też w Rajdzie Katalonii. Prowadził w nim od pierwszego do ostatniego odcinka specjalnego. Łącznie w całym rajdzie wygrał ich jedenaście (odbyło się ich piętnaście). Na mecie rajdu był przed Richardem Burnsem i Philippe'em Bugalskim. Następnie Panizzi wystartował w czterech szutrowych rajdach: Rajdzie Cypru, Argentyny, Grecji i Safari. Na Cyprze był dziesiąty, na Safari – szósty, a zarówno argentyńskiego, jak i greckiego rajdu nie ukończył. We wrześniu 2002 Panizzi, pomimo urazu barku, po raz trzeci z rzędu zwyciężył we włoskim Rajdzie San Remo. Na metę rajdu przyjechał przed Marcusem Grönholmem i Petterem Solbergiem. W sezonie 2002 Francuz pojechał jeszcze w dwóch rajdowych imprezach, Rajdzie Nowej Zelandii (siódme miejsce) i Rajdzie Wielkiej Brytanii (jedenaste miejsce). Sezon 2002, w którym zdobył 31 punktów w klasyfikacji generalnej, zakończył na szóstej pozycji.
W sezonie 2003 Panizzi wystartował w pięciu rajdach w fabrycznym zespole Peugeota oraz w czterech w teamie Bozian Racing. Styczniowego Rajdu Monte Carlo nie ukończył, a następnie był piąty w Rajdzie Turcji i siódmy w Rajdzie Grecji. W czerwcu miał awarię silnika w Rajdzie Cypru, a w lipcu był dziesiąty w Rajd Niemiec 2003. W październiku był bliski odniesienia czwartego z rzędu zwycięstwa w Rajdzie San Remo. Ostatecznie ukończył go jednak na drugim miejscu, o 28,3 sekundy za zwycięzcą Sébastienem Loebem. W kolejnym asfaltowym rajdzie, Rajdzie Francji Panizzi był szósty. W październiku Panizzi odniósł siódme zwycięstwo w karierze. Wygrał Rajd Hiszpanii wyprzedzając Sébastiena Loeba i Markko Märtina. Hiszpański rajd był ostatnim dla Panizziego w barwach fabrycznego zespołu Peugeota. W listopadzie 2003 pojechał w Rajdzie Wielkiej Brytanii w zespole Bozian Racing. Nie ukończył go jednak z powodu awarii skrzyni biegów. W sezonie 2003 zdobył 27 punktów i był dziesiąty w mistrzostwach świata.
2004-2005: Mitsubishi thumb|left|Gilles Panizzi na trasie Rajdu Finlandii 2004.