lewo|160x160px|Medycyna Weterynaryjna Lekarz weterynarii (ang. Doctor of Veterinary Medicine, DVM, pot. weterynarz) – przedstawiciel medycyny weterynaryjnej - jednej z trzech nauk lekarskich (obok medycyny człowieka i stomatologii). W Polsce tytuł zawodowy lekarza weterynarii posiadają osoby, które ukończyły jednolite studia magisterskie na kierunku weterynaria. Prawo do wykonywania zawodu lekarza weterynarii w Polsce nadaje okręgowa izba lekarsko-weterynaryjna. Lekarze weterynarii mają uprawnienia m.in. do badania i leczenia zwierząt oraz do kontroli środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego.

Zadania lekarza weterynarii Do uprawnień lekarza weterynarii należy: badanie stanu zdrowia zwierząt rozpoznawanie, zapobieganie i zwalczanie chorób zwierząt leczenie zwierząt udzielanie porad i konsultacji pielęgnacja zwierząt wydawanie opinii i orzeczeń wykonywanie czynności związanych z określeniem zdolności rozrodczych zwierząt i ich zaburzeń oraz biotechniką rozrodu wykonywanie detalicznego obrotu produktami leczniczymi weterynaryjnymi, paszami leczniczymi oraz wyrobami medycznymi przeznaczonymi dla zwierząt, na zasadach określonych w odrębnych przepisach wypisywanie recept lekarskich na leki gotowe, apteczne czy też leki recepturowe przeznaczone dla zwierząt wykonywanie badań laboratoryjnych i innych badań diagnostycznych usypianie zwierząt, jeśli uzna, że choroba, na którą zwierzę cierpi, jest nieuleczalna, bądź uleczenie jej będzie dla zwierzęcia zbyt dużym cierpieniem. nadzór sanitarno-weterynaryjny nad żywnością pochodzenia zwierzęcego

Aby wykonywać pracę lekarza weterynarii, trzeba oprócz ukończonych studiów wyższych na danym kierunku, uzyskać prawo wykonywania zawodu, które na wniosek zainteresowanego wydaje właściwa dla miejsca zamieszkania okręgowa rada lekarsko-weterynaryjna. W Polsce zawód lekarza weterynarii podlega ustawie o zawodzie lekarza weterynarii.

W pracy lekarza weterynarii, oprócz wiedzy zdobytej na studiach, ważne są odpowiednie predyspozycje osobowościowe, zwłaszcza u lekarzy zajmujących się leczeniem małych zwierząt domowych, jak psy i koty. Praca w zakładach leczniczych dla zwierząt związana jest z dużym kontaktem z właścicielami zwierząt, którzy muszą zaufać weterynarzowi i współpracować z nim podczas leczenia zwierzęcia.

Praca lekarza weterynarii w obszarze bezpieczeństwa żywności, często określana jako nadzór sanitarno-weterynaryjny, to kluczowy dział medycyny weterynaryjnej skupiający się na ochronie zdrowia publicznego. Specjaliści w tej dziedzinie dbają o to, aby produkty pochodzenia zwierzęcego trafiające na rynek były bezpieczne dla konsumentów. Lekarz weterynarii pracujący w Inspekcji Weterynaryjnej zajmuje się głównie nadzorem nad bezpieczeństwem żywności pochodzenia zwierzęcego, ochroną zdrowia zwierząt oraz zwalczaniem chorób zakaźnych.

Tekst Przyrzeczenia Lekarza Weterynarii Jest to tekst będący integralną częścią Kodeksu Etyki Lekarza Weterynarii.

Treść przysięgi „Jako lekarz weterynarii przyrzekam, że w zgodzie z mym powołaniem, w trakcie pełnienia obowiązków zawodowych będę postępował sumiennie i zgodnie z aktualną wiedzą weterynaryjną, strzegł godności zawodu, przyczyniał się w miarę możliwości do postępu nauk weterynaryjnych, a także wykonywał obowiązki wynikające z przepisów prawa oraz zasad Kodeksu Etyki Lekarza Weterynarii.”

Historia zawodu Za pierwszego w historii lekarza weterynarii uważa się Urlugaledinna, wymienianego w zapiskach sprzed 3000 p.n.e. z Mezopotamii jako osoby leczącej zwierzęta. Kolejnych przełomów w tej dziedzinie dokonywali również i pionierzy medycyny – jak Hipokrates, czy filozofowie jak Arystoteles, czy też wynalazcy jak John Boyd Dunlop. Pierwsza lecznica dla zwierząt powstała w III w. p.n.e. w Indiach za panowania króla Aśoki. Przełomowymi były również średniowieczne dzieła: Canon medicinae Avicenny czy Anatomia del cavallo Carlo Ruiniego. Najstarszą książką weterynaryjną w języku polskim jest Sprawa a lekarstwa końskie przez Conrada, królewskiego kowala, doświadczone: nowo s pilnosczią przełożone, a najpierwej o poznaniu konia (wyd. Florian Ungler, Kraków, 1532), prawdopodobnie przetłumaczona z języka czeskiego.

