Adelajda Bolska (ros. Аделаида Юлиановна Больска; z domu Skąpska, po mężu Dienheim-Szczawińska-Brochocka; ur. 16 listopada 1863 w Kessemouki, w guberni bezarabskiej, zm. 29 września 1930 w Tallinnie) – polska śpiewaczka operowa (sopran) i pedagog.
Naukę muzyki rozpoczęła w Monachium. W Königliche Musikschule uczyła się początkowo gry na fortepianie, a następnie śpiewu. W latach 1883–1888 studiowała w Konserwatorium Moskiewskim u Giacomo Galvaniego i Fiodora Komisarżewskiego. W okresie studiów występowała na koncertach Rosyjskiego Towarzystwa Muzycznego, także pod batutą Piotra Czajkowskiego. Po ukończeniu konserwatorium kontynuowała studia we Włoszech. Występowała w mediolańskim teatrze Dal Verne i w Lodi oraz uczestniczyła w koncertach pod batutą Charles’a Lamoureux i Édouarda Colonne’a.
Po powrocie do Rosji, dzięki rekomendacji Czajkowskiego, rozpoczęła występy w moskiewskim Teatrze Wielkim jako Adelajda Skąpska. W roku 1893 wyszła za mąż za hrabiego Aleksandra Dienheim-Szczawińskiego-Brochockiego, a w roku 1894 urodziła córkę WandęSłownik biograficzny teatru polskiego 1765—1965, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1973, s. 54.. W Paryżu doskonaliła umiejętności u Caroline Miolan-CarvalhoJerzy Morawski, Adelajda Brochocka-Skąpska, [w:] Słownik muzyków polskich, Polskie Wydawnictwo Muzyczne, Kraków 1964, t. 1, s. 52.. Jules Massenet doradził jej przybranie pseudonimu scenicznego. Wybrała pseudonim Adelajda Bolska, nawiązujący do powieści Victora Cherbulieza L’aventure de Ladislas Bolski (1869).
W roku 1896 za namowa przyjaciół powróciła do występów, odtwarzając partię Ofelii w Gran Teatre del Liceu w Barcelonie. Z wielu propozycji wybrała zaproszenie Teatru Maryjskiego w Petersburgu, gdzie występowała w latach 1898-1918. Władze carskie udzieliły zezwolenia na wjazd do Rosji jej małżonkowi, który pozostał za granicą po powstaniu listopadowym. W roku 1902 otrzymała nominację na solistkę dworu cesarskiego.
Śpiewała gościnnie w Bayreuth i Tyflisie (1901), w Wilnie i Londynie (1902) oraz w Paryżu (1903 i 1905). W maju i październiku roku 1905 oraz od maja do stycznia roku 1906 występowała w Warszawskich Teatrach Rządowych, wykonując między innymi partię Małgorzaty w Fauście Gounoda, Violetty w Traviacie Verdiego i Moniuszkowskiej Halki. W repertuarze miała także partię Elzy w Lohengrinie i Zyglindy w Walkirii Wagnera oraz Tatiany w Eugeniuszu Onieginie i tytułowej Jolanty u Czajkowskiego. W roku 1918 przyjęła obywatelstwo włoskie. W roku 1925 wróciła na stałe do Warszawy, gdzie rozpoczęła pracę dydaktyczną w KonserwatoriumLeon Markiewicz, Adelajda Bolska, [w:] Encyklopedia muzyczna, Polskie Wydawnictwo Muzyczne, Kraków 1979, t. 1, s. 360.. Zmarła w Tallinnie, spoczęła na warszawskich Powązkach.
W roku 1901, gdy car Mikołaj II zapragnął nagrodzić ją za występy w Rosji, Adelajda Bolska poprosiła go o zgodę na wzniesienie w Warszawie pomnika Chopina. Wraz z mężem utworzyła komitet budowy pomnika i przeznaczyła na ten cel dochody z koncertów.
Przypisy
Bibliografia Bibliografia polskich czasopism muzycznych, t. 5/2, s. 90; t. 6, s. 96; t. 7, s. 107; t. 9, s. 1-2; t. 11, s. 135. Enciclopedia della spettacolo, Roma, 1954—1962, t.II, s. 745-746. Kronenberg Leopold Julian, Wspomnienia, F. Hoesick, Warszawa 1933.
Kategoria:Polskie śpiewaczki operowe Kategoria:Rosyjskie śpiewaczki operowe Kategoria:Polacy w Rosji Kategoria:Polskie soprany Kategoria:Urodzeni w 1863 Kategoria:Zmarli w 1930 Kategoria:Pochowani na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie