Hotel Saski – najstarszy istniejący obiekt hotelowy w Poznaniu, zlokalizowany w południowej części Starego Miasta, przy ul. Wrocławskiej 25. Obecnie nie pełni już pierwotnej funkcji.

Historia Budynek związany z dawnym klasztorem jezuitów – była to zakonna drukarnia. Po kasacie zakonu obiekt nabył Józef Malczewski (kasztelan rogoziński) i rozpoczął działalność gościnną. Prowadził m.in. piwiarnię i mielcuch. W 1797, po zburzeniu obwarowań Bramy Wrocławskiej, rozbudowano założenie o reprezentacyjny budynek od ul. Wrocławskiej, później jeszcze nadbudowany. W 1801 dodano oficynę. Wewnątrz istniała efektowna Sala Redutowa (9x20 m), w której odbywały się ważne dla miasta uroczystości – koncerty i zjazdy organizacji społecznych. W latach 30. XIX wieku był to najlepszy hotel w Poznaniu, do czego przyczynił się m.in. hotelarz Karol Schtegelin. W połowie XIX wieku utracił funkcję gościnną i został zaadaptowany na mieszkania prywatne. Wystrój fasady częściowo zmieniono – wniesiono m.in. elementy sztukatorskie właściwe dla neobaroku. Bryła pozostała jednak klasycystyczna. Z tyłu w gmach wkomponowane są stare mury miejskie Poznania.

Za czasów księcia Antoniego Henryka Radziwiłła hotel był miejscem intensywnych spotkań biznesowych Polaków i Niemców. Trwało to do lat 20. XIX wieku, potem stosunki popsuły się po powstaniu listopadowym i powstaniu z 1848.

Osoby związane z hotelem Napoleon Bonaparte – 11 grudnia 1806 podpisał w Sali Redutowej hotelu układ z elektorem saskim Fryderykiem Augustemkwaterując w d. kolegium jezuickim. Układ ten podnosił Księstwo Saksonii do godności królestwa. Był to pierwszy w dziejach Polski przypadek, że na jej terytorium zapadła decyzja o powołaniu obcego królestwaMarcin J. Januszkiewicz, Adam Pleskaczyński, Podręcznik Poznańczyka, Art Media Studio, Poznań, 2002, s.20, . Na pamiątkę tego wydarzenia hotel został nazwany Hotelem Saskim. W maju 1812 nocował w nim podczas kampanii rosyjskiej, Wojciech Bogusławski – w 1807 dawał przedstawienia w Sali Redutowej (w podwórzu), którą znacząco przeorganizował pod kątem potrzeb teatralnych, dekoracje wypożyczając z prywatnego teatru Mycielskich w KobylempoluJózef Ratajczak, Życie teatralne Poznania. Część II. 1793-1843, KAW, Poznań, 1984, s.12, Gabriela Zapolska – w 1887 dawała przedstawienia w tej samej saliJózef Ratajczak, Życie teatralne Poznania. Część II. 1793-1843, KAW, Poznań, 1984, druga strona wkładki zdjęciowej.

Na elewacji znajduje się tablica z piaskowca upamiętniająca funkcję hotelu, wizytę Napoleona oraz koncerty Wojciecha Bogusławskiego.

Marceli Motty tak opisywał obiekt w swoich Przechadzkach po mieście: Między dwudziestym, a trzydziestym rokiem uchodził hotel ów Langnera, czyli Hotel Saski, za główny dom zajezdny w Poznaniu; na św. Jan osobliwie i w karnawał roiło się tu od obywatelstwa wiejskiego, zwłaszcza że jak ci już dawniej wspomniałem, w owych czasach dla dogodnego pomieszczenia przyjezdnych zbytków nie było. Prócz tego wystawiona w podwórzu hotelowym, po lewej stronie od wejścia, sala przez wiele lat największa w mieście, chociaż bardzo niedogodna i niepokaźna, ściągała wyższą publiczność na bale składkowe, reduty i wspólne ucztyMarceli Motty, Przechadzki po mieście, t.II, Poznań, 1957, s.5.

Przypisy

Bibliografia Poznań – atlas aglomeracji 1:15.000, wyd. CartoMedia/Pietruska & Mierkiewicz, Poznań 2008,

Praca zbiorowa: Poznań – spis zabytków architektury, Wydawnictwo Miejskie Poznań 2004, s. 41,

Saski Kategoria:Stare Miasto (Poznań)