Bolesław Zajączkowski (ur. 1881 w Krakowie, zm. 17 sierpnia 1920 w Zadwórzu) – kapitan Korpusu Sądowego Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari, doktor praw.
Życiorys Urodził się w 1881 w Krakowie, w rodzinie powstańca styczniowego. Studiował prawo na Uniwersytecie Lwowskim i do wybuchu I wojny światowej pracował jako notariusz.
W sierpniu 1914 wstąpił do Legionów Polskich, w których służył do 1917. 1 listopada 1918 wstąpił do tworzącego się Wojska Polskiego. Podczas walk z Ukraińcami brał udział w obronie Lwowa na odcinku „Góra Stracenia” jako komendant 1. kompanii Détachementu rtm. Abrahama. Po oswobodzeniu Lwowa brał udział w ciężkich walkach m.in. pod Grzybowcami, Leszkami, Dublanami, Sokolnikami, Sołonką, Suchodołami, Tarnopolem oraz Trembowlą. Ponadto uczestniczył w walkach o Bartatów, Gródek Jagielloński oraz pod Iwanówką. Był trzykrotnie ranny. Swoje obowiązki pełnił „z ogromnym poświęceniem i gorliwością, świecąc przykładem swego męstwa całemu oddziałowi” i „mimo odniesionych ran nie zszedł z pola walki, dopóki nie opanował sytuacji i nie wypełnił poruczonego mu zadania”.
W lutym 1920, w czasie wojny polsko-bolszewickiej, w stopniu kapitana Korpusu Sądowego, pełnił służbę w Ekspozyturze Sądu Polowego Dowództwa Okręgu Etapowego Tarnopol we Lwowie. W lipcu tego roku wyznaczono go na stanowisko dowódcy batalionu piechoty, wchodzącego w skład Détachementu rtm. Abrahama – ponownie powołanego po rozwiązaniu go „u samego schyłku walk ukraińskich", na czele którego, 17 sierpnia 1920 brał udział w bitwie pod Zadwórzem, gdzie – po zaciekłej walce – popełnił samobójstwo, wraz z innymi ocalałymi żołnierzami.
22 lutego 1920 rtm. Roman Abraham wystosował do Kapituły Tymczasowej Orderu Wojskowego „Virtuti Militari” wniosek o odznaczenie go orderem „Virtuti Militari” IV klasy za postawę podczas wojny polsko-ukraińskiej, a następnie 3 września tego samego roku sporządził kolejny wniosek – również o odznaczenie Krzyżem Złotym – i w uzasadnieniu napisał :Wnioski te, w części dotyczącej klasy orderu, nie zostały uwzględnione i kpt. Bolesławowi Zajączkowskiemu przyznano pośmiertnie order klasy V.
14 października 1920 został pośmiertnie zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu majora, w piechocie, w grupie oficerów byłych Legionów Polskich.
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 5256 – pośmiertnie, 19 lutego 1922 Krzyż Niepodległości – pośmiertnie, 22 kwietnia 1938 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”. Krzyż Walecznych Odznaka II Brygady Legionów Polskich Krzyż Obrony Lwowa Odznaka pamiątkowa „Orlęta”
Upamiętnienie W 1937 imię Bolesława Zajączkowskiego przyjęto do nazwy Koła Straży Pożarnej Związku Rezerwistów we Lwowie.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Majorowie piechoty II Rzeczypospolitej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Obrony Lwowa Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni odznaką pamiątkową „Orlęta” Kategoria:Oficerowie taborów Legionów Polskich 1914–1918 Kategoria:Uczestnicy bitwy pod Zadwórzem (1920) Kategoria:Urodzeni w 1881 Kategoria:Zmarli w 1920 Kategoria:Ludzie urodzeni w Krakowie Kategoria:Polegli w wojnie polsko-bolszewickiej (strona polska)