W maju 1926 roku, podczas zamachu stanu, opowiedział się po stronie rządowej. Polecił aresztować zwolenników Józefa Piłsudskiego, w tym między innymi generała brygady Wiktora Thommée, dowódcę 15 Dywizji Piechoty, pułkownika SG Stanisława Dowoyno-Sołłohuba, dowódcę piechoty dywizyjnej 4 Dywizji Piechoty i majora SG Stanisława Krzysika z Inspektoratu Armii Nr III w Toruniu. 17 lipca 1926 został zwolniony ze stanowiska dowódcy Okręgu Korpusu, a 30 kwietnia 1927 przeniesiony w stan spoczynku. Na emeryturze osiadł w Poznaniu, gdzie zmarł.
Ordery i odznaczenia Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (27 grudnia 1924)M.P. z 1924 r. nr 299, poz. 979 „za zasługi, położone na polu organizacji i administracji armji w Rzeczypospolitej Polskiej”. Krzyż Komandorski Orderu św. Sawy (Serbia) Krzyż I Klasy Orderu Leopolda z mieczami (Austro-Węgry) Order Korony Żelaznej II klasy z mieczami (Austro-Węgry) Order Korony Żelaznej III klasy z mieczami (Austro-Węgry) Krzyż Zasługi Wojskowej z mieczami (Austro-Węgry) Srebrny Medal Zasługi Wojskowej z mieczami (Austro-Węgry) Brązowy Medal Zasługi Wojskowej z mieczami (Austro-Węgry) Krzyż Żelazny I i II klasy (Prusy) Medal Wojenny (Turcja)Mieczysław Bielski: Generałowie odrodzonej Rzeczypospolitej. T. 2. Toruń: Turpress, 1996, s.