Psychoedukacja – metoda edukacyjna adresowana do ludzi, którzy żyją z zaburzeniami psychicznymi stanu zdrowia.
Proces Psychoedukacja odbywa się na zasadach dyskusji indywidualnej lub grupowej, moderowanej przez wykwalifikowanego pedagoga, a także pracowników służby zdrowia: lekarza medycyny, pielęgniarki czy pracowników socjalnych i psychologów. Pacjenci są informowani o stanie ich chorób do ogólnej wiadomości uczestników grup. Ponadto, wymiana doświadczeń między zainteresowanymi pacjentami i wzajemne ich wsparcie ma odgrywać pozytywną rolę w procesie leczenia.
W psychologii dotyczy pacjentów ze schizofrenią, depresją, chorobą afektywną dwubiegunową, lękiem, zaburzeniami odżywiania czy osobowości, jak również w toku uczenia pacjentów o radzeniu sobie z chorobą somatyczną.
Psychoedukacja w pedagogice jest środkiem przy wszelkiego typu trudnościach wychowawczych czy też trudnościach zachowania w kontaktach społecznych. Stosowana z powodzeniem w celach edukacyjnych, jak: kursy szybkiego czytania, zajęcia korekcyjne – kompensacyjne wspomagające rozwój przy wykorzystaniu aktywnych technik uczenia się jak warsztaty i laboratoria.
Cel psychoedukacji Celem psychoedukacji jest lepsze zrozumienie przez pacjenta własnego stanu zdrowia psychicznego. Wzmacnia się również mocne strony pacjenta i jego własne zasoby w radzeniu sobie z chorobą, by zapobiec nawrotom i podwyższyć jego dobrostan w długiej perspektywie czasowej. U podstaw takich oddziaływań leży założenie, że z większą wiedzą na temat własnego stanu zdrowia konsument (pacjent) może sobie lepiej z nią radzić.
Rodzaje psychoedukacji Pedagogiczna; Psychologiczna; Socjologiczna; Medyczna – np.: po psychoedukacji medycznej, pacjent jest bardziej skłonny trzymać się zaleceń lekarskich i lepiej zrozumieć sens podejmowanych wobec niego procedur medycznych. Zwiększa się także wiara w lekarza medycyny "prowadzącego", zaangażowanie pacjenta i jego rodziny w leczenie oraz chroni przed bazowaniem na informacjach dotyczących choroby, które pochodzą z nierzetelnego źródła.
Sześć kroków psychoedukacji w codziennej praktyce lekarskiej: informacja na temat etiologii choroby, z uwzględnieniem koncepcji pacjenta na ten temat; krótkie przekazanie diagnozy na podstawie wyników badań; omówienie i odpowiedź na uczucia pacjenta związane z przekazaną diagnozą medyczną; sprawdzenie wiedzy pacjenta na temat braku zdrowia; podanie bardziej szczegółowych informacji na temat diagnozy, prostym językiem; ostateczne sprawdzenie jak pacjent rozumie problem.
Zalety długoterminowej grupowej terapii psychoedukacyjnej Specjaliści zajmujący się psychoedukacją osób z chorobą afektywną dwubiegunową wymieniają kilka zalet tego podejścia: poprawa relacji terapeutycznej z lekarzem; pacjenci zyskują poczucie kontroli nad swoim leczeniem; praca w zespole, co zmniejsza obawy pacjenta; oparcie relacji na współpracy, zaufaniu i informacji; wyjaśnienie nieporozumień, wstęp do uznania leczenia za konieczne.
Zobacz też psychoterapia
Przypisy
Kategoria:Zdrowie psychiczne