Władysław Baranowski (ur. 13 lutego 1894 w Kuninie k. Nowej Słupi, zm. 6 września 1942 w Warszawie) – polski polityk socjalistyczny, działacz niepodległościowy, związkowy i samorządowy, poseł II kadencji w latach 1928–1930, wolnomularzLudwik Hass: Ambicje, rachuby, rzeczywistość: wolnomularstwo w Europie Środkowo-Wschodniej 1905–1928, Warszawa 1984, s. 360..

Życiorys Urodził się w rodzinie chłopskiej Antoniego i Reginy z domu Wojtala. Po ukończeniu gimnazjum praktykował jako tokarz, a około 1911 został członkiem Polskiej Partii Socjalistycznej. Następnie, w obawie przed więzieniem, wyjechał do USA, gdzie od 1913 pracował w Komitecie Obrony Narodowej. Po wybuchu I wojny światowej powrócił do Polski i od 1915 służył w Legionach Polskich. W 1917, po kryzysie przysięgowym został internowany w Szczypiornie i Łomży.

Po opuszczeniu obozu, w 1918, wstąpił w szeregi Milicji Ludowej PPS w stopniu oficera, zaś następnie służył w Milicji Ludowej. W 1920 wstąpił ochotniczo do Wojska Polskiego i brał udział w walkach w czasie wojny polsko-bolszewickiej.

Od 1919 działał w związkach zawodowych, początkowo w Związku Zawodowym Robotników Rolnych RP (w tym jako jego przewodniczący w latach 1920–1921) i w Związku Zawodowym Małorolnych RP (1929–1939) oraz w Związku Pracowników Komunalnych i Użyteczności Publicznej w Polsce (1934–1939). Startował w wyborach do Sejmu w 1922 z listy państwowej PPS, jednak nie uzyskał mandatu poselskiego. Od 1924 działał w Wydziale Wiejskim Centralnego Komitetu Wykonawczego PPS.

W wyborach parlamentarnych w 1928 uzyskał mandat poselski w okręgu wyborczym nr 24 (Łuków) z listy nr 2 (PPS). W czasie sprawowania mandatu uczestniczył w pracach komisji skarbowej. Od 1934 był członkiem Rady Naczelnej PPS. W 1938 został radnym Warszawy jako przedstawiciel PPS.

Podczas wojny obronnej w 1939 był członkiem Komitetu Obywatelskiego. Był jednym z 12 zakładników wskazanych Niemcom zgodnie z aktem kapitulacji miasta z 28 września „celem zabezpieczenia przed aktami sabotażu”. W czasie okupacji niemieckiej uczestniczył w pracach warszawskiego Okręgowego Komitetu Robotniczego Polskiej Partii Socjalistycznej – Wolność, Równość, Niepodległość.

Został pochowany na cmentarzu Bródnowskim, a po ekshumacji, w 1946, spoczął na cmentarzu Powązki Wojskowe w Warszawie (kwatera A5-7-4)Wyszukiwarka grobów w Warszawie..

W 1929 został odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi, zaś 15 kwietnia 1932 Krzyżem Niepodległości „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”..

Rodzina Był żonaty z Ireną z domu Braulińską, z którą miał dwóch synów: Tadeusza (1926–1944) – żołnierza AK pseud. „Jeremi” oraz Jerzego, również żołnierza AK. Tadeusz poległ w powstaniu warszawskim, zaś Jerzy po II wojnie światowej wraz z matką wyemigrował do Wielkiej Brytanii. W latach 60. XX wieku pracował w tygodniku „Paris Match”.

Przypisy

Kategoria:Członkowie Komitetu Obrony Narodowej Kategoria:Członkowie Komitetu Obywatelskiego (1939) Kategoria:Członkowie Milicji Ludowej PPS Kategoria:Członkowie PPS-WRN Kategoria:Członkowie Związku Zawodowego Robotników Rolnych Kategoria:Funkcjonariusze Milicji Ludowej Kategoria:Internowani w Łomży Kategoria:Legioniści internowani po kryzysie przysięgowym w Szczypiornie Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Pochowani na cmentarzu Bródnowskim w Warszawie Kategoria:Pochowani na Powązkach-Cmentarzu Wojskowym w Warszawie Kategoria:Posłowie na Sejm II kadencji (1928–1930) Kategoria:Posłowie na Sejm II Rzeczypospolitej (województwo lubelskie) Kategoria:Politycy Polskiej Partii Socjalistycznej (1919–1939) Kategoria:Polscy wolnomularze (II Rzeczpospolita) Kategoria:Radni Warszawy (II Rzeczpospolita) Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1894 Kategoria:Zmarli w 1942