Bolesław Zajączkowski (ur. 1881 w Krakowie, zm. 17 sierpnia 1920 w Zadwórzu) – kapitan Korpusu Sądowego Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari, doktor praw.
Życiorys Urodził się w 1881 w Krakowie, w rodzinie powstańca styczniowego. Studiował prawo na Uniwersytecie Lwowskim i do wybuchu I wojny światowej pracował jako notariusz.
W sierpniu 1914 wstąpił do Legionów Polskich, w których służył do 1917. 1 listopada 1918 wstąpił do tworzącego się Wojska Polskiego. Podczas walk z Ukraińcami brał udział w obronie Lwowa na odcinku „Góra Stracenia” jako komendant 1. kompanii Détachementu rtm. Abrahama. Po oswobodzeniu Lwowa brał udział w ciężkich walkach m.in. pod Grzybowcami, Leszkami, Dublanami, Sokolnikami, Sołonką, Suchodołami, Tarnopolem oraz Trembowlą. Ponadto uczestniczył w walkach o Bartatów, Gródek Jagielloński oraz pod Iwanówką. Był trzykrotnie ranny. Swoje obowiązki pełnił „z ogromnym poświęceniem i gorliwością, świecąc przykładem swego męstwa całemu oddziałowi” i „mimo odniesionych ran nie zszedł z pola walki, dopóki nie opanował sytuacji i nie wypełnił poruczonego mu zadania”.