Oblężenie Akwilei – działania zbrojne prowadzone w roku 238 n.e. między wojskami cesarza Maksymina Traka a wojskami reprezentującymi wyznaczonych przez senat cesarzy Balbina i Pupiena.
Na wiadomość o objęciu rządów przez Balbina i Pupiena w Rzymie, skierował się tam na czele swych wojsk cesarz Maksymin Trak. Liczyły one ok. 40 000 ludzi i składały się z legionów panońskich oraz pomocniczych oddziałów germańskich. Po przejściu Alp armia ta podeszła pod Akwileję będącą ważnym ośrodkiem gospodarczym i handlowym. Dobrze przygotowane do obrony miasto otoczone było mocnymi murami, a jego obroną dowodzili byli konsulowie Kryspinus oraz Tuliusz Menofilus.
Pierwszy atak straży przedniej Maksymina na miasto został odparty. Po dotarciu pod Akwileję głównych sił przystąpiono do regularnego oblężenia. Kolejne szturmy z użyciem machin oblężniczych zakończyły się jednak niepowodzeniem. Obrońcy, którzy odrzucili propozycje poddania miasta, obrzucali atakujących kamieniami i wylewali na przeciwnika rozgrzaną smołę, zadając mu wielkie straty. Przeciągające się oblężenie działało coraz bardziej zniechęcająco na wojsko Maksymina, któremu zaczęło brakować broni oraz żywności i wody. Sytuację komplikowała też obecność wojsk cesarza Pupiena, który zablokował wszystkie trakty prowadzące do Rzymu. Doprowadziło to ostatecznie do buntu części żołnierzy, którzy w maju 238 zamordowali Maksymina oraz jego syna Maksymusa (ustanowionego wcześniej cezarem), posyłając ich głowy do Rzymu. Śmierć Maksymina umożliwiła triumfalny wjazd Pupiena do Akwilei, wymuszając kapitulację oddziałów przeciwnika.
Przypisy
Bibliografia Źródła
Opracowania
Kategoria:Akwileja Akwileja Akwileja