Węgierski Pułk Piechoty Nr 51 () – pułk piechoty cesarskiej i królewskiej Armii.

Historia pułku Pułk został utworzony w 1702. Okręg uzupełnień nr 51 Kluż-Napoka (, węg. Kolozsvár) na terytorium 12 Korpusu. Kolory pułkowe: wyłogi i patki popielate, guziki złote.

Garnizony pułku W 1873 roku sztab pułku stacjonował w Oradei (ówcześnie niem. Gross-Wardein, węg. Nagy-Várad), natomiast komenda rezerwowa i stacja okręgu uzupełnień w Klausenburgu.

W 1893 roku pułk stacjonował w Klausenburgu z wyjątkiem 4. batalionu, który był detaszowany do Višegradu na terytorium 15 Korpusu. Pułk wchodził w skład 70 Brygady Piechoty należącej do 35 Dywizji Piechoty, natomiast detaszowany 4. batalion był podporządkowany komendantowi 1 Brygady Piechoty należącej do 1 Dywizji Piechoty.

W latach 1894–1895 cały pułk stacjonował w Klausenburgu. W latach 1904–1907 stacjonował w Wiedniu z wyjątkiem 4. batalionu, który pozostawał we własnym okręgu uzupełnień, w Koloszwarze. W latach 1910–1914 komenda pułku razem z 2. i 3. batalionami stacjonowała w Târgu Mureș (węg. Marosvásárhely), 4. batalion w Klużu-Napoce, a 1. batalion był detaszowany w miejscowości Domanović.

Pułk w I wojnie światowej W przededniu I wojny światowej pułk etatowo niewielki sztab, cztery bataliony po cztery kompanie. Kompania piechoty czasu wojny składała się z czterech plutonów i liczyła około 250 żołnierzy i 5 oficerów. Na szczeblu pułku występowały także cztery oddziały karabinów maszynowych (w każdym 1 oficer i 36 szeregowych) i pluton pionierów. W sumie pułk liczył około 4600 żołnierzy. Skład narodowościowy w 1914 roku 24% – Węgrzy, 72% – Rumunii. W 1914 roku pułk (bez 2. batalionu) wchodził w skład 69 Brygady Piechoty w Alba Iulia należącej do 35 Dywizji Piechoty, natomiast detaszowany 1. batalion był podporządkowany dowódcy 1 Brygady Górskiej w Mostarze należącej do 18 Dywizji Piechoty. Wykorzystując doświadczenia wojenne, w cesarsko-królewskiej armii wspólnej rozpoczęto wprowadzać nowe rozwiązania organizacyjne. W nowej strukturze pułk miał posiadać trzy bataliony, kompanię karabinów maszynowych (8 ckm), kompanię techniczną i kompanię pionierów. W ramach tak zwanej „reformy Conrada”, pułk przekazał swój jeden batalion nowo formowanemu 128 pułkowi piechoty. Jednocześnie jego IV batalion przemianowano na I batalion.

W czasie wojny pułk walczył z Rosjanami w Królestwie Kongresowym w lutym i marcu 1915 roku w okolicach Tomaszowa Mazowieckiego, gdzie w kwaterze na cmentarzu parafialnym do dziś znajduje się kilka grobów żołnierzy pułku.

W 1918 Niemcy poprosiły Austro-Węgry o wysłanie części swoich sił na front zachodni. W odpowiedzi na prośbę, utworzono czterodywizyjny XVIII Korpus i rozlokowano go w okolicach Verdun. W jego składzie był też 51 pułk piechoty.

Szefowie pułku Kolejnymi szefami pułku byli: 120px|thumb|Szef pułku Heinrich Österreich arcyksiążę, generał kawalerii Karol Ferdynand Habsburg (1833 – †20 XI 1874), arcyksiążę, FML Heinrich Anton Maria Rainer Karl Gregor von Österreich (1875 – †30 XI 1891), FML Anton von Bils (1891 – †22 XII 1894), generał piechoty Emil Probszt von Ohstorff (1897 – †18 XI 1913), marszałek polny Svetozar Boroević von Bojna (1913–1918).

Dowódcy pułku płk Ferdinand Schkrobanek ( – 1895 → dowódca 32 Brygady Piechoty) płk Karl Khautz von Eulenthal (1895) płk Johann Perathoner (1903–1904) płk Friedrich Mannsbarth (1905–1908) płk Peter Togni (1909–1912) płk Ludwig Langendorf (1913–1914)

Przypisy

Bibliografia

Österreich-Ungarns bewaffnete Macht 1900 - 1914

Kategoria:Cesarska i królewska Armia w Klużu-Napoce Kategoria:Cesarska i królewska Armia w Nagy-Várad (Gross-Wardein) Kategoria:Węgierskie pułki piechoty cesarskiej i królewskiej Armii Kategoria:Austro-węgierskie jednostki organizacyjne wojska utworzone w 1702 Kategoria:Austro-węgierskie jednostki piechoty rozwiązane w 1918