Śpiewała gościnnie w Bayreuth i Tyflisie (1901), w Wilnie i Londynie (1902) oraz w Paryżu (1903 i 1905). W maju i październiku roku 1905 oraz od maja do stycznia roku 1906 występowała w Warszawskich Teatrach Rządowych, wykonując między innymi partię Małgorzaty w Fauście Gounoda, Violetty w Traviacie Verdiego i Moniuszkowskiej Halki. W repertuarze miała także partię Elzy w Lohengrinie i Zyglindy w Walkirii Wagnera oraz Tatiany w Eugeniuszu Onieginie i tytułowej Jolanty u Czajkowskiego. W roku 1918 przyjęła obywatelstwo włoskie. W roku 1925 wróciła na stałe do Warszawy, gdzie rozpoczęła pracę dydaktyczną w KonserwatoriumLeon Markiewicz, Adelajda Bolska, [w:] Encyklopedia muzyczna, Polskie Wydawnictwo Muzyczne, Kraków 1979, t. 1, s. 360.. Zmarła w Tallinnie, spoczęła na warszawskich Powązkach.
W roku 1901, gdy car Mikołaj II zapragnął nagrodzić ją za występy w Rosji, Adelajda Bolska poprosiła go o zgodę na wzniesienie w Warszawie pomnika Chopina. Wraz z mężem utworzyła komitet budowy pomnika i przeznaczyła na ten cel dochody z koncertów.
Przypisy