Leon Allen White (ur. 14 maja 1955 w Lynwood, Kalifornia, zm. 18 czerwca 2018 w Denver, Kolorado) – amerykański wrestler i aktor. W przeszłości również zawodnik futbolu amerykańskiego. W wrestlingu bardziej znany spod pseudonimu ringowego Big Van Vader lub Vader. W latach dziewięćdziesiątych oraz dwutysięcznych występował w takich promocjach wrestlingowych jak New Japan Pro-Wrestling (NJPW), World Championship Wrestling (WCW), World Wrestling Federation (WWF) i All Japan Pro Wrestling (AJPW). Trzykrotny posiadacz WCW World Heavyweight Championship i IWGP Heavyweight Championship, dwukrotny zdobywca Triple Crown Heavyweight Championship oraz jednokrotny posiadacz mistrzostwa WCW United States Heavyweight ChampionshipTitles – Vader, cagematch.net, [dostęp 2021-08-30]..
Występując znany był jako jeden z wrestlerów wagi superciężkiej, wykonujący akcje wysokiego ryzyka takie jak skoki typu diving moonsault, za które zyskał sławę w biznesie zawodowych zapasów (strona zarchiwizowana), cbssports.com, [dostęp 2021-08-30]..
Kariera Futbol amerykański Jako amerykański futbolista grywał na pozycji centera. Na University of Colorado grywał natomiast w linii ataku, gdzie w 1977 został wybrany do drugiej drużyny All-American przez zespół Colorado Buffaloes (strona zarchiwizowana), static.cubuffs.com, [dostęp 2021-08-30].. Ukończył studia na kierunku „administracja w biznesie” (ang. business administration).
W 1978 został wybrany w Drafcie NFL jako center przez drużynę Los Angeles Rams, z którą doszedł do meczu finałowego Super Bowl XIV, jednak drużyna Rams poniosła porażkę w finale przegrywając 19–31 z Pittsburgh Steelers. White wraz z całą drużyną Rams otrzymali pierścienie championship ring przyznane przegranemu teamowi przez dywizję NFC West. White spędził sezon na liście rezerwowej kontuzjowanych z powodu problemów z kolanem. Nie odnotował też żadnych statystyk, a niedługo później został zmuszony do przejścia na emeryturę ze względu na pękniętą rzepkęCENTERPIECE: Doug Smith Quietly Gives the Rams an Anchor for the Offensive Line, latimes.com, [dostęp 2021-08-30]..
Początki kariery w wrestlingu (1985 – 1990) Po zakończeniu kariery futbolisty, White rozpoczął treningi na siłowni. Tam jeden z jego dawnych kolegów zaproponował mu wejście do biznesu wrestlingu. Jego trenerem został Brad Rheingans, a niedługo potem zadebiutował w federacji American Wrestling Association (AWA) pod pseudonimem Baby Bull, a następnie Bull Power. Zawalczył też o tytuł AWA World Heavyweight Championship przeciwko Stanowi Hansenowi, jednak przegrał walkę (strona zarchiwizowana), pwinsider.com, [dostęp 2021-08-30]..
W maju 1986 pojawił się w europejskiej federacji Catch Wrestling Association, gdzie występował na terenie Niemiec i Austrii. Pod koniec marca 1987 zdobył w niej pierwszy tytuł mistrzowski – CWA World Heavyweight Championship pokonując Otto Wanza i kończąc jego niemalże dziewięcioletnie panowanie nad pasem. W lipcu 1987 z powrotem stracił pas na rzecz WanzaMatches 1987 CWA – Vader, cagematch.net, [dostęp 2021-08-30].. W grudniu 1987 wygrał pierwszy turniej wrestlingowy – Bremen Catch Cup. W sierpniu 1989 powtórnie pokonał Otto Wanza zdobywając CWA World Heavyweight Championship. W 1989 po raz trzeci sięgnął tego tytułu. W grudniu 1991 zdobył jeszcze mistrzostwo CWA Intercontinental Heavyweight Championship, jednak w 1992 zwakował pas podpisując pełny kontrakt z World Championship Wrestling (WCW).
W 1987 zadebiutował w New Japan Pro-Wrestling (NJPW) jako Big Van Vader. Występował w czarnej masce, a jego nowy gimmick bazowany był na silnym wojowniku z japońskiego folkloru i mangi noszącego takie samo imięBig Van Vader and Antonio Inoki Incite a Riot in Sumo Hall, prowrestlingstories.com, [dostęp 2021-09-03].. W NJPW występował w stajni Takeshi Puroresu Gundan menedżerowanej przez Takeshi Kitano.
W 1989 na gali Battle Satellite in Tokyo Dome pokonał w finale ośmioosobowego turnieju Shinyę Hashimoto zdobywając tytuł IWGP Heavyweight Championship – to uczyniło go pierwszym niejapońskim (gaijin) posiadaczem tego pasa mistrzowskiego. Następnie stracił tytuł na rzecz rosyjskiego zapaśnika Sałmana Chasimikowa. Vader po raz drugi sięgnął tego tytułu pokonując Rikiego Choshu w sierpniu 1989. W listopadzie 1989 pojawił się w meksykańskiej promocji Universal Wrestling Association – tam też zdobył tytuł w wadze ciężkiej tej federacji. Zaliczał też kilka występów w Empresa Mexicana de Lucha Libre (EMLL) jednak bez większych sukcesówVader EMLL matches, cagematch.net, [dostęp 2021-09-03]..
W lutym 1990 uległ dwóm poważnym kontuzjom. Wpierw Stan Hansen przez przypadek złamał mu nos podczas wejścia do ringu, a następnie chwilę później podczas walki niechcący szturchnął kciukiem lewe oko Vadera, co spowodowało, że oko wypadło z oczodołu zawodnika. Po zdjęciu maski, Vader wepchnął oko do oczodołu i przytrzymał je powieką, kontynuując walkę z Hansenem, dopóki ta nie zakończyła się w no contest (strona zarchiwizowana), puroresucentral.com, [dostęp 2021-09-03].. W wyniku kontuzji White zażądał umiejscowienia metalowej płytki pod okiem. Sukcesy Vadera w Japonii przyciągnęły uwagę federacji World Championship Wrestling (WCW), której promotorzy przekonali White’a do współpracy w federacji.
W styczniu 1991 pokonał Tatsumi Fujinami zdobywając po raz trzeci tytuł IWGP Heavyweight Championship – podczas tej walki Vader zaczął krwawić z oka. Rana okazała się na tyle poważna, że powrócił do Stanów Zjednoczonych by poddać się operacji. W marcu 1991 stracił tytuł IWGP Heavyweight Championship na rzecz Fujinami. W tym samym czasie WCW i NJPW osiągnęły wstępne porozumienie robocze, dzięki któremu Vader mógł pojawiać się w WCW. W marcu 1992 stworzył tag team o nazwie Big, Bad, and Dangerous wraz z Bam Bam Bigelowem. Duet pokonał drużynę Hiroshi Hase i Keiji Mutoh, zdobywając tytuł IWGP Tag Team Championship. W maju 1992 rozpoczął krótki feud z Keijim Mutoh, jednak niedługo potem uległ kontuzji kolana i zaczął coraz rzadziej pojawiać się w NJPW, skupiając swoje występy w WCW.
World Championship Wrestling i World Wrestling Federation (1990 – 1998) Wstępny kontrakt z World Championship Wrestling (WCW) podpisał już w 1990, jednakże do końca 1991 występował rzadko w tej federacji. Na początku lipca 1990 stoczył pierwszą walkę w WCW podczas gali The Great American Bash (1990) pokonując Toma ZenkaNWA The Great American Bash '90, profightdb.com, [dostęp 2021-09-05].. Po podpisaniu pełnego kontraktu z WCW jego menedżerem został Harley Race, a następnie Vader rozpoczął rywalizację ze Stingiem. Ponownie w lipcu 1992 wystąpił na gali The American Bash (1992), gdzie pokonał Stinga o WCW World Heavyweight ChampionshipWCW The Great American Bash '92, profightdb.com, [dostęp 2021-09-05].. Później przerwał występy ze względu na kontuzję kolana. Powrócił pod koniec października 1992 na gali Halloween Havoc (1992). Na gali Starrcade (1992) przegrał w finale turnieju King of Cable ze Stingiem, a dwa dni później, podczas house show pokonał Rona Simmonsa o WCW World Heavyweight Championship zdobywając ten tytuł po raz drugiMatches 1992 – Vader, cagematch.net, [dostęp 2021-09-05].. W marcu 1993 stracił mistrzostwo na rzecz Stinga, jednakże po raz trzeci sięgnął pasa sześć dni później. Następnie rywalizował z Cactus Jackiem i Davey Boy Smithem. W tym samym czasie utworzył również tag team ze Sidem Viciousem pod nazwą The Masters of the Powerbomb. W 1994 nadal prowadził rywalizację z Cactusem Jackiem, a pod koniec tego roku zmierzył się na gali Starrcade (1993) z Rikiem Flairem jednak przegrał walkę. Do lutego 1994 kontynuował rywalizację z Flairem, a następnie rozpoczął feud z The Bossem. Na gali Starrcade (1994) pokonał Jima Duggana zdobywając WCW United States Heavyweight ChampionshipMatches 1994 – Vader, cagematch.net, [dostęp 2021-09-05]..