Pierwszą kobietą lekarzem weterynarii w Polsce była Helena Jurgielewicz.

Za patrona lekarzy weterynarii uważany jest w Polsce św. Eligiusz.

Kształcenie lekarzy weterynarii w Polsce mały|253x253px|Lekarze weterynarii podczas operacji Studia na kierunku weterynaria w Polsce mają charakter jednolitych studiów magisterskich i trwają 5,5 roku (11 semestrów). Są one wyjątkiem od systemu bolońskiego (Deklaracja Bolońska), który zakłada podział studiów na pierwszy i drugi stopień. Absolwent otrzymuje tytuł lekarza weterynarii (lek. wet.), który jest równoważny z tytułem magistra (ang. Master’s degree) i międzynarodowo określany jako Doctor of Veterinary Medicine (DVM).

Ośrodki Akademickie Kształcące Lekarzy Weterynarii Jednolite studia magisterskie na kierunku weterynaria oferuje obecnie siedem polskich uczelni wyższych:

Uniwersytet Mikołaja Kopernika w Toruniu – Instytut Medycyny Weterynaryjnej Uniwersytet Warmińsko-Mazurski w Olsztynie – Wydział Medycyny Weterynaryjnej Szkoła Główna Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie – Wydział Medycyny Weterynaryjnej Uniwersytet Przyrodniczy we Wrocławiu – Wydział Medycyny Weterynaryjnej Uniwersytet Przyrodniczy w Poznaniu – Wydział Medycyny Weterynaryjnej i Nauk o Zwierzętach Uniwersytet Rolniczy im. Hugona Kołłątaja w Krakowie – Wydział Medycyny Weterynaryjnej Uniwersytet Przyrodniczy w Lublinie – Wydział Medycyny Weterynaryjnej

Uprawnienia Akademickie i Naukowe w Dziedzinie Weterynarii W polskim systemie szkolnictwa wyższego i nauki wyróżnia się następujące stopnie i tytuły zawodowe oraz naukowe w zakresie nauk weterynaryjnych (wraz z ich międzynarodowymi odpowiednikami):

Tytuły nadawane

lekarz weterynarii (lek. wet.) – Doctor of Veterinary Medicine (DVM) doktor nauk weterynaryjnych (dr n. wet.) – DVM, Ph.D. doktor habilitowany nauk weterynaryjnych (dr hab. n. wet.) – Assistant Professor, DVM, Ph.D. profesor nauk weterynaryjnych (prof. dr hab. n. wet.) – Professor, DVM, Ph.D.

Jednostki z pełnymi uprawnieniami Status jednostek uprawnionych do przyznawania powyższych stopni oraz tytułów naukowych posiadają:

Uniwersytet Mikołaja Kopernika w Toruniu - Instytut Medycyny Weterynaryjnej

Uniwersytet Warmińsko-Mazurski w Olsztynie – Wydział Medycyny Weterynaryjnej Szkoła Główna Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie – Wydział Medycyny Weterynaryjnej Uniwersytet Przyrodniczy we Wrocławiu – Wydział Medycyny Weterynaryjnej Uniwersytet Rolniczy im. Hugona Kołłątaja w Krakowie – Wydział Medycyny Weterynaryjnej Uniwersytet Przyrodniczy w Lublinie – Wydział Medycyny Weterynaryjnej

Jednostki Badawcze Stopnie naukowe nadają również wyspecjalizowane instytuty badawcze, które jednak nie prowadzą kształcenia na poziomie studiów magisterskich (nie nadają tytułu zawodowego lekarza weterynarii):

Państwowy Instytut Weterynaryjny – Państwowy Instytut Badawczy (PIWet-PIB) w Puławach Wojskowy Instytut Higieny i Epidemiologii im. gen. K. Kaczkowskiego

Kształcenie i Uznawanie Kwalifikacji Lekarzy Weterynarii w Europie Studia oraz podyplomowe szkolenia specjalizacyjne w obszarze medycyny weterynaryjnej w Europie podlegają rygorystycznym standaryzacjom, które mają na celu zapewnienie wysokie jakości praktyki klinicznej oraz swobodnego przepływu specjalistów między krajami członkowskimi Unii Europejskiej.

