Świadkowie Jehowy we Francji

Świadkowie Jehowy we Francji – społeczność wyznaniowa we Francji, należąca do ogólnoświatowej wspólnoty Świadków Jehowy, licząca w 2023 roku 138 133 głosicieli, należących do 1461 zborów. W 2023 roku na dorocznej uroczystości Wieczerzy Pańskiej zebrało się 230 018 osóbOprócz krajów francuskojęzycznych, zbory i grupy francuskojęzyczne działają również w Anguilli, Argentynie, Australii, Austrii, Brazylii, Bułgarii, Chile, Czechach, Dominikanie, Świadkowie Jehowy w Finlandii, Grecji, Hiszpanii, Holandii, Irlandii, Japonii, Kanadzie, Kolumbii, Meksyku, Namibii, Niemczech, Norwegii, Nowej Zelandii, Portugalii, Rosji, Stanach Zjednoczonych, Szwecji, Ukrainie, Węgrzech, Wielkiej Brytanii, Wietnamie i we Włoszech.W związku z pandemią COVID-19 od 14 marca 2020 do 31 sierpnia 2022 roku działalność od domu do domu była zawieszona (prowadzona była listownie, telefonicznie, w formie elektronicznej, od 31 maja 2022 roku wznowiono publiczną działalność ewangelizacyjną). Od 1 kwietnia 2022 roku program uroczystości Pamiątki śmierci Jezusa Chrystusa oraz zebrań zborowych przeprowadzany jest w formie hybrydowej: w Sali Królestwa i poprzez wideokonferencje. Do 31 grudnia 2022 roku wstrzymano organizowanie kongresów regionalnych i zgromadzeń obwodowych z osobistym udziałem obecnych. Ich program został zamieszczony w oficjalnym serwisie internetowym jw.org..

Działalność miejscowych głosicieli koordynuje Biuro Oddziału w Louviers. Od 1993 roku Świadkowie Jehowy we Francji korzystają z 6 Sal Zgromadzeń. Jedna z 27 wspólnot Świadków Jehowy na świecie, których liczebność przekracza 100 000 głosicieli.

Od 2011 roku francuskie Biuro Oddziału sprawuje nadzór nad działalnością ewangelizacyjną prowadzoną na terenie 13 krajów, wobec czego obejmuje swoim zasięgiem około 162 tysiące głosicieli, w 2016 roku należących do 2048 zborów zgromadzających się w 985 Salach Królestwa (w tym 950 we Francji (2023)).

Historia Początki W 1891 roku Charles Taze Russell odwiedził Paryż i Strasburg. W tym samym roku rozpoczęto tłumaczenie na język francuski publikacji biblijnych. Działalność kaznodziejską we Francji rozpoczął szwajcarski współwyznawca – Adolf Weber, który w latach 90. XIX wieku pracował jako ogrodnik C.T. Russella. Po powrocie do Europy wędrował pieszo m.in. przez Francję, głosząc nauki biblijne. Zamieszczał również ogłoszenia prasowe o prowadzonej działalności. thumb|Pierwszy numer „Strażnicy Syjońskiej” w języku francuskim, listopad 1903 Pierwszym, który odpowiedział na to ogłoszenie był w roku 1900 – Elie Thérond z Beauvène, a potem inni na północy Francji. W 1902 roku zorganizowano pierwsze grupy Badaczy Pisma Świętego. Rok później Francję ponownie odwiedził C.T. Russell. W 1904 roku A. Weber odwiedził rodzinę Thilmant w miejscowości Jumet w Belgii i zachęcił ich do działalności kaznodziejskiej w północnej Francji. W sierpniu tego samego roku udali się pociągiem do miasta Denain, dzięki czemu w regionie Nord-Pas-de-Calais, Badacze Pisma Świętego gorliwie głosili od roku 1904.

W listopadzie 1903 roku podjęto decyzję o wydawaniu „Strażnicy Syjońskiej” w języku francuskim. Pierwszy numer było to wydanie kwartalne o objętości ośmiu stron. Od stycznia 1904 roku „Strażnica Syjońska” ukazywała się co miesiąc. W latach 1903–1909 czasopismo nosiło nazwę „Le Phare de la Tour de Sion”, od czerwca 1909 roku zmieniono tytuł na „Tour de Garde et Messager de la Présence de Christ”. W roku 1905 w Beauvène, w domu Elie Théronda, utworzono skład literatury biblijnej.

