thumb|240px|Głaz Hermanna Lönsa w Leśnie Górnym Hermann Löns (ur. 29 sierpnia 1866 w Chełmnie; zm. 26 września 1914 koło Loivre w pobliżu Reims) – niemiecki dziennikarz, pisarz i poeta.
Życiorys Był najstarszym z 14 dzieci nauczyciela gimnazjalnego Friedricha Lönsa i Clary Löns, z domu Cramer. Rodzina kilka razy zmieniała miejsce zamieszkania w związku karierą zawodową ojca. Hermann Löns do gimnazjum uczęszczał najpierw w Wałczu, a ukończył je w Münster. Po maturze studiował medycynę w Greifswaldzie, by wkrótce przenieść się na matematykę i nauki przyrodnicze na Uniwersytecie w Münster.
Niespokojny charakter Lönsa sprawiał, że często zmieniał miejsca zamieszkania i pracy, popadł w konflikt z rodzicami, a także rozwiódł się z pierwszą żoną. Znany był także jako miłośnik i badacz przyrody, zabiegał m.in. o utworzenie parku narodowego na terenie Pustaci Lüneburskiej, a wiele z jego dzieł literackich powstało w czasie samotnych wędrówek przez lasy i wrzosowiska. W latach 1909–1914 poświęcił się wyłącznie działalności pisarskiej, w tym okresie pracował tak intensywnie, że doprowadziło go to do załamania nerwowego i pobytu w sanatorium.
Z chwilą wybuchu I wojny światowej zgłosił się w wieku 48 lat ochotniczo do armii niemieckiej. Mimo propozycji pracy jako reporter wojenny usilnie zabiegał o skierowanie na pierwszą linię frontu. Zginął w jednej z pierwszych akcji bojowych na froncie zachodnim we Francji. Pochowany początkowo we Francji, w 1935 roku po ekshumacji jego szczątki zostały przeniesione na teren Pustaci Lüneburskiej. Całkowity nakład wydanych książek Lönsa szacowany jest na 10 milionów.
W latach 30. XX wieku postać Hermanna Lönsa postanowili wykorzystać naziści. Po sprowadzeniu jego ciała do Niemiec rozpoczęła się zakrojona na szeroką skalę i dobrze zorganizowana akcja propagandowa. Był on przez władze hitlerowskie przedstawiany jako wzór bohatera-patrioty, który poległ za ojczyznę. W całej Europie (głównie w Niemczech i Austrii) ustawiono wówczas ok. 140 pomników poświęconych H. Lönsowi. Jeden z takich pomników zachował się w Leśnie Górnym pod Szczecinem. Tytuł jednej z powieści Hermanna Lönsa „Wilkołak” stał się inspiracją do nazwania niemieckich grup dywersyjnych kryptonimem „Werwolf”.
Twórczość Proza Mein grünes Buch (1901) Mein braunes Buch (1907) Der letzte Hansbur (1909) Dahinten in der Heide (1909) Mümmelmann (1909) Der Wehrwolf (1910) Das zweite Gesicht (1911) Der zweckmäßige Meyer (1911) Kraut und Lot (1911) Haidbilder (1912) Auf der Wildbahn (1912) Da draußen vor dem Tore (1912) Mein buntes Buch (1913) Goldhals (1914) Widu (1917) Die Häuser von Ohlenhof (1917) Aus Wald und Heide (1920) Poezja Mein goldenes Buch (1901) Mein blaues Buch (1909) Der kleine Rosengarten (1911) Auf der Lüneburger Heide Junglaub Erwartung Das Scheiden
Przypisy
Bibliografia
Oskar Ansull: Himmel, welch ein Land! Eine Sichtung, Literatur & Landkreis, darin ausführliche, kritische Darstellung von Hermann Löns im Landkreis Celle, ("celler hefte" 7–8, Schriftenreihe), Celle 2010, . Harald Borges: Löns, Hermann, In: Metzler Autoren Lexikon, Stuttgart/Weimar 2004, .
Wilhelm Deimann: Hermann Löns, Schicksal und Werk aus heutiger Sicht, Hannover 1935, ASIN: B001V99Z5U.
Hermann Knottnerus-Meyer: Der unbekannte Löns, Jena 1928. Uwe Kothenschulte: Hermann Löns als Journalist, Dortmund 1968.
Hans Schönecke: ...nur ödet mich das miese Wetter. Auf den Spuren von Hermann Löns in der Südheide bei Gifhorn, Gifhorn 2005,
Linki zewnętrzne Publikacje Hermanna Lönsa w bibliotece Polona
Kategoria:Niemieccy pisarze Kategoria:Niemieccy poeci XIX wieku Kategoria:Pisarze niemieckojęzyczni Kategoria:Uczestnicy I wojny światowej (Cesarstwo Niemieckie) Kategoria:Ludzie urodzeni w Chełmnie Kategoria:Urodzeni w 1866 Kategoria:Zmarli w 1914 Kategoria:Ofiary I wojny światowej