Władysław Borawski (ur. 28 września 1892 w Petersburgu, zm. 26 maja 1970 w Lwówku Śląskim) – polski inżynier i architekt, specjalizujący się w projektowaniu szpitali.
Młodość i wykształcenie Był synem Aleksandra i Anny z RadyszkiewiczówWładysław Borawski h. Bojcza Wielka Genealogia Minakowskiej [dostęp z dnia: 2025-08-22]. Wykształcenie zdobył w Petersburgu: ukończył tam gimnazjum i Instytut Inżynierii Cywilnej.
W czasach szkolnych (1905–1919) w Petersburgu został członkiem zarządów kół samokształceniowych i prezesem Ogólnostudenckiej Kasy Bratniej Pomocy. Założył i prezesował Kołu Architektów oraz Kołu Art. Studentów Polaków Instytutu Inżynierii Cywilnej. Był członkiem komitetu Domu Polskiego „Zgoda” i prezesem Bratniej Pomocy Studentów Polaków Instytutu Inżynierii Cywilnej.
Został aresztowany przez władze radzieckie. Udało mu się zbiec i przedostał się w 1919 r. przez Francję do Polski. Po przyjeździe do Warszawy, ukończył w 1922 Wydział Architektury Politechniki WarszawskiejWarszawska Szkoła Architektury 1915–1965. 50-lecie Wydziału Architektury Politechniki Warszawskiej, PWN, Warszawa 1967.
W 1920 r. wstąpił ochotniczo do wojska polskiego.
thumb|Willa Podgórskich w Warszawie thumb|Kamienica przy ul. Senatorskiej 10 w Warszawie
Praca Po ukończeniu studiów wykładał przedmioty specjalne w Państwowej Szkole Budownictwa w Warszawie. W 1925 r. został kierownikiem działu budownictwa specjalnego (szpitale i budynki użytku publicznego) w strukturach m.st. Warszawy. Od chwili powstania w 1929 r. był sekretarzem i skarbnikiem Polskiego Towarzystwa Szpitalnictwa. W czerwcu 1929 r. był polskim delegatem na I Międzynarodowy Kongres Szpitalnictwa w Stanach Zjednoczonych, był również polskim delegatem w stałej Komisji Budowy Szpitali oraz członkiem komisji budowy szpitali przy zarządzie głównym SARP i Polskiego Towarzystwa Szpitalnictwa. Był członkiem honorowym Amerykańskiego Towarzystwa Szpitalnictwa. Zaprojektował kilkadziesiąt szpitali, m.in. w Warszawie, Łodzi, Kaliszu, Łucku i innych miastach.
Był sekretarzem zarządu I Polskiej Wystawy Szpitalnictwa (1938) oraz członkiem komitetu założycieli miesięcznika: Architektura i Budownictwo, Miesięcznik Ilustrowany wydawany w Warszawie staraniem grupy architektów z Warszawy, Krakowa, Lwowa, Poznania i Wilna w osobie przedstawiciela grupy p. Stanisława Woźnickiego.
Wielokrotnie nagradzany za prace w konkursach na projekty szpitali. Ogłosił ponad 20 prac z dziedziny budownictwa szpitali. Przed II wojną światową odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi.
Ważniejsze projekty Przed II wojną światową: Szpital Zakaźny Miejski św. Stanisława przy ul. Wolskiej w Warszawie (obecnie Wojewódzki Szpital Zakaźny), 1925 Willa Podgórskich w Warszawie, 1925 Szpital św. Łazarza – pawilon oddziału przymusowo leczonych kobiet oraz pralnia przy ul. Książęcej w Warszawie, 1929 Szpital Powszechny im. Przemysława II w Kaliszu, wzniesiony w latach 1934–1936, rozbudowany w latach 1958–1962 o pawilon zakaźny, również projektu Borawskiego
Dom Turystyczny w Al. Jerozolimskich 105 róg placu Starynkiewicza w Warszawie (1936–1938) gmach Rzeźni Miejskiej w Warszawie.
W 1942 roku Borawski przedstawił projekt budynku kliniki ortopedycznej Akademii Medycznej w Warszawie, na budowę którego Niemcy wyrazili zgodę. Miał on powstać w miejscu zniszczonego budynku administracji szpitalnej, jednak rozpoczęte prace budowlane przerwano we wczesnej ich fazie.
Po II wojnie światowej: Kamienica Dembińskich przy ul. Senatorskiej 10 wybudowana w latach 1949–1950 w klasycystycznym stylu Szpital Położniczy przy ul. Madalińskiego w Warszawie, ukończony w 1953 roku Klinika Ortopedyczna Szpitala Dzieciątka Jezus, przy ul. Lindleya 4. Fasada gmachu Kliniki jest repliką budynku Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie. Budowę zakończono w czerwcu 1956 roku, a ostateczne oddanie gmachu do użytku nastąpiło uroczyście 15 czerwca 1957 roku. Wnętrze budynku zdobiły kute balustrady, żyrandole i kinkiety oraz stiuki, a ściany pokryte były kolorowym kamieniem, gdyż, jak twierdził zleceniodawca, biel stosowana w budownictwie szpitalnym męczy wzrok i obniża wydajność pracy o 40% Szpital przy ul. Lindleya 12 w Warszawie.
Życie prywatne Władysław Borawski ożenił się z Ludwiką Staniewicz, córką Ludwika Staniewicza. Mieli syna Ludwika, również architekta.
Przypisy
Bibliografia Borawski Władysław: Projektowanie budynków mieszkalnych. Lwów: Książnica Polska Tow. Nauczycieli Szkół Wyższych, 1923. Borawski Władysław, Kliniki Akademii Medycznych. „Architektura" 1955 nr 1.
Kategoria:Absolwenci Wydziału Architektury Politechniki Warszawskiej Kategoria:Architekci związani z Warszawą Władysław Borawski Kategoria:Członkowie Bratniej Pomocy Kategoria:Ludzie urodzeni w Petersburgu Kategoria:Ochotnicy w wojnie polsko-bolszewickiej Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Urodzeni w 1892 Kategoria:Zmarli w 1970