W roku 1906 Adolf Weber złożył wizytę grupie z Denain i pomógł im w prawnej rejestracji zboru. Drugi zbór powstał w pobliskim Sin-le-Noble. W listopadzie 1906 roku zarejestrowano pierwsze lokalne stowarzyszenie Badaczy Pisma Świętego we Francji, co potwierdza wpis w Dzienniku Urzędowym Republiki Francuskiej. W tamtym czasie działalność głoszenia rozprzestrzeniała się w stronę południowego zachodu kraju, a także do Alzacji i Lotaryngii. Od grudnia 1908 roku do lutego 1909 roku A. Weber odwiedził jako pielgrzym zbory i pojedynczych współwyznawców z 20 departamentów, udając się do miast: Besançon, Grenoble, Valence, Bordeaux, Nantes, Rennes, Angers, Paryża i Nancy. W grudniu roku 1909 i w styczniu roku 1910 trzech pielgrzymów: A. Meyer, S. Sequier i A. Weber odwiedziło 34 miasta, w których przeprowadzili zebrania publiczne, a w Roubaix powstał zbór. 4 i 5 grudnia tego samego roku zgromadzenie odbyło się w Lens. thumb|left|Konwencja Badaczy Pisma Świętego z udziałem C.T. Russella, Denain (Francja), 1912 Charles T. Russell przebywał we Francji również w roku 1909 i 1911. 14 kwietnia 1911 roku przemawiał do ponad 100 osób zgromadzonych w Denain. Na drugi dzień do 70 osób w Lens – przemówienia wygłaszali również Szwajcarzy Adolf Weber i Alexandre F.L. Freytag. W latach 1912 i 1913 C.T. Russell przemawiał w różnych częściach kraju, również w Paryżu. W 1913 w stolicy przemawiał Joseph Franklin Rutherford.

W trakcie działań wojennych I wojny światowej niektórzy musieli opuścić swoje domy. Mieszkający w Denain Joseph Lefèvre przeniósł się do Paryża, gdzie przewodził jedynemu zborowi w mieście liczącemu 45 osób. Théophile Lequime, także pochodzący z Denain, tłumaczył artykuły ze „Strażnicy” w miejscowości Auchel i rozsyłał je do nieokupowanych regionów Francji. Gdy jego działalność wzbudziła podejrzenia władz wojskowych, również udał się do stolicy.

27 sierpnia 1919 roku prawnie zarejestrowano Międzynarodowe Stowarzyszenie Badaczy Pisma Świętego we Francji z siedzibą w Paryżu, gdzie w tym samym roku utworzono też niewielkie biuro. W 1920 roku w Paryżu ponownie przemawiał J.F. Rutherford. Około 300 słuchaczy poprosiło o dodatkowe informacje. W tym samym roku zaczęto wyświetlać Fotodramę stworzenia oraz zorganizowano też kongres międzynarodowy. Po I wojnie światowej Badaczami Pisma Świętego zostało wielu Polaków, którzy byli górnikami we francuskich kopalniach węgla. Wkrótce przewyższali oni liczebnie francuskich głosicieli.

W roku 1930 w Paryżu otworzono pierwsze oficjalne Biuro Oddziału we Francji, a jego ośmioro pracowników w następnym roku zakwaterowano w Domu Betel w Enghien-les-Bains na północ od stolicy. W roku 1931 do Enghien-les-Bains przeniesiono siedzibę Biura oddziału. W dniach od 23 do 26 maja 1931 roku w sali koncertowej Salle Pleyel w Paryżu zorganizowano pierwsze zgromadzenie we Francji. Przemówienia Josepha Rutherforda, których wysłuchało blisko 3 tysiące osób z 23 krajów, były tłumaczone z języka angielskiego na francuski, niemiecki i polski. Rutherford zachęcił słuchaczy, zwłaszcza w młodym wieku, do podjęcia działalności we Francji w charakterze kolporterów. Dzięki czemu liczba kolporterów wzrosła z 27 w roku 1930 do 104 w roku 1931. Większość z nich nie znała języka francuskiego, więc posługiwali się kartami świadectwa. W tym czasie liczba głosicieli we Francji nie przekraczała 700 osób.

W latach 30. XX wieku korzystano ze stołecznego radia VITUS, w którym nadawano audycje religijne. W tamtej dekadzie niemiecki współwyznawca – Willy Unglaube prowadził działalność we Francji. Rozpoczęto wyświetlanie filmu Dramat stworzenia. We wrześniu 1933 roku na targach książki publikacje Świadków Jehowy otrzymały złoty medal. W roku 1935 władze francuskie zarządziły deportację obcokrajowców i w rezultacie 280 osób z tego grona musiało wrócić do Polski. W 1937 roku w działalności kaznodziejskiej posługiwano się pierwszym samochodem z megafonem. Od 21 do 23 sierpnia 1937 roku w Paryżu po raz drugi odbył się kongres międzynarodowy. Wzięło w nim udział przeszło 4500 osób.

W 1939 roku liczba głosicieli osiągnęła 1004 osoby uczestniczące w działalności kaznodziejskiej. W październiku tego roku wprowadzono zakaz działalności Świadków Jehowy. 18 października 1939 rząd nakazał zajęcie biura Towarzystwa Strażnica oraz konfiskatę literatury biblijnej. W czasie II wojny światowej wielu francuskich Świadków Jehowy zostało osadzonych w więzieniach lub uwięzionych w obozach koncentracyjnych. W latach 1942–1944 organizowano nieoficjalne zgromadzenia.