Standardy Akademickie i Akredytacja EAEVE

Ramy Prawne UE: Minimalne wymogi programowe oraz zasady automatycznego uznawania dyplomu lekarza weterynarii we wszystkich krajach UE i EFTA reguluje Dyrektywa 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych (ze szczególnym uwzględnieniem art. 38 oraz Załącznika V.4). Ewaluacja Jakości (EAEVE): Weryfikacją spełniania tych standardów na uczelniach wyższych zajmuje się EAEVE (European Association of Establishments for Veterinary Education). Wydziały, które pomyślnie przejdą ewaluację i otrzymają status akredytacji (EAEVE Approved/Accredited), gwarantują uznawalność wykształcenia na terenie całej Europy.

Europejski System Specjalizacji Podyplomowej (EBVS) Najwyższym stopniem zaawansowania klinicznego w Europie są specjalizacje międzynarodowe nadawane pod nadzorem EBVS (European Board of Veterinary Specialisation).

Struktura Kolegiów (Colleges) EBVS zrzesza 27 specjalistycznych kolegiów obejmujących blisko 40 dyscyplin klinicznych i nauk doświadczalnych, m.in.:

ECVS – European College of Veterinary Surgeons (chirurgia) ECVIM-CA – European College of Veterinary Internal Medicine – Companion Animals (interna, kardiologia i onkologia małych zwierząt) ECVDI – European College of Veterinary Diagnostic Imaging (radiologia i diagnostyka obrazowa) ECVD – European College of Veterinary Dermatology (dermatologia)

Program Rezydencki (Residency): Kształcenie trwa zazwyczaj od 3 do 4 lat i odbywa się w trybie pełnoetatowej pracy klinicznej w wyznaczonym ośrodku akademickim lub referencyjnym pod opieką dyplomowanego specjalisty (Supervisor).

Tytuł Europejskiego Specjalisty: Po zrealizowaniu programu, udokumentowaniu dorobku naukowego (publikacji w czasopismach indeksowanych) i zdaniu egzaminu końcowego, lekarz uzyskuje dożywotnio weryfikowany (odnawiany co 5 lat) tytuł Diplomate danego kolegium (np. Diplomate ECVS) oraz tytuł European Veterinary Specialist.

Specjalizacje lekarsko-weterynaryjne Oficjalny tytuł specjalisty w danej dziedzinie weterynarii jest nadawany przez Komisję do Spraw Specjalizacji Lekarzy Weterynarii.

Wymagania Aby uzyskać państwowy tytuł specjalisty, lekarz weterynarii musi spełnić następujące warunki:

wykonywać zawód lekarza weterynarii przez co najmniej dwa lata, ukończyć szkolenie specjalizacyjne prowadzone według ustalonego programu, zdać państwowy egzamin specjalizacyjny.

Ośrodki Prowadzące Kształcenie Szkolenia specjalizacyjne są realizowane przez wyznaczone jednostki akademickie i badawcze:

Weterynaryjne Centrum Kształcenia Podyplomowego Państwowego Instytutu Weterynaryjnego (PIWet-PIB) w Puławach Instytut Medycyny Weterynaryjnej Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu Wydział Medycyny Weterynaryjnej Uniwersytetu Przyrodniczego w Lublinie Wydział Medycyny Weterynaryjnej Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego w Olsztynie Wydział Medycyny Weterynaryjnej Uniwersytetu Przyrodniczego we Wrocławiu Wydział Medycyny Weterynaryjnej Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego (SGGW) w Warszawie Wydział Medycyny Weterynaryjnej Uniwersytetu Rolniczego im. Hugona Kołłątaja w Krakowie Wydział Medycyny Weterynaryjnej i Nauk o Zwierzętach Uniwersytetu Przyrodniczego w Poznaniu

Uwaga: Zakres oferowanych kierunków różni się w zależności od jednostki. Żaden z powyższych ośrodków nie prowadzi pełnego zestawu wszystkich 19 państwowych specjalizacji jednocześnie. Poszczególne dziedziny są przypisane do konkretnych wydziałów i instytutów na podstawie decyzji Państwowej Komisji ds. Specjalizacji Lekarzy Weterynarii oraz aktualnej rekrutacji w danej edycji.

Lista Dziedzin Specjalizacyjnych Lekarz weterynarii może uzyskać tytuł specjalisty w jednej z poniższych dziedzin:

Chirurgia weterynaryjna Radiologia weterynaryjna Choroby psów i kotów Choroby koni Choroby przeżuwaczy Choroby trzody chlewnej Choroby drobiu Choroby ptaków ozdobnych i gołębi Choroby zwierząt futerkowych Choroby zwierząt nieudomowionych Choroby ryb Choroby owadów użytkowych Użytkowanie i patologia zwierząt laboratoryjnych Rozród zwierząt Weterynaryjna diagnostyka laboratoryjna Epizootiologia i administracja weterynaryjna Prewencja weterynaryjna i higiena pasz Higiena zwierząt rzeźnych i żywności pochodzenia zwierzęcego Dobrostan zwierząt

Certyfikowane Specjalizacje Samorządowe (KRLW)