Wymowa krakowsko-poznańska – normatywna forma wymowy języka polskiego, opozycyjna względem ogólnopolskiej wymowy warszawskiej, charakteryzująca się:
wymową udźwięczniającą, polegającą na dźwięcznym wymawianiu wygłosu wyrazu poprzedzającego (niebędącego przyimkiem) przed wyrazem o nagłosie samogłoskowym lub sonornym, np. , , realizacją (tzw. n tylnojęzykowe) w obrębie morfemu oraz na granicy morfologicznej wyrazu, przed głoskami zwartymi tylnojęzykowymi , oraz przed głoskami zwartymi postpalatalnymi , . W wymowie krakowsko-poznańskiej zębowe zmienia się na tylnojęzykowe, czyli upodabnia się do , , , pod względem artykulacji, np. , ,
Zobacz też fonetyka języka polskiego
Bibliografia
Kategoria:Regionalne zjawiska fonetyczne Kategoria:Polskie gwary Kategoria:Normy językowe