Rozwój działalności Lata 40. W 1940 roku we Francji działalność kaznodziejską prowadziło 400 głosicieli, w roku 1944 – 1100, a w roku 1945 – 1700. W tym czasie kraj odwiedzili przedstawiciele Towarzystwa Strażnica, Nathan Homer Knorr i Milton George Henschel. W roku 1945 władze Strasburga nazwały ulicę imieniem Antoine Freyermuth (Rue Antoine Freyermuth), Świadka Jehowy straconego 10 września 1943 roku w Plötzensee. W 1946 roku w całym kraju działało 2000 głosicieli.

1 września 1947 roku władze zniosły zakaz działalności, a 16 września zarejestrowały działalność Świadków Jehowy na terenie całego kraju jako Association Les Témoins de Jéhovah. Ponieważ jednak „Strażnica” była we Francji zakazana, wydawano miesięcznik w formie 64-stronicowej broszury pt. „Biuletyn Świadków Jehowy”, która zawierała artykuły do studiowania w zborach w danym miesiącu. W roku 1975, po 22 latach, został we Francji uchylony zakaz rozpowszechniania „Strażnicy”. W roku 1947 we Francji działało 2380 głosicieli w 104 zborach. W tym samym roku w kongresach pod hasłem „Rozrost wszystkich narodów” w Lyonie, Strasburgu, Paryżu i Douai uczestniczyło w sumie 6500 osób, w tym Grant Suiter, Hayden C. Covington, Nathan Homer Knorr i Milton George Henschel. W 1947 roku na nowo otwarto Biuro Oddziału w Paryżu przy ulicy Villa Guibert, pracowało w nim 8 osób.

Lata 50. W roku 1952 rozpoczęto regularną działalność na Korsyce (w roku 1967 działały tam dwa zbory, a w 2016 – 13).

W roku 1959 Biuro Oddziału przeniesiono do Boulogne-Billancourt, na zachodnich peryferiach Paryża.

W roku 1951 zorganizowano zgromadzenie międzynarodowe pod hasłem „Czyste wielbienie” z udziałem 10 456 delegatów z 28 krajów. Kolejny kongres międzynarodowy odbył się w roku 1955 („Tryumfujące Królestwo”).

Lata 60. W roku 1961 zorganizowano kongres międzynarodowy pod hasłem „Zjednoczeni wielbiciele”), a w roku 1969 pod hasłem „Pokój na ziemi”.

W latach 60. we Francji organizowano kongresy dla hiszpańskich i portugalskich współwyznawców, którzy z powodu zakazu działalności i prześladowań w swoich krajach, nie mogli ich organizować. W latach 1960–1967 liczba głosicieli wzrosła z 15 439 do 26 250. Pod koniec lat 60. rozpoczęto działalność we francuskim języku migowym. Pierwszy zbór w tym języku powstał na początku lat 70. na paryskich przedmieściach Vincennes.

Chrześcijańskie Pisma Greckie w Przekładzie Nowego Świata (Nowy Testament) zostały wydane w języku francuskim w roku 1963, zaś cała Biblia w tym przekładzie – w 1974 roku. W roku 1995 opublikowano zrewidowaną wersję Przekładu Nowego Świata. 20 lipca 2018 roku ukazała się kolejna wersja zrewidowana oparta na angielskiej edycji z 2013 roku.

Lata 70. 9 czerwca 1973 roku Biuro Oddziału, drukarnię i ekspedycje literatury przeniesiono do Louviers. W roku 1976 koordynatorem Komitetu Oddziału został Jean-Marie Bockaert (ur. 1930). Usługiwał w tym charakterze przez 37 lat. W latach 70. zorganizowano kolejne kongresy międzynarodowe: 1971 („Imię Boże”), 1973 („Boskie zwycięstwo”) i 1978 („Zwycięska wiara”).

Lata 80. W latach 80. XX wieku nastąpił 50% wzrost liczby głosicieli. W roku 1987 powstała w stolicy pierwsza arabskojęzyczna grupa Świadków Jehowy, a w połowie drugiego dziesięciolecia XXI wieku we Francji działały zbory i grupy obcojęzyczne używające około 25 języków (w tym języka polskiego). W latach 80. XX wieku wzrosła też liczba obecnych na kongresach z 89 073 w 1979 roku („Żywa nadzieja”) do 156 751 w 1989 roku („Prawdziwa pobożność”). W sierpniu 1984 roku w centrum Paryża młody Świadek Jehowy zabrał sprzed Sali Królestwa walizkę zawierającą bombę. Zbiegł z nią kilka pięter i wrzucił do fontanny, w której w chwilę później eksplodowała. Ocaliło to życie kilkudziesięciu osób.

Niektóre Sale Królestwa we Francji

Lata 90.