Dragomir "Dragan" Okuka (ur. 2 kwietnia 1954 w Poriji – w dawnej Jugosławii, obecnie Bośni i Hercegowinie) – serbskiD.Okuka: "Jestem Serbem", w: "Zimny kałasznikow. Z Dragomirem Okuką rozmawia Dariusz Łuszczyna", Piłka Nożna Plus, nr.6/2002, s. 54. piłkarz występujący na pozycji pomocnika, a następnie trener piłkarski.
Kariera piłkarska Przez większą część piłkarskiej kariery – jedenaście lat – związany był z czołową drużyną ligi jugosłowiańskiej Veležem Mostar. Z zespołem, w którym występowali wówczas m.in. Vahid Halilhodžić, Blaž Slišković, Džemal Hadžiabdić, Enver Marić i Dušan Bajević, zdobył wicemistrzostwo (1974) i Puchar kraju (1981), Puchar Bałkanów (1981) oraz – w sezonie 1974/1975 – dotarł do ćwierćfinału Pucharu UEFA. Łącznie w Veležu rozegrał 450 meczów. Wówczas także ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie w Mostarze.
W połowie lat 80., kiedy wielu zawodników ligi zaczęło wyjeżdżać do klubów zachodnich, Okuka wyemigrował do Szwecji. Przez pięć lat, bez większych sukcesów, występował w barwach Örebro SK oraz Motola FF. Po powrocie do kraju w 1990 zakończył piłkarską karierę i został dyrektorem generalnym Veležu.
W czasie wojen w Jugosławii Po wybuchu wojny w Bośni na początku 1992 został zmilitaryzowany i – jako że miał stopień porucznika – przydzielony do ochrony starszych oficerów sztabowychTamże.. Po półtorarocznym pobycie w Mostarze ze względów etnicznych (jest Serbem wyznania prawosławnego) został zmuszony do ucieczki. Przez cztery miesiące ukrywał się u matki, mieszkającej niedaleko Mostaru, a następnie u przyjaciół w nadmorskiej miejscowości Hercegovia. W pewnym momencie rozważał wyjazd na stałą emigrację do Szwecji, jednak ostatecznie zdecydował się pozostać w kraju.
Kolejny raz polityka i działania wojenne wpłynęły na jego życie pod koniec lat 90. W 1999 jako trener Budućnosti Podgorica przyjechał do Belgradu w czasie, kiedy miasto było bombardowane przez wojska NATO. W czasie nalotów Okuka należał do oddziałów obrony cywilnej.
Kariera szkoleniowa 1994–2000: kluby w Jugosławii W 1994 rozpoczął karierę szkoleniową w broniącym się przed spadkiem do drugiej ligi FK Bečej. W pierwszym sezonie doprowadził klub do piątego, a w kolejnym do czwartego miejsca w ekstraklasie, dzięki czemu – jako pierwszy zespół z Jugosławii – Bečej mógł zagrać w rozgrywkach europejskich (Puchar Intertoto). Efektywna praca z Bečejem sprawiła, że Okuka niedługo potem otrzymał propozycje od znacznie silniejszych klubów z Belgradu, najpierw od Partizana, gdzie jednak ostatecznie postanowiono przedłużyć umowę z ówczesnym trenerem Ljubišą Tumbakoviciem, a następnie z Čukaričkiego.
Mimo iż podpisał z nim trzyletni kontrakt, zrezygnował już po kilku miesiącach; jeszcze korzystniejsza okazała się oferta od trzeciego belgradzkiego zespołu, Obilicia, gdzie prezesem był wówczas miliarder i kontrowersyjny polityk serbski Željko Ražnatović. W sezonie 1997/1998 Obilić, nie przegrywając żadnego meczu ligowego, zdobył pierwszy w historii tytuł mistrza Jugosławii. Okuka, który odszedł z klubu po porażce z Bayernem Monachium w drugiej rundzie eliminacji Ligi Mistrzów, przyczyn sukcesu dopatrywał się w wojskowej atmosferze, stworzonej w klubie przez jego właściciela.
Następnie krótko pracował w Budućnosti Podgorica, gdzie przeżył naloty NATO na Kosowo w 1999, oraz w Vojvodinie Nowy Sad, z której odszedł – jak sam twierdził – z powodu przesadnego zaangażowania działaczy i zawodników w sprawy polityczne.
2001–2003: Legia Warszawa W marcu 2001, mimo propozycji z Kuwejtu i Zjednoczonych Emiratów ArabskichTamże, został szkoleniowcem Legii Warszawa. Kilka miesięcy później zajął z nią trzecie miejsce w tabeli, za Wisłą Kraków i Pogonią Szczecin. Już w sezonie 2001/2002 Legia pod wodzą Okuki, mimo dwóch porażek z rzędu na inaugurację rozgrywek, zdobyła pierwsze od siedmiu lat mistrzostwo kraju.
Komentatorzy podkreślali, że zwycięstwo nie byłoby możliwe, gdyby nie: przejście na ustawienie 3-5-2, udane transfery (Stanko Svitlica, Aleksandar Vuković i Radostin Stanew), skuteczne posunięcia kadrowe Okuki, takie jak przywrócenie z drugiego zespołu Cezarego Kucharskiego i powierzenie mu opaski kapitańskiej, a także wystawianie w pierwszej drużynie dotychczasowych rezerwowych Wojciecha Kowalewskiego i Siergieja Omeljańczuka, wysoka forma Bartosza Karwana, Jacka Zielińskiego i Sylwestra Czereszewskiego, ale również słabsza postawa obrońcy mistrzowskiego tytułu, Wisły KrakówM. Kołodziejczyk i D. Łuszczyna, "Głodni i drapieżni", Piłka Nożna nr.19/2002, s. 10-11..
