Friedrich Myconius (ur. 26 grudnia 1490 w Lichtenfels, zm. 7 kwietnia 1546 w Gocie) – niemiecki teolog luterański i działacz reformacyjny.
Życiorys Friedrich Myconius, po ukończeniu szkoły w rodzinnym mieście, w 1504 roku podjął naukę w szkole łacińskiej w Annaberg, gdzie w 1510 roku spotkał Johanna Tetzela, który podróżował po Niemczech jako komisarz ds. odpustów. Zaniepokojony o swoją kondycję duchową wstąpił do zakonu franciszkanów. Z Annabergu przeniósł się do klasztoru w Lipsku, a w 1521 roku do Weimaru. Tam studiował nauki Piotra Lombarda, Aleksandra z Hales, Bonawentury, Gabriela Biela, a przede wszystkim Augustyna, którego dzieła wywarły na niego wielki wpływ. W 1516 roku został wyświęcony w Weimarze i został tam kaznodzieją. Poparł sprzeciw Marcina Lutra przeciwko odpustom i został jednym z pierwszych jego zwolenników. Jednak władze Weimaru podchodziły do reformacji z rezerwą i sytuacja Myconiusa stawała się coraz trudniejsza. Jego działania były kontrolowane i groziło mu dożywotnim zamknięciem w klasztorze, jednak udało mu się zbiec i w 1524 roku został kaznodzieją w Zwickau. Później skierowano go do posługi zborowi w niewielkim mieście Buchholz.
W 1524 roku książę Jan Stały skierował go do posługi w Gocie na prośbę rady miejskiej i zboru. Chociaż grunt dla reformacji był już tam przygotowany, to sprawy kościelne i świeckie nie przedstawiały się najlepiej. Kondycja duchowieństwa była niska, szkoły znajdowały się w rękach osób niekompetentnych, a władze miejskie odznaczały się chciwością i nieporządkiem. Myconius z wielką energią wziął się za naprawę tej sytuacji. W 1525 roku Luter w swych listach zachęcał go, by nie obawiał się zbuntowanych chłopów a Filip Melanchton, który zaczął pisać do niego w 1527 roku, ostrzegał go przed nadmiernym zaangażowaniem w sprawy świeckie. Myconius zreformował szkolnictwo i zachęcił mieszkańców do korzystania z nich. W 1524 roku założył też szkołę w klasztorze augustianów, której rektorem do 1535 roku był Basilius Monner z Weimaru.
Wpływ Myconiusa nie ograniczał się jedynie do Gothy. Towarzyszył księciu Janowi Fryderykowi jako kaznodzieja podczas jego wypraw do innych państw niemieckich. Wraz z Melanchtonem i Justusem Meniusem przeprowadzał wizytacje Turyngii w 1527 i 1533 roku, brał udział w spotkaniu w Marburgu w 1529 roku i zjeździe w Schmalkalden w 1537 roku, gdzie podpisał Artykuły szmalkaldzkie. W 1538 roku wraz z Franzem Burkhardtem i Georgiem von Boyneburg udał się do Anglii, by omówić artykuły Konfesji Augsburskiej z teologami króla Henryka VIII. Z sukcesem wprowadzał reformację w Saksonii, najpierw w ukochanym Annabergu, później w Lipsku, gdzie głosił kazania ewangelickie w kościele św. Mikołaja. Zdobył uznanie mieszkańców do takiego stopnia, że książę Jan Fryderyk długo musiał prosić go o powrót do Gothy, który nastąpił w 1540 roku.
Wybrane dzieła Wie man die einfeltigen und sonderlich die krancken, im Christenhumb unterrichten soll (Wittenberg, 1539) Neues Erbbuch und Kopey der Ministratur 1542 Historia Reformationis
Przypisy
Bibliografia G. Kawerau: Myconius, Friedrich. W: New Schaff-Herzog Encyclopedia of Religious Knowledge, t. VIII. Grand Rapids: Baker Book House, 1953, ss. 63–64.
Kategoria:Działacze reformacyjni Kategoria:Niemieccy duchowni luterańscy Kategoria:Niemieccy teolodzy luterańscy Kategoria:Urodzeni w 1490 Kategoria:Zmarli w 1546