Ludwik Badian (ur. 4 sierpnia 1928 we Lwowie, zm. 11 czerwca 1987 we Wrocławiu) – polski fizyk i materiałoznawca, profesor Politechniki Wrocławskiej, członek PAN.
Życiorys Był synem Żelisława (urzędnika państwowego) i Marii z Eisnerów. Ukończył liceum matematyczno-fizyczne w Krakowie (1946), następnie studiował elektrotechnikę na Politechnice Wrocławskiej (1946–1950). W 1948 podjął pracę na tej uczelni; był asystentem, po obronie doktoratu (1961, praca Szerokopasmowe absorbeny mikrofalowe. Teoria, technologia i technika pomiarowa) adiunktem, wreszcie docentem (1967-1969) w Katedrze Wysokich Napięć. Od 1969 (do końca życia) kierował Zakładem Elektrofizyki i Elektrotechnologii Instytutu Podstaw Elektrotechniki i Elektrotechnologii, przez pewien czas także całym Instytutem (1971–1982, 1984–1985). W 1970 został profesorem nadzwyczajnym, w 1978 profesorem zwyczajnym. Od 1976 był członkiem korespondentem PAN. Współpracował także z Przemysłowym Instytutem Telekomunikacji w Warszawie (1950–1964 asystent, 1964–1967 docent).
W pracy naukowej zajmował się fizyką dielektryków, podzespołami elektronicznymi, miernictwem elektrotechnicznym i materiałoznawstwem elektrycznym. Stworzył naukowe podstawy uruchomienia polskiego przemysłu radioceramicznego.
Od 1978 i w latach 80. pełnił funkcję sekretarza Oddziału PAN we Wrocławiu; był również członkiem Wrocławskiego Towarzystwa Naukowego. Za prace w dziedzinie dielektryków mikrofalowych otrzymał w 1964 nagrodę Wydziału IV PAN, kilkukrotnie wyróżniony nagrodą ministra nauki, szkolnictwa wyższego i techniki. Działał w komisji uczelnianej PZPR na Politechnice Wrocławskiej
Pochowany na Cmentarzu św. Wawrzyńca we Wrocławiu (1c/3/3) śp. Ludwik Badian (sic!). mały|Grób prof. Ludwika Badiana na cmentarzu św. Wawrzyńca we Wrocławiu
Odznaczenia Krzyż Kawalerski i Oficerski Orderu Odrodzenia Polski
Medal 10-lecia Polski Ludowej
Medal Komisji Edukacji Narodowej Srebrny Krzyż Zasługi Zasłużony Nauczyciel PRL
Wybrane publikacje Prace nad przygotowaniem dielektryków ceramicznych dla potrzeb techniki wielkiej częstotliwości (1956) Mostek różnicowy do badania własności dielektryków w silnych polach elektrycznych (1957, z Józefem Rabiejem) Poradnik materiałoznawstwa elektrycznego (1959, redaktor) Mikrofalowe własności diody waraktorowej (1964) Czwórnikowa metoda pomiaru dielektryków w paśmie mikrofalowym (1966) Teoria dielektryków w dydaktyce materiałoznawstwa elektrycznego (1971) Methode zur Untersuchung der Alterung in Dielektrika (1973)
Przypisy
Bibliografia Biogramy uczonych polskich, Część IV: Nauki techniczne, Wrocław 1988
Kategoria:Polscy fizycy XX wieku Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Medalem 10-lecia Polski Ludowej Kategoria:Odznaczeni Medalem Komisji Edukacji Narodowej Kategoria:Ludzie urodzeni we Lwowie Kategoria:Urodzeni w 1928 Kategoria:Zmarli w 1987 Kategoria:Członkowie korespondenci PAN Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni odznaką tytułu honorowego „Zasłużony Nauczyciel PRL” Kategoria:Pochowani na cmentarzu św. Wawrzyńca we Wrocławiu