Serb pracował w Legii jeszcze przez jeden sezon, ale brak awansu do Ligi Mistrzów (porażka z FC Barceloną, a następnie odpadnięcie w II rundzie Pucharu UEFA po meczach z FC Schalke 04) oraz dopiero czwarte miejsce na koniec rozgrywek 2002/2003 sprawiły, że latem 2003 nowym szkoleniowcem warszawskiego klubu został asystent Okuki, Dariusz Kubicki. Mimo to osiągnięcia z czasów pracy w Warszawie wystarczyły, aby kibice Legii wybrali Serba na najlepszego trenera dekady 2000–2010Ekstraklasa.net: Trener dekady w Legii Warszawa! (Dostęp 1 grudnia 2012).
2005–2006: reprezentacja Serbii U–21 Półtora roku później Okuka otrzymał propozycję prowadzenia reprezentacji Serbii i Czarnogóry U-21. Awansował z nią na młodzieżowe mistrzostwa Europy 2006, gdzie dzięki grupowemu zwycięstwu nad gospodarzami turnieju Portugalczykami, jego podopieczni dotarli do półfinału. Przegrali w nim, dopiero po rzutach karnych (0:0, k. 4:5), z Ukrainą.
Wśród piłkarzy prowadzonych wówczas przez Okukę znajdowali się przyszli reprezentanci Serbii oraz Czarnogóry, m.in.: Vladimir Stojković, Milan Stepanov, Dušan Basta i Simon Vukčević.
Po 2006 – praca w Polsce, na Cyprze, w Bułgarii, Grecji i Chinach W 2006 został trenerem Wisły Kraków zastępując Dana Petrescu. Został zwolniony po zakończeniu rundy jesiennej sezonu 2006/2007 na dziewiątym miejscu.
Od maja do grudnia 2007 prowadził cypryjską Omonię Nikozja
W czerwcu 2008 został szkoleniowcem bułgarskiego Łokomotiwu Sofia. W pierwszym sezonie zajął 5. miejsce w ekstraklasie, ponadto jego podopieczny Martin Kamburow został królem strzelców ligi. W kwietniu 2010 szefowie klubu ogłosili, że po zakończeniu sezonu nie przedłużą kontraktu z OkukąGazeta.pl: Były trener Legii i Wisły znowu bez pracy (Dostęp 26 kwietnia 2010). Jednak trener został zwolniony już wcześniej, po ligowej porażce 1:2 z Czerno More WarnaVasev in at Lokomotiv Sofia (Dostęp 13 maja 2010). Kiedy odchodził, klub zajmował trzecie miejsce i miał zapewnioną grę w europejskich pucharach.
W czerwcu 2010 został zatrudniony przez działaczy greckiej Kavali, której zawodnikiem był wówczas m.in. Euzebiusz Smolarek. Już pięć miesięcy później został jednak zastąpiony przez Polaka Henryka Kasperczaka.
W 2011 roku został trenerem Jiangsu Shuntian, grającego w ekstraklasie Chin. W drugim sezonie swojej pracy zajął z tą drużyną drugie miejsce w lidze, a także zdobył tytuł najlepszego trenera w kraju (Dostęp 1 grudnia 2012). Tytuł mistrzowski trafił do zespołu Guangzhou Evergrande, prowadzonego przez Włocha Marcella Lippiego. Pracę Okuki doceniono w Serbii, gdzie również został wybrany na najlepszego trenera rokuRp.pl: Były szkoleniowiec Legii trenerem roku w Serbii (Dostęp 26 grudnia 2012).
Sukcesy Kariera szkoleniowa Obilić Belgrad: mistrzostwo Jugosławii 1998 Legia Warszawa: mistrzostwo Polski 2002 Puchar Ligi Polskiej 2002 Jiangsu Shuntian: wicemistrzostwo Chin 2012 reprezentacja Serbii U-21: półfinał młodzieżowych mistrzostw Europy 2006 Indywidualne: Trener dekady 2000–2010 w Legii Warszawa Trener roku 2012 w Chinach Trener roku 2012 w Serbii
Przypisy
Linki zewnętrzne Oficjalna strona internetowa Dragomira Okuki
Kategoria:Urodzeni w 1954 Kategoria:Jugosłowiańscy piłkarze Kategoria:Serbscy piłkarze Kategoria:Piłkarze Veležu Mostar Kategoria:Piłkarze Örebro SK Kategoria:Serbscy trenerzy piłkarscy Kategoria:Trenerzy piłkarzy Budućnosti Podgorica Kategoria:Trenerzy piłkarzy Jiangsu Suning Kategoria:Trenerzy piłkarzy Legii Warszawa Kategoria:Trenerzy piłkarzy Wisły Kraków Kategoria:Trenerzy piłkarzy Omonii Nikozja Kategoria:Trenerzy piłkarzy FK Vojvodina Kategoria:Trenerzy piłkarzy AO Kawala Kategoria:Trenerzy piłkarzy FK Čukarički Kategoria:Trenerzy piłkarzy Tianjin Jinmen Tiger Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu w Mostarze