thumb|240px|Grób na Cytadeli w Poznaniu Jan Władysław HubischtaW pracach Tadeusza Böhma i Reginy Czarneckiej oraz w pracy Kto był kim w II Rzeczypospolitej, pod red. prof. Jacka. M. Majchrowskiego, Warszawa 1994, wyd I występuje jako Władysław Jan Hubiszta. (ur. 26 czerwcaWedług Piotra Staweckiego urodził się 20 czerwca. Według T. Kryska-Karski i S. Żurakowski 26 czerwca, tak samo według pracy Kto był kim w II Rzeczypospolitej, pod red. prof. Jacka. M. Majchrowskiego, Warszawa 1994, wyd I 1870 w Stanisławowie, zm. 6 stycznia 1933 w Poznaniu) – generał dywizji Wojska Polskiego.
Życiorys Ukończył Szkołę Kadetów we Lwowie i Wojskową Akademię Techniczną w Wiedniu. Na stopień podporucznika został mianowany ze starszeństwem z 1 września 1890 w korpusie oficerów artylerii. W tym samym roku został wcielony do 1. dywizjonu w Krakowie. Przeszedł kolejne szczeble dowódcze w jednostkach artylerii. W latach 1904–1905 był członkiem Misji Wojskowej w Rosji. Odbywał służbę w jednostkach w Krakowie i Przemyślu, utrzymując kontakty z Polakami. W czasie I wojny światowej dowodził 25 pułkiem artylerii polowej i brygadą artylerii oraz pełnił obowiązki szefa sztabu artylerii XXV Korpusu, awansując w 1915 do stopnia pułkownika.
Po wstąpieniu do Wojska Polskiego, od 25 lipca 1919 do kwietnia 1920 był komendantem Kursu Intendentury w Warszawie. 15 maja 1920 został pomocnikiem szefa Departamentu I Broni Głównych i Wojsk Taborowych MSWojsk., a 30 lipca – zastępcą szefa Polskiej Wojskowej Misji Zakupów w Paryżu.
22 sierpnia 1921 został wyznaczony na stanowisko szefa Departamentu X Spraw Poborowych MSWojsk. Zweryfikowany w stopniu generała brygady ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. Po likwidacji Departamentu X Spraw Poborowych, 31 lipca 1923 objął kierownictwo Departamentu VII Intendentury MSWojsk. 10 grudnia 1923 został powołany na stanowisko dowódcy Okręgu Korpusu Nr VIII w Toruniu.
31 marca 1924 Prezydent RP Stanisław Wojciechowski na wniosek ministra spraw wojskowych, gen. dyw. Władysława Sikorskiego, awansował go na stopień generała dywizji ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923 i 1. lokatą w korpusie generałów.
W maju 1926 roku, podczas zamachu stanu, opowiedział się po stronie rządowej. Polecił aresztować zwolenników Józefa Piłsudskiego, w tym między innymi generała brygady Wiktora Thommée, dowódcę 15 Dywizji Piechoty, pułkownika SG Stanisława Dowoyno-Sołłohuba, dowódcę piechoty dywizyjnej 4 Dywizji Piechoty i majora SG Stanisława Krzysika z Inspektoratu Armii Nr III w Toruniu. 17 lipca 1926 został zwolniony ze stanowiska dowódcy Okręgu Korpusu, a 30 kwietnia 1927 przeniesiony w stan spoczynku. Na emeryturze osiadł w Poznaniu, gdzie zmarł.
Ordery i odznaczenia Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (27 grudnia 1924)M.P. z 1924 r. nr 299, poz. 979 „za zasługi, położone na polu organizacji i administracji armji w Rzeczypospolitej Polskiej”. Krzyż Komandorski Orderu św. Sawy (Serbia) Krzyż I Klasy Orderu Leopolda z mieczami (Austro-Węgry) Order Korony Żelaznej II klasy z mieczami (Austro-Węgry) Order Korony Żelaznej III klasy z mieczami (Austro-Węgry) Krzyż Zasługi Wojskowej z mieczami (Austro-Węgry) Srebrny Medal Zasługi Wojskowej z mieczami (Austro-Węgry) Brązowy Medal Zasługi Wojskowej z mieczami (Austro-Węgry) Krzyż Żelazny I i II klasy (Prusy) Medal Wojenny (Turcja)Mieczysław Bielski: Generałowie odrodzonej Rzeczypospolitej. T. 2. Toruń: Turpress, 1996, s. 354
Awanse Pułkownik – 1918 Generał podporucznik – 1919
Przypisy
Bibliografia
Sprawozdanie dowódcy Okręgu Korpusu nr VIII, gen. dyw. Władysława Hubischty, do Komisji Likwidacyjnej gen. broni L. Żeligowskiego z wydarzeń w dowództwie i na terenie okręgu między 10 a 20.05.1926 r. [w:] Przewrót wojskowy w Polsce w 1926 r. Wybór dokumentów, część I, „Wojskowy Przegląd Historyczny”, Warszawa 1977, Nr 2 (80), s. 233–238. T. Kryska-Karski, S. Żurakowski, Generałowie Polski Niepodległej, Editions Spotkania, Warszawa 1991, s. 39.
Tadeusz Böhm, Z dziejów naczelnych władz wojskowych II Rzeczypospolitej. Organizacja i kompetencje Ministerstwa Spraw Wojskowych w latach 1918–1939, Bellona, Warszawa 1994, s. 125, . H. P. Kosk, Generalicja polska, t. 1, Oficyna Wydawnicza „Ajaks”, Pruszków 1998. Regina Czarnecka, Organizacja Ministerstwa Spraw Wojskowych (MSWojsk.) w latach 1918–1921, Biuletyn Wojskowej Służby Archiwalnej Nr 27 z 2005.
Kategoria:Generałowie dywizji II Rzeczypospolitej Kategoria:Ludzie urodzeni w Stanisławowie Kategoria:Oficerowie dyplomowani II Rzeczypospolitej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (II Rzeczpospolita) Kategoria:Polacy odznaczeni Krzyżem Zasługi Wojskowej Kategoria:Polacy odznaczeni Medalem Wojennym (Imperium Osmańskie) Kategoria:Polacy odznaczeni Medalem Zasługi Wojskowej Signum Laudis Kategoria:Polacy odznaczeni niemieckim Krzyżem Żelaznym Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Korony Żelaznej Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Leopolda (Austria) Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem św. Sawy Kategoria:Polacy – oficerowie armii austro-węgierskiej Kategoria:Polacy – żołnierze Cesarskiej i Królewskiej Armii w I wojnie światowej Kategoria:Urodzeni w 1870 Kategoria:Zmarli w 1933