W styczniu 1995 jego sojusz z Harley Race’m został zakończony ze względu na odejście Race’a z federacji WCW. Przez cały 1995 rywalizował z Hulkiem Hoganem, a następnie z Rikiem Flairem. Pod koniec sierpnia 1995 został zwolniony z WCW po tym jak wszczął bójkę z szatni z Paulem Orndorffem. Jeszcze w latach 1993–1995 podczas posiadania kontraktu z WCW, Vader podpisał drugą umowę na występy w japońskiej Union of Wrestling Forces International (UWFI) gdzie występował jako Super VaderCareer – Vader, cagematch.net, [dostęp 2021-09-05].. W styczniu 1996 ponownie pojawił się w NJPW, gdzie stoczył (przegraną) walkę z legendą japońskiego wrestlingu – Antonio InokimAntonio Inoki defeats Big Van Vader, cagematch.net, [dostęp 2021-09-05]..
W World Wrestling Federation (WWF) zadebiutował podczas gali Royal Rumble (1996) wchodząc jako 13. uczestnik do Royal Rumble matchu5 times the Royal Rumble rules made no sense, sportskeeda.com, [dostęp 2021-09-05].. Przed jego debiutem w promocji, WWF promowało jego pojawienie się pod hasłami The Man They Call Vader. Na początku występów w tygodniowym programie WWF Raw Vader atakował innych zawodników federacji oraz oficjeli co wzbudziło reakcję ówczesnego przewodniczącego WWF – Gorillę Monsoona, który zażądał, od Vadera by ten zaprzestał ataków, jednak Vader w odpowiedzi wykonał na nim Vader BombDixon J., Furious A., Maughan L., Dahlstrom B., Ashley R., Aaron S., The Raw Files: 1996, s. 16, , books.google.pl, [dostęp 2021-09-05].. W rezultacie został zawieszony za swoje działanie (w kayfabe), choć w rzeczywistości w tym czasie wycofano go z występów ze względu na operację barku. Po powrocie prowadził rywalizację z Shawnem Michaelsem, a następnie z The Undertakerem. W 1997 przez króki okres tworzył tag team z Mankindem jednak bez sukcesów. Przez rok 1997 prowadził kolejne rywalizacje z Goldustem i debiutującym wtedy Kane’em, jednak jego status gwiazdy został zredukowany do poziomu jobbera. W październiku 1998 pojawił się w swojej ostatniej walce nagranej dla programu Sunday Night Heat, gdzie przegrał walkę z Edge’emSunday Night Heat October 11, 1998, pwew.net, [dostęp 2021-09-05]..
Dalsza kariera, pośmiertne uhonorowania (1998 – 2017; 2022) Po opuszczeniu WWF Vader powrócił do japońskiej All Japan Pro Wrestling. Wraz ze swoim dawnym rywalem – Stanem Hansenem utworzył tag team i wziął udział w turnieju World’s Strongest Tag Determination League w 1998. Vader i Hansen doszli do finału tego turnieju jednak ostatnią, finałową walkę przegrali na rzecz drużyny Kenta Kobashi i Jun Akiyama. W marcu 1999 pokonał Akirę Taue o zwakowany tytuł Triple Crown Heavyweight ChampionshipVADER REJUVENATED IN JAPAN, slamwrestling.net, [dostęp 2021-09-02].. W tym samym roku wygrał turniej Champion Carnival. Tytuł Triple Crown stracił 2 maja 1999, a następnie ponownie go zdobył pod koniec października 1999. Następnie rozpoczął przerwę od występów powracając w 2000 do nowo utworzonej federacji Pro Wrestling Noah, gdzie był pierwszym zdobywcą (wraz z 2 Cold Scorpio) tytułu GHC Tag Team Championship w 2001 (strona zarchiwizowana), noah.puroresufan.com. [dostęp 2021-09-02]..